Standing strong and take your chances…

Het moge duidelijk zijn dat de term ‘zelfverzekerd’ niet bepaald een eigenschap is die ik mezelf zou toedichten. Best jammer eigenlijk, want naarmate ik ouder word, heb ik wel eens het idee dat ik daardoor kansen heb laten liggen die ik met een wat optimistischere kijk naar mezelf wel aangegrepen zou hebben. Hoewel ik het wel probeer af te leren, blijft die onzekerheid toch bestaan. Het zit nu eenmaal in de aard van het beestje denk ik.

Gezien het feit dat ik graag schrijf (surprise!), heb ik vanaf het begin van mijn studie al bij de redactie van het rechtenfaculteitsblad, a.k.a. de SecJure, gewild. Toch weerhield iets me er altijd van om te solliciteren. Wat als ze me nou vreemd vonden? Of niet aardig? Wat als ik niet genoeg kennis van het recht had? Of me afwezen om mijn belabberde schrijfstijl? Onzekerheid alom. Het heeft al met al tot mijn derde studiejaar geduurd voordat ik durfde te solliciteren voor de functie van redactielid. Het sollicitatiegesprek verliep zonder problemen en ik wist naast een ‘gewone’ positie als redactielid ook een plaats binnen de eindredactie binnen te tikken. Hoppa. Ik weet nog dat ik na het gesprek huppelend de lift inging, mezelf naast mijn blijdschap stiekem vervloekend dat ik twee jaar had gewacht.

Na het overwinnen van de eerste hindernis kwam de tweede: de eerste vergadering. Ik heb een hekel aan voorstelrondjes aangezien ik altijd over m’n woorden struikel en ik wist daarnaast niet zeker of het onderwerp voor mijn eerste artikel (spreekrecht voor slachtoffers in de rechtszaal) wel in de smaak zou vallen. Ik had mijn redactiegenootjes een kleine twee maanden daarvoor al wel een keer ontmoet bij het kennismakingsetentje, maar nu begonnen we toch aan het echte werk. Gelukkig bleek het allemaal ontzettend mee te vallen en gedurende het jaar werd de 15-koppige redactie een steeds hechtere groep. Ons eerste redactie-uitje betrof spareribs eten, een bezoekje aan het bowlingcentrum (waar ik met gepaste trots de mooie trofee mee naar huis wist te slepen) met de aansluitende maandelijkse borrel van onze studievereniging. Het tweede uitje (naar de schaatsbaan en wederom gezellig samen eten) leverde ons onze mascotte op, gemaakt van plastic bekertjes, stukjes karton, etc. Memorabel was de SecJure lustrumborrel, waar ik werd geïntroduceerd in de wereld van de rum. Dit alles leverde een setje toffe foto’s en een hoop leuke herinneringen op.

En dan zitten we opeens in juni en is mijn eerste jaar als onderdeel van de redactie alweer bijna voorbij. De uitdrukking ‘time flies when you’re having fun’ is hier dan ook zeker van toepassing. Gisterenavond hebben we als afsluiting een eindbarbecue gehouden, die weer net zo leuk en gedenkwaardig was als de andere activiteiten. Een deel van mijn redactiegenoten zie ik volgend jaar weer terug als ik de functie van redactiesecretaris op me ga nemen. De rest kom ik vast nog wel een keer tegen op de campus of ergens anders. Refererend naar de wijze woorden van onze Almachtige Hoofdredactrice: Nederland is tenslotte maar klein. In dit geval een geruststellende gedachte.

Dit alles toont aan dat het wagen van een poging veel op kan leveren. Niet alleen heb ik qua redactiewerk veel geleerd, maar ik heb er ook vriendschappen aan over gehouden en weet weer een stukje beter wat ik wel en niet (aan)kan. Die onzekerheid waar ik het in de inleiding over had is echt nog niet weg, maar met bovenstaande in mijn achterhoofd komt het uiteindelijk vast wel goed.

2 thoughts on “Standing strong and take your chances…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s