My eternal love: the theater

Het is donderdagavond, pakweg kwart over zeven. Het is al pikkedonker terwijl we vanaf Utrecht Centraal richting het Beatrixtheater lopen. Toch makkelijk, zo’n station pal naast het theater. Een vriendelijke man in een rood met gouden jas houdt bij de ingang van het theater de deur voor ons open en langzaam lopen we met de stroom andere bezoekers naar binnen.

Ik houd van het Beatrixtheater. De glanzend zwarte vloeren, de met rood tapijt beklede trappen, het vrolijke geroezemoes van mensenstemmen die allemaal in blijde afwachting zijn van de show die komen gaat…
De eerste keer dat ik het Beatrixtheater binnenliep, was ik tien jaar. Het was het bezoek aan mijn tweede musical, Saturday Night Fever. Een jaar daarvoor zette ik mijn eerste stap in het Chassé theater voor Oliver Twist. Ik was meteen verknocht aan het fenomeen ‘musical’. Na Oliver Twist en Saturday Night Fever volgden The Sound of Music, Mamma Mia!, The Lion King, Beauty and the Beast, Chicago, Tarzan, Ciske de Rat, Jesus Christ Superstar, Cabaret, Evita, Les Misérables, Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat, Mary Poppins en We Will Rock You. Ook Miss Saigon kan nu dus toegevoegd worden aan dat lijstje. Met Soldaat van Oranje: de Musical en Wicked nog in het vooruitzicht kun je dus wel stellen dat ik een aardige musicalfreak ben.

Ondertussen hebben we de foyer bereikt en na het weghangen van de jassen gaan we richting de zaal. Nieuwsgierig bekijk ik de mensen die binnenlopen. Wat dat betreft is er in de laatste tien jaar wel het één en ander veranderd. Waar men eerst nog chique gekleed naar het theater ging, vang ik nu hier en daar ook een glimp op van een paar crocs of foute blouse met bloemetjesmotief. Ook de leeftijdsgrens lijkt aanzienlijk lager te zijn geworden; waar de musicals toch eerst vooral was voorbehouden aan volwassenen, worden de laatste jaren ook steeds meer kinderen in kuipstoeltjes gezet. Uiteindelijk heeft iedereen zijn plaats gevonden. Net als altijd gaat er even een siddering door me heen als de lichten dimmen en de eerste noten uit de orkestbak klikken; it’s showtime!

Ik weet precies hoe de mensen achter de schermen zich voelen. Na 5 à 6 jaar bij een musicalgezelschap te hebben gezeten, heb ik vaak genoeg op het podium gestaan. Het is moeilijk te beschrijven, maar achter de schermen hangt er voor aanvang van een voorstelling een sfeer die zich het beste laat uitleggen als een combinatie van opgetogenheid, saamhorigheid, enthousiasme en zenuwen. Daar gaat niets boven. Hoofdrollen heb ik nooit gespeeld, maar ik vond het wel echt ontzettend leuk om te doen. Zo heb ik me onder andere in een rode glitterjurk, zwarte pij, Grease-rok, Charles Dickens-kostuum, indianenpak, zeemeerminnenoutfit en verschillende kattenkostuums gehesen. Daarnaast mocht ik onder meer optreden als theekopje in het betoverde kasteel van Beauty & the Beast en als boom in een benefietconcert. Tjah, je moet er soms wat voor over hebben… Het is overigens waar wat ze zeggen; de zenuwen zijn totaal verdwenen als je van de donkere coulissen in de spotlights van het podium stapt.

Overigens is je beleving van de show als bezoeker sterk afhankelijk van je zitplaats in de zaal. Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat is de enige musical die ik twee keer heb gezien. De eerste keer zat ik op de tweede rij (wat wil je, twaalf mannen met enkel lendendoekjes aan!) en kon je bij wijze van spreke elke zweetdruppel zien vallen. De tweede keer zat ik op het balkon en had ik ook mooi uitzicht over het gehele podium, waardoor goed opviel hoe belangrijk het is waar de acteurs op het podium staan. Ik geef dan ook de voorkeur aan die laatste optie, het maakt me niet uit hoe ver achterin de zaal ik zit, zolang het maar in (de buurt van) het midden is zodat ik een mooi overzicht heb.

Uiteindelijk is Miss Saigon afgelopen en gaan de lichten weer aan, waarna ik gelijk even check of mijn mascara nog op z’n plaats zit aangezien ik het niet geheel droog heb kunnen houden. De show was best heftig en op de decors en stemmen viel niks aan te merken, maar toch valt deze musical helaas niet onder mijn favorieten. Het verhaal was naar mijn mening nét iets te dun voor een hele musical en de riedeltjes begonnen op een gegeven moment een beetje op elkaar te lijken. Leuk detail is dat de mannelijke hoofdrol werd gespeeld door Ton Sieben, een jongen die jaren terug nog samen met me bij het eerder genoemde musicalgezelschap op het podium heeft gestaan. Hoe snel kan je carrière gaan!

Misschien dat ik in de toekomst ooit weer eens een voorzichtige stap op het podium waag, maar voor nu vind ik het wel fijn om lekker ontspannen in de zaal te kunnen zitten. Let the show begin!

Advertenties

7 reacties op ‘My eternal love: the theater

  1. Beste Sylvia,

    Ben benieuwd hoe “Soldaat van Oranje” is geweest. Mijn vriendin en ik willen daar graag heen. Mijn laatste musical was “Mama Mia” met mijn zusje en ik moet zeggen ik vond het eigenlijk weer geweldig. Waar ik wel van schrik zijn tegenwoordig de prijzen voor een ticket. Dit zijn toch serieus andere prijzen dan voor een cabaret voorstelling. Maar als “Soldaat van Oranje” de moeite waard is dan wil ik toch wel gaan. Volgens mij is deze echt uniek.

    Ben benieuwd naar je reactie,

    Groetjes Ronnie

    1. Hoi Ronnie,

      Bedankt voor je reactie. Echter ben ik nog niet naar Soldaat van Oranje geweest, die staat nog op m’n zogenaamde to-do-lijstje ;) De prijzen van de meeste musicals zijn inderdaad schrikbarend hoog, helemaal nu op de kaartjes van tegenwoordig 19% BTW zit. Ik hoor veel positieve reacties over Soldaat van Oranje, dus ik zou die kaartjes gewoon boeken ;)

      Groetjes!

  2. Ik snap je gevoel! De eerste keer dat ik een theater binnen liep was ik ook verkocht. Alleen jammer genoeg ben ik er nog niet weer vaak geweest, wegens ernstig tijd gebrek maar ook geen geld er voor hebben :(

    1. Het is inderdaad een prijzige hobby, ik moet er ook altijd voor sparen, maar over het algemeen is ’t het waard ;) Meestal boek ik al maanden van tevoren of ik wacht acties af, je kunt soms met flinke kortingen naar een voorstelling ;)

  3. Theater is liefde! Musical is liefde! Het is mij met de paplepel ingegoten, dus ik ben ook musicalfan! Ik keek zo lang uit naar Wicked, die ga jij ook echt fantastisch vinden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s