De interne criticus

De oplettende lezer heeft vast al wel begrepen dat ik graag in de pen kruip. Ik besteed heel wat tijd aan het typen van blogs en artikelen (lang niet alles wordt daadwerkelijk gepubliceerd) en draag standaard een pen en notitieblokje bij me, zodat ik elk moment van de dag ideeën of de zinnetjes die door m’n hoofd dwalen, op papier kan vereeuwigen. Niet alleen omdat ik bang ben ze te vergeten, maar ook (en eigenlijk voornamelijk) omdat het wat rust brengt in die chaotische hersenpan van me. Als die ideeën dan op papier staan, komt er een probleem op: vaak werk ik ze maar half of helemaal niet uit. Ik kan minutenlang naar een leeg Word-document staren en gewoon niet weten waar te beginnen. Als ik ’s nachts ineens wakker word en er komt een blogidee op, lig ik vaak te popelen om te gaan typen. Na het opschrijven van wat steekwoorden moet ik mezelf dan dwingen om me weer om te draaien en door te slapen, in plaats van in het holst van de nacht achter mijn laptop te kruipen. De volgende dag loop ik echter urenlang langs mijn laptop te drentelen, zogenaamd druk met andere dingen. De planten moeten water hebben, ik vind ineens een beetje stof op de kast waar écht de poetsdoek overheen moet, de foto’s op mijn prikbord zijn toch wel erg gedateerd en duidelijk aan vervanging toe en het meest saaie leerboek ziet er ineens ontzettend interessant uit. Je kunt het uitstelgedrag noemen, of luiheid, maar ik denk dat het dat toch niet is. Wat dan wel? Het is de interne criticus die me dwarsboomt…

Tijdens het lezen van dit verhaal kwam ik deze blog tegen. De auteur van het stuk, Nanda Huneman, vertelt hierin dat haar goede vriendin een boek wil schrijven, maar het steeds maar weer uitstelt om een beginnetje te maken. Oorzaak: de interne criticus. Je weet niet hoe je moet beginnen, je twijfelt of je wel goed genoeg bent en zegt tegen jezelf dat je toch niet opvalt in de grijze massa omdat er al zoveel anderen zijn die schrijven. Maar vanwaar al die twijfels? Waarom schrijven we niet gewoon als we dat willen? Volgens Huneman komt dit omdat we naar de verkeerde stem in onszelf luisteren. We wachten eigenlijk op toestemming van ‘de stem’, ofwel: we wachten op het ‘goede moment’ om te beginnen. Wat Huneman zelf tijdens het volgen van een schrijfcursus leerde, is dat die stem nooit zal verdwijnen. Hij zal altijd door je achterhoofd spoken en zal altijd hetzelfde blijven zeggen. Dat moet dus veranderen in positieve gedachten, maar hoe doe je dat? Allereerst zou het volgen van een schrijfcursus helpen, omdat dan niet de interne criticus, maar de schrijfdocente je toestemming geeft om te schrijven. Ook effectief zou het inplannen van een vast schrijfuurtje zijn. Daarnaast zijn losse schrijfopdrachten erg nuttig, zoals het kiezen van een willekeurig voorwerp en daar dan in tien minuten een kort verhaal over schrijven. Het hoeven geen briljante columns te zijn en ze hoeven ook niet uit te groeien tot volwaardige romans, zolang je maar gewoon schrijft en je artistieke brein (hoe zweverig dit ook moge klinken) de kans geeft.

Goed, ik moet zeggen dat ik over de bovenstaande oplossingen een tikkeltje sceptisch ben, maar het is de moeite waard om het uit te proberen. Dat wordt voortaan dus elke avond van 19.30 tot 20.30 uur schrijven. Die korte schrijfopdrachten laat ik nog maar even voor wat ze zijn, net als zo’n schrijfcursus. Eerst maar eens al die halfgeschreven blogs uitwerken, misschien dat die kritische stem dan eindelijk eens z’n mond houdt…

Herkenbaar? Kijk dan ook eens hier.

Ook de moeite waard: het boek ‘The Artist’s way’ van Julia Cameron.

Advertenties

10 Comments on “De interne criticus

  1. Dat is inderdaad erg herkenbaar! Het overkomt me vaak dat ik ’s avonds nieuwe ideeën krijg voor een roman, of een bepaalde passage als het ware aan het vertellen ben in mijn hoofd, maar dat ik de dag erop niet de motivatie vind om nu werkelijk achter het toetsenbord te kruipen en dat allemaal uit te werken…
    Een schrijfcursus volgen lijkt me nu inderdaad wel een beetje verregaand/overbodig om met die stem te leren omgaan, het lijkt me eerder een kwestie van zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen.

  2. ergens wel herkenbaar ja. wat ik altijd doe is een paar steekwoorden op schrijven op papier. en dan krijg ik wel inspiratie. maar voor de rest neem ik het schrijven/bloggen niet te serieus. als ik denk “he ik schrijf hier over!”, dan begin ik meteen met een concept, en dan schrijf ik het later uit.

  3. Met die schrijfcursus ben ik het ook niet eens, want zoiets zal je ‘vormen’ en dan schrijf je niet meer wat je zelf wil maar wat zal worden ‘opgedrongen’ (om het wat overdreven te stellen).
    Voor mezelf is het belangrijk naast de hoofdlijn van het verhaal eerst ook enkele hoofdpersonages uit te werken, ik geef ze een achtergrond (uiterlijk, karakter, opleiding, hobby’s, speciale vaardigheden, met voldoende ruimte voor aanpassingen en vervollediging) zodat het bijna echte personen zijn. Elk personage krijgt een blad in mijn infomapje waarop ik kan terugvallen en ook dingen kan bijschrijven.
    Dan pas begin ik het verhaal te schrijven… telkens ik dreig vast te lopen in het verhaal, heb ik dan mijn mapje met personages die me helpen te bepalen wat een personage zou doen op dat punt van het verhaal.
    Nachtelijke ideeën schrijf ik nooit op. Enkel en alleen de ideeën die ik me ’s morgens nog herinner zijn goed genoeg, ik vertrouw op mijn onderbewustzijn om de minder goede ideeën ’s nachts te deleten ;-) het is mijn vorm van selectie, mijn ervaring is dat mijn nachtelijke ideeën toch vaak niet al te best zijn…
    Dat dagelijkse uurtje is ook een goed idee. Mijn uurtje was erg lang van 15 tot 16u. Nu is het moment van de dag minder belangrijk, maar ik schrijf nooit langer dan een uurtje…
    Veel succes met het schrijven!

  4. Dat is heel herkenbaar ja! Ik heb van die dagen dat er niets uit komt en dan ineens komt er een moment en dan knal ik er zo een hele lap tekst uit, op mijn blog of gewoon een verhaal…. maar die momenten komen vaak net als je niet achter je laptop zit. Zo wil ik nog graag een keer een opschrijfboekje voor onder de douche, want daar komen de mooiste verhalen naar boven. Ik heb tijdens NaNoWriMo gemerkt dat er gewoon voor gaan zitten vaak ook wel helpt. Niet iedere dag, maar vaak wel! :)

  5. Pingback: Die ouderen van tegenwoordig… « Sylvia Kuijsten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: