Taste – it’s just a matter of opinion..

Als kind was ik niet zo dol op de bioscoop. De angst dat ik voor een volle zaal van een trap zou vallen, de muziek die vrijwel altijd te hard stond en de frisdrank waar zo veel prik in zat dat ik er buikpijn van kreeg, maakte een bezoekje aan de cinema niet echt tot een heel prettig vooruitzicht. Eén van mijn eerste films op het witte doek was Pocahontas, die, ondanks het feit dat ik bang was voor Grootmoeder Wilg, nog steeds tot mijn favoriete Disney-films behoort. Een enigszins gênant detail om hierbij te vermelden, is dat het lang heeft geduurd voor ik met droge ogen naar het afscheid tussen John Smith en Pocahontas kon kijken.

Wat betreft films heb ik een duidelijke voorkeur qua genre. Er gaat toch echt niets boven een avond met vriendinnen, wijn en knabbelnootjes zwijmelen bij een leuke romantische komedie. Films als  Letters to Juliet en The Wedding Date zijn hier uitermate geschikt voor. Ook Disney-films doen het altijd weer goed op zo’n avond. De term ‘Disney-film-marathon’ is mij dan ook niet vreemd. Hierbij moet wel worden opgemerkt dat ik hier op de traditionele Disney tekenfilms als Belle en het Beest, Pocahontas, The Lion King en Mulan doel. Verder kun je me altijd wakker maken voor animatiefilms als Rapunzel en Despicable Me, vooral die laatste is wat mij betreft echt (nog) ongeëvenaard. Aangezien ook een af en toe serieuzere film niet mag ontbreken, heb ik ook o.a. Sonny Boy en Sophie Scholl in de bioscoop mogen aanschouwen. Ik moet zeggen dat beide films veel indruk hebben gemaakt.

Gezien het bovenstaande, moge duidelijk zijn dat ik van de over het algemeen ‘softere’ films ben. Voor mij geen knallende geweren, bloed en explosies (van zowel mens als gebouw). Met horror en science fiction hoef je bij mij echt niet aan te komen en ook actiefilms zijn niet zo aan me besteed. Ik moet eerlijk toegeven dat ik sommige scènes van The Black Swan door m’n vingers heb gekeken. Gelukkig bezocht ik deze in de Euroscoop samen met vriendin Lis, dus die hield me waar nodig up-to-date. What can I say? Ik ben een softie.

Mijn verbazing was dan ook groot toen ik eigenlijk per toeval de trailer van Sucker Punch onder ogen kreeg en deze nog erg gaaf vond ook. Ik besloot expres de recensies niet te lezen (toen ik net wel wat reacties op de film opzocht, verbaasde ik me over de hoeveelheid negatieve opmerkingen. Wat mij betreft echt onterecht. Of dit het bewijs is dat ik de ballen verstand heb van actiefilms, laat ik maar in het midden).

Gezien het feit dat ik dus wel eens wat anders wilde proberen, stond deze film dan ook al snel vast voor het volgende bioscoopbezoek. Dat was gisterenavond. Ik moet zeggen dat ik de muziekkeuze gedurende vrijwel de hele film slecht vond. Verder hadden de dialogen aan het begin en het einde van de film er wat mij betreft niet in hoeven zitten. De verhaallijn was ook niet altijd overal even sterk. Maar verder. Damn. Wat een gave film! De wisselingen tussen de realiteit en de fantasiewereld van hoofdrolfiguur Baby Doll (tjah, die naam is inderdaad een beetje jammer, maar laat je daar niet door misleiden) waren in het begin wat verwarrend, maar als snel werd duidelijk hoe de opbouw van de fim in elkaar zat. Hoewel ik absoluut geen verstand heb van special effects etc, vond ik het er allemaal erg goed uitzien. Op het ene moment bevond ik me in de loopgraven van Call of Duty (ja mannen, ook vrouwen spelen – of in mijn geval speelde – dat), terwijl er het volgende moment een gigantische eng goed lijkende draak in mootjes werd gehakt. Verder waren er knallende geweren, bloed en explosies (van zowel mens als gebouw). En een heel mooi samoeraizwaard. Daarnaast was ik blij dat het niet zo’n voorgekauwd einde was, maar een passend slot.

Na tweeënhalf uur verliet ik met enigszins suizende oren de zaal, waar Lis en ik ons staande (of in dit geval zittend) hadden moeten zien te houden tussen zeven mannelijke toeschouwers die tijdens de aftiteling de film uitgebreid per scène analyseerden. De naam Vanessa Hudgens werd hierbij regelmatig genoemd. Tjah. Het enige commentaar wat wij hadden, was: Gaaf! Punt. Ik kan niet wachten tot de volgende actiefilm!

One thought on “Taste – it’s just a matter of opinion..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s