Hollanders; aardappelvreters, krenten en sleurhuttengangers…

Nederlanders zijn feestbeesten, hebben een vreselijk accent, zijn overal op de wereld te vinden, schijnen het goed te doen in bed, zijn een tikkeltje bekrompen, vieren altijd vakantie in een caravan, zijn voornamelijk blond en lopen zelfs in deze moderne tijd nog graag op klompen. Het zijn enkele voorbeelden van vooroordelen waar we als arme Nederlanders mee te kampen hebben. Het meest hardnekkige vooroordeel blijft toch echter dat wij Hollanders zuinig zijn, om nog maar niet te spreken over gierig. En dat vooroordeel irriteert me. Want is dat krenterige imago terecht?

Een zoektocht op het internet levert in eerste instantie niet veel op. Naast verschillende fora waar voornamelijk met modder wordt gesmeten, word ik met name ingelicht over het feit wat er nu precies onder vooroordelen en stereotypes wordt verstaan (volgens de Van Dale: ‘het; o – delen van een gebrek aan kennis berustende mening of afkeer’, het is maar dat je het weet).
Uiteindelijk stuit ik dan toch op iets bruikbaars: het boekje ‘België – Nederland; verschil moet er zijn’. Tijdens het lezen lijkt het er in eerste instantie op dat de Nederlander in vergelijking met onze al dan niet geliefde buurman de Belg inderdaad een vrek blijkt te zijn. Het beeld van de caravan die doorzakt van de voorraden blikvoer en zakken aardappelen wordt daarmee dus pijnlijk bevestigd. Zo zouden de Nederlanders samen met de Spanjaarden en Ieren onderaan de lijst bungelen wat betreft de uitgaven per persoon tijdens een vakantie naar het buitenland en staat België ergens bovenaan. Potverdikkie, ik had nog wel zo gehoopt dat het vooroordeel onderuit gehaald zou worden! Gelukkig wordt het verder lezen van de tekst beloond met een stuk waaruit blijkt dat wat betreft het aantal buitenlandse vakantiereizen de Nederlander wel weer aan de Europese top staat. Overigens blijft het boek wel in gebreke over de vraag hoe lang die vakanties dan gemiddeld duren, minpunt dus. Overigens kan ik daar heel kort over zijn: liever drie weekendjes weg verspreid over een jaar dan één week achter elkaar op vakantie.

Verder valt te lezen dat nog heel wat Nederlanders in gedachten berekenen hoeveel iets in guldens gekost zou hebben. Wat dat betreft moet ik ook schuld bekennen, ik denk niet dat ik dat terugrekenen ooit zal verleren, stiekem mis ik onze Vaderlandsche Munt.
Een ander punt – wat ik in feite vele malen belangrijker vind – is het feit dat Nederland zich als één van de weinige Europese landen houdt aan de afspraak om 0,7% van het Bruto Binnenlands Product aan ontwikkelingshulp te besteden. Dat lijkt me toch een applausje waard, of in ieder geval een schouderklopje. Of nee, eigenlijk niet, je hoort je gewoon aan een dergelijke afspraak te houden, een vermanend vingertje voor (het grotendeel van) de rest van Europa dus. Foei.

Nu meer to the point: houden we als Nederlanders ons gierigheid-imago zelf ook maar niet al te graag in stand? Vertellen we tenslotte zelf ook niet enthousiast hoe we die designerschoenen voor een prikkie in de uitverkoop hebben kunnen aanschaffen? Of hoe de caissière een deel van de boodschappen was vergeten te scannen en je wijselijk je mond hield? Of hoe je toch nog een paar duizend euro minder voor dat ene huis hebt betaald omdat het toch al twee jaar te koop stond?

Ik krijg van het onderwerp ‘geld’ altijd een enigszins wrange smaak in mijn mond. Hoewel ik met vrienden naar mijn gevoel altijd alles kan bespreken, is geld toch altijd een onderwerp dat ik liever vermijd. Hoewel je met die muntjes en briefpapier leuke dingen kunt doen, levert het ook afgunst, achterdocht, zorgen en strijd op. Daarnaast is geld – hoe veel of weinig je er ook van hebt – iets waar je hoe dan ook je hele leven van afhankelijk bent en daar houd ik niet van.

