‘Heey schatje!’

Ik merk tijdens grijze, regenachtige dagen dat mijn humeur als een speer omlaag kan schieten. Met de nadruk op ‘kan’. Op zulke dagen blijf ik het liefste onder de warme dekens liggen, maar de plicht in de vorm van colleges en andere activiteiten roept nu eenmaal. Ook vandaag wilden de weergoden niet meewerken en zelfs het vooruitzicht op een middagje winkels afstruinen in centrum Tilburg kon me niet echt opvrolijken. Op weg naar de campus werd ik twee keer op een haar na aangereden en alle stoplichten sprongen spontaan op rood op het moment dat ik ze in het oog kreeg. Fijn.

Na een middagje shoppen, waarbij ik gelukkig voor bijna al mijn benodigdheden was geslaagd, stapte ik op de fiets terug naar huis. Op een gegeven moment reed ik achter een man op zo’n speciale driewieler. Ik kon er onmogelijk langs en enigszins geïrriteerd moest ik me aanpassen aan zijn zeer rustige tempo. Terwijl we zo in polonaise achter elkaar verder fietsten, bedacht ik me na een tijdje dat ik het eigenlijk helemaal niet erg vond om op mijn gemakje naar de mensen om me heen te kijken en er leek zowaar spontaan even een waterig zonnetje door te breken aan de hemel. Bij het geluid van een fietsbel schrok ik op uit m’n gedachten en week ik automatisch uit naar rechts. Toen ik vervolgens niet werd ingehaald, keek ik achterom en zag dat er niemand achter me reed. Een paar seconden later werd er weer gebeld en weer reed er niemand achter me. Dit ritueel herhaalde zich nog drie à vier keer in de daarop volgende minuut. Ik dacht even dat ik ze zag vliegen, maar toen kreeg ik door dat de man op de driewieler elke keer zijn fietsbel liet rinkelen. En niet op willekeurige momenten, nee, elke keer als er een vrouw voorbijkwam! Het maakte niet uit of ze jong of oud, blond of bruin, dik of dun waren, voor iedere vrouw liet hij een waarderend geklingel horen, dit vergezeld met een vrolijke zwaai en een ‘goedendag’. De gezichtsuitdrukkingen van de betreffende voorbijgangsters waren onbetaalbaar. Sommigen zwaaiden vrolijk terug, terwijl anderen met een misprijzend gezicht en opgetrokken wenkbrauwen de man nastaarden. Persoonlijk prefereer ik dit vrolijke ‘goedendag’ en het klingelen van de fietsbel boven het op griezelige toon aangesproken worden met ‘heey schatje’ dat je wel eens meemaakt als je ’s avonds over straat loopt, dus de vrouwen uit de laatste categorie vond ik enigszins flauw. De man was duidelijk niet helemaal wat ze noemen ‘100%’, maar het feit dat hij zelfs op een grauwe, regenachtige dag in een opperbest humeur over straat fietste, al dan niet in zijn eigen wereldje, vond ik vertederend.

Je kunt ervan vinden wat je wilt, maar die man wist ervoor te zorgen dat ik uiteindelijk met een glimlach de voordeur opende. Ik was blij dat ik vandaag niet onder de warme dekens was blijven liggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s