Bezette stoelen

Hoewel ik anderhalf jaar lang over het algemeen met plezier met het openbaar vervoer heb gereisd, ben ik toch blij dat ik nu alweer ruim een jaar elke ochtend op de fiets kan stappen en naar de campus kan fietsen. Niet meer vernikkelen in de kou bij een bushokje, als een sardientje in een overvolle coupé zitten of zo nu en dan worden aangestaard door een onbekende. In plaats daarvan fiets ik heerlijk in het zonnetje of in de verhelderende kou heen en weer naar de universiteit. Nadeel is dat ik nog wel eens te laat van huis vertrek, waardoor ik alsnog hijgend als een stoomtrein de collegezaal binnenloop.

Toch moet ik nog steeds eenmaal in de week met de bus, namelijk de terugreis op vrijdagmiddag richting ouderlijk huis. Gewapend met rugzak en weekendtas sta ik dan bij de bushalte te wachten op de op dat tijdstip overvolle lijn 5. Zo ook vandaag. Terwijl ik vrolijk de buschauffeur groette, wrong ik me door de mensenmassa, op zoek naar een stang of ander uitsteeksel waar ik me aan vast kon houden om te voorkomen dat ik oncharmant ter aarde zou vallen als de bus ineens moest remmen of een scherpe bocht zou maken. De bus stopte bij de volgende halte, een paar mensen stapten uit. En dan gebeurt er iets dat ik elke keer weer een merkwaardig fenomeen vind. De vrijgekomen stoel die zich op een ruime meter afstand van me bevond en net nog in beslag werd genomen door een aardig oud mannetje met een stok en hoed, bleef leeg. Mensen die nog in het gangpad op elkaar gepropt stonden, keken voorzichtig om zich heen wie de stap zou wagen, maar iedereen bleef staan waar hij stond. De bus begon weer te rijden en het meisje naast de lege stoel die een grote hutkoffer op schoot had, aarzelde even of ze haar roze met zwarte bakbeest daarop zou zitten.

Ik vraag me af waarom ik dit keer op keer zie gebeuren. Is het uit beleefdheid? Een typisch geval van kuddedierengedrag? Of heeft er gewoon niemand last van zere voeten? Ik denk persoonlijk dat mensen gewoon niet op willen vallen. Het is makkelijker om mee te gaan met de stroom dan hardnekkig je eigen ding te doen en daarmee het risico te lopen dat mensen je raar aankijken. Je ziet het niet alleen in bovenstaand voorbeeld, maar ook als er door de professor vragen worden gesteld in een collegezaal of als er het voortouw genomen moet worden bij bijvoorbeeld het organiseren van een bepaalde activiteit. Zelf maak ik me hier ook wel eens schuldig aan, maar als het puntje bij paaltje komt, ben ik niet te bang om te zeggen wat ik vind.

Terwijl ik dit alles overpeins, stopt de bus op het Centraal Station. Mensen stappen uit en vervolgen haastig hun weg naar hun bestemming. Ik kijk nog even achterom als de bus wegrijdt, klaar voor het ophalen van nieuwe passagiers. De stoel is de gehele reis leeg gebleven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s