Only time will tell..

Elk jaar moeten we voor de studievereniging twee vragen beantwoorden voor het jaarboek, beter bekend als De Almanak. Waar vorig jaar het thema sprookjes was en je je favoriete sprookjesfiguur* en prins(es) op het witte paard** moest noemen, kregen we dit jaar de vragen welk meesterwerk je wel op jouw naam zou willen hebben staan en waar je jezelf over tien jaar zag. Die eerste vraag was vrij makkelijk, aangezien ik de musicalversie van Les Miserables van Boublil & Schönberg briljant vind, maar over de tweede vraag moest ik toch wel even diep nadenken…

Het is grappig dat je vaak als kind al precies weet wat je wilt worden ‘als je later groot bent’. Dierenarts, kok, circusartiest, prinses, moeder, rijk, beroemd, etc, etc; je hele toekomst is al uitgestippeld. Vanaf de tweede klas van de middelbare school wist ik dat ik advocaat wilde worden en daarmee een mooie witte villa met grote tuin en zwembad kon kopen. Inclusief leuke man, twee kinderen en een labrador of golden retriever. Misschien ook een kat, daar was ik nog niet helemaal uit. Daarnaast moesten die kinderen dan wel tussen m’n 27e en 30e geboren worden, anders was ik zo’n oude moeder en dat wilde ik natuurlijk niet. Naast een dag of vier à vijf als belangrijke advocate zou ik dan ook nog genoeg tijd hebben voor de kinderen. Hoe schattig. Verder wilde ik dan tussen het eind van m’n studie en het begin van mijn ongetwijfeld baanbrekende carrière ook nog een wereldreis maken, want zonder een ritje op een olifant en een bezoek aan de Taj Mahal in India, het meehelpen aan een waterproject in Zuid-Afrika, werken in een apenopvangcentrum in Zuid-Amerika en een bezoek aan de overblijfselen van de tempels die Griekenland rijk is, voelde mijn leven toch niet compleet.

Ondertussen heb ik m’n toekomstplannen toch enigszins bijgesteld, of beter gezegd: staan ze meer op losse schroeven dan tien jaar geleden. De rechtenstudie is echt interessant en ik ga met plezier naar college, maar ik moet er flink aan trekken. De vraag blijft ergens in m’n achterhoofd spoken of ik na m’n eerste jaar, toen het nog even de vraag was of ik het jaar zou halen, toch niet over had moeten stappen op Tekst & Communicatie, mijn tweede studiekeuze. En bij het idee dat ik over iets meer dan zes jaar aan kinderen moeten beginnen, breekt het zweet me spontaan uit. Een leuke vent vinden is al moeilijk genoeg en die is nu eenmaal toch vrij essentieel bij het ontstaan van die kleine spruiten. De droom van een mooie witte villa heeft plaatsgemaakt voor een gezellig huisje waar ik een werkkamer heb die uitkijkt op een schattig tuintje. Al spreekt het idee van een mooi herenhuis in Den Haag me op de een of andere manier ook aan. Die hond wil ik daarentegen nog steeds, ik denk dat dat te maken heeft met het feit dat ik zelfs nog nooit een goudvis als huisdier heb gehad. Aan die wereldreis heb ik daarentegen minder behoefte, al vind ik het wel leuk om te reizen. Tas in de auto, gordel om en gaan met die banaan. Zodra ik de voordeur achter me dichttrek, is het avontuur begonnen. Ik kan echt urenlang in de auto, bus of trein zitten zonder me te vervelen. Aan vliegtuigen heb ik dan echter weer een broertje dood***.

Soms bedenk ik me dat het makkelijk zou zijn om in de toekomst te kunnen kijken. Hoewel ik bang ben dat je dan misschien meer ziet dan je lief is, zou het bij het maken van bepaalde keuzes toch een essentieel verschil kunnen maken. Een glazen bol zou dus soms goed van pas komen, al is het alleen maar om de Almanak in te kunnen vullen..

* Disneyfiguren mochten ook, dus: Pocahontas!
** De goodlooking straatmuzikant met z’n semi-akoustische gitaar in de hand @ Centrum Tilburg
*** Dat is misschien de verklaring waarom die wereldreis me minder aanspreekt dan vroeger, in de auto naar India lijkt me toch een vrij lastige onderneming.

4 thoughts on “Only time will tell..

  1. Jaaaa! De goodlooking straatmuzikant vergeet ik nooit meer! En qua reizen: Parijs wordt vast top, en ooit krijg ik je dat vliegtuig wel in :D

  2. Jaja, damn, wat een hoog jummie-gehalte had die man ;) Haha, ik ben benieuwd wanneer ik je hand blauw ga knijpen in het vliegtuig, als ik jou was zou ik dan een stoel aan de andere kant van het gangpad reserveren :P

  3. Misschien zou je na je rechtenstudie een advertentie kunnen plaatsen.:

    Als volgt.
    :
    Jonge carrièrevrouw zoekt dito man. Een grote witte villa met een behoorlijke oprijlaan is een must. Kinderen in de vorm van een Golden Retriever en/of Labrador zijn welkom. Kinderwens is aanwezig. Zonder positieve vruchtbaarheidstest onnodig te reageren.

    Ik wens je alvast veel succes!!

  4. Op de basisschool werd mij ook gevraagd wat ik wilde worden en toen ben ik voor ‘kinderpsychiater of kinderarts’ gegaan. Natuurlijk niet gewoon psychiater, arts of psycholoog, want als kind kun je je niet voorstellen dat het leven van volwassenen ook best interessant kan zijn. .

    Ik heb nooit echt het verlangen om in de toekomst te kijken, ik heb juist vaak dat ik denk ‘wow, als ik een jaar geleden had geweten dat dit zou gebeuren, dan zou dat helemaal niet leuk zijn geweest’. Geef mij dat verrassingselement maar. Het is misschien de grootste bias die je kan hebben, maar als je nu gelukkig bent, waarom dan ook later niet? En op zich ook wel fijn; hoe meer je toekomst nu op losse schroeven staat, hoe minder erg het is als je leven uiteindelijk toch wat anders loopt dan je gepland had :)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s