Little girls grow up…

Op verzoek een aantal oude columns op mijn blog, dit is er één van. Originele versie: 20.12.2009

Er zijn twee momenten in het jaar waarop ik me altijd weer een klein meisje voel, namelijk op Kerstavond en eerste Kerstdag. Waar dat door komt? Door cadeaus met glimmend kerstpapier eromheen! Het maakt niet uit wat voor papier het is: met kerstmannetjes of –boompjes erop, met strikken, veel glitters, een gouden randje, ‘Happy Christmas’ of gewoon saai zwart: ik vind het allemaal even mooi. Op de één of andere manier heeft een kerstboom met mooi versierde pakjes eronder een soort magische aantrekkingskracht op me. Niet alleen wil ik altijd dolgraag weten wat erin zit, een mooi versierde boom met vrolijk gekleurde pakjes eromheen is voor mij een teken van dagen vol gezelligheid, een mooi versierde kamer, dierbare familie en tja, natuurlijk ook veel eten.

Het is bij ons thuis een soort van traditie (al geldt dit waarschijnlijk voor de meeste gezinnen) om op Kerstavond de pakjes onder de boom te leggen en ze dan ’s ochtends op eerste Kerstdag uit te pakken. Pap en ik gaan meestal op Kerstavond samen naar de kerstdienst en als we dan thuiskomen, hebben mam en mijn broertje alle pakjes mooi onder de boom gelegd. Ik probeer me er dan altijd van te weerhouden om te kijken welke namen er op de pakjes staan, maar ja, soms valt je oog nu eenmaal gewoon toevallig op je eigen naam. Vooral vroeger kon ik de nacht tussen Kerstavond en eerste Kerstdag altijd maar moeilijk in slaap komen. Ik kon gewoon niet wachten tot ik de volgende ochtend wakker zou worden en we allemaal gehuld in pyjama en ochtendjas onder de boom zouden gaan zitten. Ik verbaas me er elk jaar weer over dat ik altijd zo nieuwsgierig ben naar wat de altijd goedgemutste Kerstman dit jaar weer voor me door de schoorsteen heeft gepropt, want eigenlijk past dat helemaal niet bij me…

Ik kan namelijk met een gerust hart zeggen dat ik absoluut niet materialistisch ingesteld ben. Eerlijk gezegd vind ik dat één van de slechtste en de meest irritante eigenschap die de mens kan hebben. Vaak gaat materialisme bovendien samen met hebzucht en gulzigheid, nog twee eigenschappen die ik nou niet bepaald kan waarderen en die bovendien ook niet echt het beste in de mens naar boven brengen. Al op jonge leeftijd merkte ik dat ik veel blijer was met een mooi boek dan met de nieuwste Nintendo, het meest hippe mobieltje of andere dure zaken waar ouders hun zuurverdiende centen aan spendeerden om de kinderen tevreden te houden. Terwijl andere kinderen dan met sikkeneurig gezicht zaten te vertellen dat ze in plaats van die felbegeerde roze Furby een geel exemplaar hadden gehad, was ik eigenlijk altijd blij met wat ik had gekregen. Verder merk ik, met name de laatste jaren, dat ik het veel leuker vind om cadeaus te geven dan te krijgen. Natuurlijk is het leuk om zelf dat mooie cadeaupapier open te mogen scheuren, maar om zelf de stad in te gaan om iets voor een ander uit te zoeken, vind ik eigenlijk één van de leukste dingen om te doen en dan met name vanwege de voorpret die het doorspitten van de schappen met zich meebrengt. Zo had ik dit jaar voor mijn 17-jarige broertje een Playboy gekocht. Het gezicht dat hij trok toen hij het tijdschrift uitpakte, was werkelijk onbetaalbaar. Of nou ja, onbetaalbaar, ik vind 6,95 euro voor een tijdschrift met zo weinig tekst toch wel erg veel geld…

Naast de voorpret bij het uitzoeken van cadeaus, vind ik Kerstmis toch ook altijd een manier om te laten zien hoe dierbaar je familie voor je is. Natuurlijk, ik koop af en toe wel eens een bloemetje voor m’n moeder of neem spontaan gebak mee naar huis, maar toch is Kerst altijd een mooie gelegenheid om iets meer te doen dan alleen dat. Een leuk gedichtje, een grappig verhaaltje of een maffe kaart zorgen toch altijd weer voor vrolijke momenten. Het hoeft ook allemaal niet eens zo duur te zijn (al merk ik wel dat ik elk jaar wel weer ietsje meer uitgeef aan cadeaus voor m’n ouders en broertje), maar ik weet zeker dat ze het kunnen waarderen.

Hoewel behoorlijk wat mensen Kerst toch ook als een verplichting zien om familie te moeten bezoeken, heb ik dat gelukkig nooit op die manier ervaren. Ik moet er wel bij vermelden dat we maar een kleine familie hebben en dat we dus in één middag de hele familie gezien hebben, dus in principe ben je na een middagje weer voldoende bij gekletst om weer een tijdje vooruit te kunnen en is daarom van een echte verplichting om bij iedereen langs te gaan, eigenlijk geen sprake.

Hoewel ik hierboven erg pro-Kerstmis ben en ik hier ook volledig achter sta, is er toch altijd één klein detail waar ik niet altijd blij mee ben: het vele eten. Het is allemaal heel lekker en gezellig om met z’n allen rond de tafel te zitten en je te goed te doen aan de gourmet, varkenshaas, taart, chips, toastjes met zalm en ander lekkers, maar om nou te zeggen dat het ook echt bevorderlijk is voor je lijn? Nou nee… Bovendien, als ik dan m’n 35e Kerstkransje naar binnen werk, voel ik me toch altijd schuldig dat wij ons vol zitten te proppen, terwijl ze in een groot deel van de rest van de wereld toch op een houtje moeten bijten. Op zulke momenten ben ik me er dan altijd extra van bewust hoeveel geluk ik heb dat ik hier, in dit land met deze familie en vrienden, mag wonen. Kerst staat daarom voor mij gelijk aan één, of eigenlijk twee, woorden: liefde en dankbaarheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s