Uiteindelijk lijkt het antwoord op de vraag of ons vrekkige imago terecht is vrij simpel te beantwoorden: nee. Ik denk dat gierigheid een typisch menselijk trekje is dat samenhangt met onder andere gulheid en egoïsme. Dat verschilt dus per persoon en is niet iets typisch Nederlands.

Zo, nu dat vooroordeel uit de weg is geruimd, wordt het tijd voor nuttigere bezigheden. Boodschappen doen bijvoorbeeld, de broccoli is tenslotte in de reclame…

Advertenties

7 Comments on “Hollanders; aardappelvreters, krenten en sleurhuttengangers…

  1. Als kind vond ik het ook maar raar dat het de Nederlanders waren die als ‘gierig’ of ‘vrekkig’ werden omschreven, want we reden ongeveer alle twee maanden naar Hulst (ongeveer 90 kilometer enkele reis was dat) om dan met een koffer vol boter weer naar huis te komen. Die boter werd dan verdeeld onder de buren, naargelang wat ze besteld hadden… Dat vond ik een veel ‘gieriger’ gedoe :-)
    Maar dat stereotype beeld leverde natuurlijk wel leuke grappen op. Zoals ‘Hoe neem je een Nederlander gevangen?’ bijvoorbeeld…
    Leuke blog trouwens!

  2. Grappig inderdaad hoe mensen naar ‘de Nederlander’ kijkt. Mijn Engelsdocent bijvoorbeeld noemt ons onbeleed. “Typical Dutch. You’re always so rude.”
    Dat doet zijn imago trouwens geen goed. Hij vindt dat als je geen “please” achter een zin zegt dat je dan “rude” bent. Misschien zijn wij Nederlanders soms ook wat botter en directer. Maar wat ben ik blij met ons landje, want gezelligheidsbeesten zijn we wel. ;)

    • Ik ben toch blij dat we niet overal ‘please’ achter hoeven te zeggen. Ik denk echter dat het wel klopt dat we als Nederlanders wat ‘harder’ zijn. Ik hoor wel eens vaker van buitenlandse studenten dat we af en toe wel erg direct zijn ;) Of dat slecht is? Ik vind van niet.

  3. Wat dat direct-zijn betreft… vorige week zag ik op DWDD dat Joris Luyendijk die nu in Engeland voor The Guardian werkt, toch zo die Nederlandse directheid mist. Daar in Engeland is iedereen heel lief en vinden ze het allemaal goed wat hij doet, maar nu heeft hij dus geen idee wat goed is en wat niet… hij mist de juiste feedback. Die directheid is dus echt wel een goede zaak ;-)

  4. I totally agree. Ik zat een tijdje terug te eten met een Duitse student en hij was haast verontwaardigd over onze directheid, met name als het de relatie werkgever – werknemer betreft. Hij zou z’n baas echt nooit tegenspreken, terwijl ik er niet aan moet denken om zomaar overal ‘ja’ en ‘amen’ op te zeggen, een beetje tegengas af en toe kan wat mij betreft geen kwaad, zolang het opbouwend en niet onnodig kwetsend is ;)

  5. Vanaf het moment dat wij op een schip de wereld zeeen gingen bevaren hebben wij wereldwijd een zeer slechte naam opgebouwd qua etiquette en gedrag. Als voorbeeld : wij moesten destijds al 300 jaar lang verplicht op het eiland Decima verblijven voor de kust van Japan om zaken te doen. De Shogun en zijn gehele hofhouding waren er al zeer goed van op de hoogte hoe of de rode barbaren ( de bijnaam voor Hollanders ) zich gedroegen in de Indische wateren. Wereldwijd hebben wij het ook verloren van de Engelsen aangezien vanaf het begin van de VOC de kapiteins tekort geld meekregen om handel te drijven om in de vreemde. Alle tweede en derde garnituur kwam daardoor naar Nederland. De Engelsen namen daarentegen meer geld mee en kochten overal de eerste kwaliteit en verdreven ons van de wereldmarkt.
    Nederlanders?……….laat me niet lachen. Lompe uit de klei getrokken aardappels zonder enige vorm van manieren of correct gedrag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: