Life goes on…

Mensen komen en mensen gaan, of het nu gaat om vrienden, klasgenoten of mensen die je ontmoet in de bus of trein. Toch blijft het moeilijk om sommige personen los te moeten laten, wetende dat je ze nooit meer zult zien. Zeker als het gaat om dierbaren die overlijden. Gezien het feit dat ik een kleine familie heb waarbij de gemiddelde leeftijd ook nog eens behoorlijk aan de hoge kant ligt, ben ik me er goed van bewust dat binnen nu en vijftien jaar de familie ernstig uitgedund zal zijn.

Ik had vroeger een heel ander beeld en gevoel bij de dood dan nu. De eerste begrafenis die ik meemaakte was die van een oom, nu zo’n zeven jaar geleden. Persoonlijk had ik niet echt een goede band met hem, maar het verdriet dat anderen hadden, maakte wel degelijk indruk. Daarnaast vond ik het eigenlijk vooral eng, ik had het niet zo op ronddwalende geesten en spookverhalen. Ik heb vroeger regelmatig helemaal onder de dekens gelegen bij het geluid van een krakend raam of het gepiep van een deur en was blij als ’s morgens de zon weer scheen als ik wakker werd.

Twee jaar geleden overleed mijn oma, eigenlijk vrij plotseling. Het feit dat ze al 82 was, maakte het iets makkelijker te accepteren, maar het was wel de eerste keer dat een persoon waar ik echt veel van hield, overleed. Tijdens de dienst in het crematorium heb ik met trillende handen een gedicht voorgelezen. Ik vond het doodeng, maar het idee dat dit het laatste was wat ik voor haar kon doen, heeft me toen over de streep getrokken. Natuurlijk krijgen de nabestaanden dan de vraag wat er met de as moet gebeuren. Bij het idee dat er thuis een urn in de kast zou komen te staan, kreeg ik spontaan de kriebels. Gelukkig hebben we daar uiteindelijk ook niet voor gekozen. Het was raar om een paar dagen na de crematie in haar huis rond te lopen, te kijken wat we zouden bewaren of niet en uiteindelijk voor de allerlaatste keer haar voordeur achter ons dicht te trekken. Ik kom nog met enige regelmaat langs haar huis en vraag me dan af wie er nu woont of wonen.

En dan is het woensdag 1 juni 2011. Tijdens een telefoongesprek met mam komt naar voren dat het erg slecht gaat met mijn tante. Nu heb ik meerdere tantes, maar zij is voor mij toch altijd net iets specialer geweest. Ze blijkt nog drie maanden te leven te hebben. Ik wist dat ze heel ziek was, maar toch slaat het nieuws in als een bom. Ik neem me voor om haar de week daarna op te zoeken, hoewel ik er ook wel tegenop zie, want het idee dat ze er al snel niet meer zal zijn, blijft toch door je achterhoofd spoken. Dat bezoek is er echter nooit meer van gekomen, want vier dagen na het telefoongesprek met mam overlijdt ze. Ik hoor het van mijn broertje als ik net thuis kom vanuit Tilburg, pap en mam zijn dan in het ziekenhuis. Ik heb eindeloos lopen ijsberen door het huis, mezelf constant afvragend hoe het in hemelsnaam zo snel kon zijn gegaan. Zes dagen later is begrafenis. 9 juni 2011. De dag dat ze 70 jaar zou zijn geworden. Hoewel de meningen er eerst over verdeeld waren, vind ik het een mooi symbolisch gebaar. Wederom sta ik achter de microfoon om een gedicht voor te dragen. Ditmaal echter in de kerk. De banken in het middenschip zijn helemaal gevuld, maar dat zie ik eigenlijk pas als ik klaar ben met spreken en plaats maak voor mijn vader die een toespraak houdt. Na de dienst gaan we op weg naar de begraafplaats, waar het moment komt waar ik het meest tegenop zag: het laten zakken van de kist. Naast me staat pap te huilen, ik geloof dat er voor kinderen weinig dingen rotter zijn dan het zien huilen van je ouders. Voor mij in ieder geval wel.

Het feit dat we mijn tante geen mooier afscheid kunnen geven dan we gedaan hebben, helpt veel. Nu we een week verder zijn, besef ik ineens dat die angst voor het onverklaarbare eigenlijk weg is. Het idee dat mijn tante ’s nachts zou komen spoken, klinkt gewoonweg bespottelijk. Wat ik me nu vooral herinner, is haar lach. Hoewel ik op sommige momenten ineens spontaan een brok in m’n keel krijg en een traantje wegpink, begin ik al steeds meer met een glimlach aan haar terug te denken. De avond na de begrafenis ben ik weer terug in Tilburg om de 21e verjaardag van een vriendin te vieren. Als afleiding, maar ook omdat het leven doorgaat, daar was mijn tante heel duidelijk in. Niet voor niets wilde ze dat haar afscheid een echte dankdienst zou worden. Daar kan ik alleen maar heel veel respect voor hebben. Hopelijk kan ik als ik oud en grijs ben ook op die manier naar mijn leven kijken, dankbaar voor de mooie dingen die ik heb mogen meemaken.

Nu weet ik wat ze met missen bedoelen
Mijn lieve tante is heengegaan
En ook al heb ik het kunnen aanvoelen
Het is toch wel heel snel gegaan

Die beloofde maanden bleken dagen
Precies waarvoor ik had gevreesd
Waarom zo snel, blijf ik me afvragen
Nog even was genoeg geweest

 Morgen is alweer een nieuwe dag
En ik weet wat je van me zou willen
Dat ik verder ga met een opgeheven hoofd
En geen tijd meer aan verdriet ga verspillen

Een plekje in mijn hart heb ik jou gegeven
Waar je altijd zult voortbestaan
Met liefde zal ik je herdenken
Om met een glimlach op mijn gezicht door te gaan

3 thoughts on “Life goes on…

  1. Hoi Sylvia,

    Allereerst geef ik mijn condoleances voor het verliezen van je tante.

    Het verliezen van een dierbare valt niet mee, nooit eigenlijk. In een enkel geval zie je het moment van sterven aankomen, en zelfs dan is het voor je geeft een donderslag bij heldere hemel.

    We hebben denk ik allemaal de onverzadigbare wens om dierbaren zo lang mogelijk, misschien zelfs wel voor de rest van ons eigen leven bij ons te houden. Dat maakt ons menselijk. Het feit dat we ons ook bewust zijn van de eindigheid van het leven maakt ons daarin zelfs uniek onder de bewoners van de Aarde.

    Hoewel we weten dat de dood onvermijdelijk is, lijkt het wel alsof we verlangen naar het leven op het moment dat we te maken krijgen met de dood. Het is als een automatische onstopbare zelfreflectie waarin we, op het moment dat we juist een dierbare veliezen, inzien dat het leven eigenlijk zo fragiel is en dat we geen Superman of -woman zijn.

    Ik herken het gevoel wat je in je woorden hebt gestopt. Na de dood van mijn vriendin eind juni en daarna die van mijn vader in november realiseerde ik me dat de dood een persoonlijke betekenis gekregen had: het is een signaal van het leven dat in stilte schreeuwt dat we zoveel mogelijk van ons leven moeten maken.

    Je tante was een pientere dame. She knew.

    Ik wens je veel kracht in de komende periodes. De glimlach die ze achter heeft gelaten in jouw mind, is waarschijnlijk één van de beste (zo niet de beste) manier om haar te herdenken en herinneren.

    Robert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s