Paris, je t’aime..

Iedereen heeft wel plaatsen waar hij met veel plezier komt. Gezien het feit dat onze familievakanties vrijwel altijd in Nederland plaatsvonden (met een enkele keer Duitsland, Frankrijk, België en Luxemburg), heb ik heel wat van Nederlands mooiste plaatsen mogen bewonderen. Ik vind Leiden een mooie stad, in Utrecht hangt altijd een leuke sfeer en ik zie mezelf later best in Den Haag wonen. Ik vergeet nooit hoe ik in Texel mijn eerste sparerib at en hoe de zon schitterend scheen toen we weer richting vasteland gingen. Op het moment zelf was het wat minder, maar achteraf hebben we nog veel gelachen om het feit dat we in het doolhof bij het Drielandenpunt in Limburg zo’n anderhalf uur rond hebben gelopen, terwijl je er maximaal drie kwartier over behoorde te doen. De vakantie in De Haan in België zal me ook bijblijven; voor het eerst sinds jaren zwom ik weer in de zee (en dat met mijn panische angst voor kwallen) en de pannenkoeken met fruit, poedersuiker en vers fruit in ons vaste restaurant aldaar zijn nog steeds ongeëvenaard. Ook de looptochten van waterval naar waterval in Luxemburg waren een mooie ervaring. En toch blijft er één vakantie waar ik altijd met de grootste glimlach op terugkijk: Parijs.

In het kader van mijn profielwerkstuk (ik: ‘Pap, mijn onderwerp is Napoleon, dan moet ik toch eigenlijk wel in Parijs zijn geweest!’ Pap: ‘Doen we!’) brachten pap en ik drie dagen door in Parijs. Met een georganiseerde groepsreis, waar we ook grote vrijheid hadden om ons programma zelf in te delen, hebben we zoveel mogelijk van Parijs gezien. Ik heb van elke minuut genoten. Niet alleen de mooie gebouwen en de enorme drukte maakten veel indruk, maar eigenlijk nog veel meer de sfeer die er hing. Alle stereotypen over Parijs bleken waar. De slanke Franse meisjes die volgens de laatste mode gekleed waren, de vele hardlopers in het park, de Parijsenaars die na hun werk nog snel een stokbroodje gingen halen bij de bakker. Misschien kwam het door het idee dat ik daar op vakantie was en alle vrijheid had, misschien kwam het door het mooie weer waardoor de wereld op z’n aller-vrolijkst leek, maar ik voelde me daar thuis.

Het toeval wilde dat vriendin Victoria een half jaar in Parijs ging studeren. Dé ideale gelegenheid om weer een bezoek te brengen aan deze wondermooie stad. Met vriendinnen Lisanne en Charlotte boekte ik een lang weekend Parijs, wederom bij dezelfde reisorganisatie als ik drie jaar eerder met pap had gedaan. Een welkome afwisseling tussen de laatste colleges en het aanbreken van de laatste tentamenperiode van dit collegejaar. Het zoeken naar een datum was even een gedoe, het zo weinig mogelijk meenemen van spullen was weer een uitdaging (ik heb wederom jammerlijk gefaald, m’n weekendtas past amper dicht) en het opstellen van het zoveel-mogelijk-zien-in-zo-weinig-mogelijk-tijd-programma was een hele klus. Uiteindelijk is alles gelukkig op z’n pootjes terecht gekomen.

En hier zit ik nu, met mijn laptop op schoot en een wederom hilarische aflevering van How I Met Your Mother op de buis. De tas is zo ver mogelijk ingepakt, ik probeer de afwas nog even uit te stellen en Doerak – de kat van de buren – ligt tevreden naast me te knorren. Mijn gedachten dwalen al af naar morgenvroeg, als ik de laatste spulletjes in mijn tas stop en de voordeur achter me dichttrek voor hopelijk een mooi avontuur. En morgenavond rond deze tijd zit ik weer in die mooie stad: ma Paris!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s