Die ouderen van tegenwoordig…

Het is nooit saai in het openbaar vervoer. Twitter loopt over van berichten over treinen die te laat komen, bussen die vast zitten in de file, het tekort aan gratis exemplaren van de Metro of Spits en zeurende conducteurs dan wel ongemanierde buschauffeurs. En dan heb je natuurlijk nog de reizigers zelf. Ze zijn er in alle soorten en maten, de één wat opvallender dan de ander.

We tellen een dag in het najaar van 2011 (mocht je je afvragen waarom ik dat nu pas post, de oorzaak is hier terug te lezen). Het is een relatief warme maandagochtend en ik ga van het ouderlijk huis op weg naar Tilburg, terug naar mijn studentenflat. Ik heb altijd redelijk wat bagage en boodschappen bij me, verdeeld over plastic tassen, waar mam meestal ongemerkt nog wat extra’s in stopt. Jawel, het is voor mij elke week surprise. De reis verloopt voorspoedig, tot we stranden bij de Efteling, waar het op een normale maandagochtend rond 10.30 uur blijkbaar spitsuur is. Ik vraag me af hoeveel kindertjes er nu ‘ziek’ afwezig zijn op school, maar dat terzijde. Terwijl we steeds langzamer gaan rijden en uiteindelijk toch onvermijdelijk tot stilstand komen, neem ik rustig de tijd om mijn medepassagiers te bestuderen. Naast en schuin achter me zitten twee echtparen op leeftijd, waarbij de man naast me gekenmerkt wordt door een enorme bierbuik en de man schuin achter me door een wat zielig snorretje, waarbij het me opvalt dat de ene kant langer is dan de andere. Beide vrouwen kijken met een enigszins zuinig mondje uit het raam, allebei met een permanentje met een niet nader te definiëren kleur. Schuin voor me zit een man alleen, terwijl recht voor me een ouder vrouwtje – eveneens met permanent, maar wel met een natuurlijke haarkleur – heeft plaatsgenomen. Achter me zit een jongen van mijn leeftijd verdiept in het scherm van zijn Blackberry, duidelijk totaal niet bezig met het feit of de bus nu rijdt of niet. Ik vraag me of hij weet wanneer hij uit de bus moet stappen.

Na een oponthoud van maar liefst een uur en een kwartier, waarbij we veel stilstaan en af en toe stapvoets vooruit komen (waarbij de hele bus spontaan begint te juichen, wat een saamhorigheidsgevoel!), hebben we uiteindelijk weer vrij baan en kunnen we op normale snelheid onze weg vervolgen. Na een minuut of vijf draait het oude vrouwtje dat voor me zit zich om. ‘’Heeft u misschien een plastic zakje?’’ vraagt ze met een enigszins bibberend stemmetje, duidelijk gegeneerd. ‘’Ik denk dat ik moet overgeven.’’ Meteen voel ik in mijn zakken en graai ik in mijn rugzak voor een vergeten boterhammenzakje. Ondertussen kijk ik hulpzoekend naar de twee oudere echtparen en de man alleen. De Blackberry-jongen achter me is te drukken met typen om de hele situatie op te merken, maar de rest zit me enkel nietszeggend aan te staren, terwijl ze het toch ook duidelijk gehoord hebben. Ik weet niet of ik nu meer verbaasd ben of geërgerd, maar een zakje kan ik ondertussen nergens vinden. Net als ik wil vragen of iemand anders dan misschien zo een zakje bij de hand heeft,  hoor ik het vrouwtje voor me licht kokhalzen, waarna ik meteen één van de plastic zakken leeggooi en in haar handen druk. Gevolg is dat de passagiersstoel naast me ineens bezaaid is met toiletrollen, pakken karamelkoffie (ah, mams surprise!) en knäckebröd. Ook rollen er enkele uien door het gangpad voor de pizza van die avond. Terwijl ik de spullen overplaats in andere tassen en nog net niet letterlijk door het gangpad kruip om de uien op te rapen terwijl de bus heen en weer schut, voel me ik lichtelijk pissig worden. De man met de bierbuik zit me aan te kijken alsof ik een of andere wonderlijke attractie ben en de rest is te lui om een vinger te steken, een beetje hulp is duidelijk te veel gevraagd.

Uiteindelijk rijden we het busstation in Tilburg binnen. Het oude vrouwtje vóór me heeft haar ontbijt gelukkig toch binnen weten te houden en geeft me de plastic zak terug. ‘Bedankt, erg vriendelijk van u,’ zegt ze met een lieve glimlach en ik wil spontaan opperen of ik haar niet als oma kan adopteren. Ik houd het echter bij een vriendelijk knikje en een ‘geen moeite’.

De bus komt tot stilstand en als ik op wil staan, glipt de man met de bierbuik snel voor me het gangpad op, waarbij hij zijn buik gebruikt om me nog net de pas af te snijden en daarbij op mijn rechtervoet gaat staan. Als hij zich na het uitstappen omdraait om te wachten tot zijn vrouw, die achter me loopt, ook buiten staat en daarbij mij aankijkt, schenk ik hem mijn meest vuile blik, die – naar het schijnt – meer zegt dan 1000 woorden. Met een blik die ik houd voor verbouwereerd kijkt hij me aan, waardoor ik onwillekeurig m’n neus ophaal over zijn schijnbare onwetendheid over zijn in mijn ogen asociale gedrag. Enigszins opstandig ga ik richting huis. Die jeugd van tegenwoordig? De ouderen kunnen er anders ook wat van…

Advertenties

7 reacties op ‘Die ouderen van tegenwoordig…

  1. “Ik heb altijd redelijk wat bagage en boodschappen bij me, verdeeld over plastic tassen, waar mam meestal ongemerkt nog wat extra’s in stopt. Jawel, het is voor mij elke week surprise. ”

    volgens mij zijn alle moeder zo hahaha

  2. Ben het met je eens hoor! Volgens mij kunnen oudjes in twee categorieën worden ingedeeld.. de schattige en de asociale. Sommige zijn lief, behulpzaam en vriendelijk en andere vinden dat de wereld om hun zou moeten draaien en kennen geen genade.. Heel hinderlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s