My 99 minutes with Marilyn…

Beroemdheden, ik weet niet wat ik ermee aan moet. Ik zwijmel niet bij posters, heb nooit etuis, agenda’s of shirts van bepaalde popgroepen gehad, ga niet met bekende mensen op de foto en vraag al helemaal niet om handtekeningen. Ook roddelbladen zijn niet aan me besteed en de showbizzkatern in de Spits lees ik altijd maar half. Het nieuws dat Beyoncé een dochtertje heeft gekregen? Erg leuk om te lezen. Het gespeculeer over hoe het meisje zou gaan heten? Dat interesseert me dan weer niets. Laat de kersverse ouders gewoon lekker van hun baby genieten en val ze verder niet lastig. Het algemeen bekend dat ik een echte musicalfan ben, maar je zult mij nooit bij de artiesteningang zien staan, popelend om een handtekening van of foto met een musicalster te bemachtigen. Ik kan me werkelijk niet voorstellen dat de spelers in kwestie het na een voorstelling – moe en verlangend naar een warm bad en bed – altijd leuk vinden om braaf weer een krabbeltje op een zakdoekje te zetten of make-uploos op de foto te moeten. Wat dat betreft klap ik liever m’n handen stuk na afloop van de voorstelling, dat is tenslotte het beste cadeau wat je in een dergelijk geval kunt geven.

Twee weken geleden viste ik twee vrijkaartjes voor ‘My week with Marilyn’ uit de bus. Ik heb de hele hype om Marilyn Monroe nooit echt helemaal meegekregen. Natuurlijk ben ik bekend met het bekende rokje-omhoog-door-luchtrooster-fenomeen en het beroemde Andy Warhol-portret, maar meer dan dat weet ik eigenlijk niet. Een goed moment dus om daar eens verandering in te brengen. Met vriendin A. ging ik dan ook op een dinsdagmiddag in haar leuke geblokte wagentje richting de Euroscoop.

Het verhaal is kort gezegd als volgt. In de zomer van 1956 werkt Colin Clark als derde assistent op de Britse set van ‘The Prince and the Showgirl’, met hoofdrollen voor Laurence Olivier en Marilyn Monroe, die ook op huwelijksreis is met haar kersverse echtgenoot, Arthur Miller. Als Miller het land verlaat om zijn kinderen op te zoeken in Amerika (hij trekt de wisselende buien van Marilyn niet) gaat Colin op stap met Marilyn om haar het Britse leven te laten zien. Ze trekken samen een week op, waarbij Marilyn de kans krijgt om te ontsnappen aan het benauwende Hollywood-bestaan en de druk die daarbij komt kijken.

Om zonder al te veel vooroordelen een film te gaan bekijken, lees ik van tevoren nooit recensies. Ik weet nog dat Sucker Punch, waar ik maanden geleden eens een blog over schreef veel vernietigende recensies kreeg, terwijl ik het stiekem een fantastische film vond. Wat betreft My week with Marilyn kwamen de recensies die ik na het kijken van de film tegenkwam, wel overeen met mijn beeld. Michelle Willams speelt absoluut fantastisch en ook de rest van de cast heeft terecht een rol bemachtigd. Toch blijft de film redelijk aan de oppervlakte, je moet niet verwachten dat je er de echte Marilyn mee leert kennen. Uit de film valt niet op te maken of ze oprecht eenzaam is en ze daadwerkelijk zwaar gebukt gaat onder de constante druk die op haar ligt of dat ze met haar aanhankelijkheid en charme enkel de mannen om haar vinger wil winden. Wel komt de Hollywood-wereld in de jaren ’50 goed naar voren. De conclusie is dan ook dat de film toch een dikke voldoende krijgt. En stiekem weet ik nu toch net iets meer van die vrouw op het Andy Warhol-portret.

“I’m selfish, impatient and a little insecure. I make mistakes, I am out of control and at times hard to handle. But if you can’t handle me at my worst, then you sure as hell don’t deserve me at my best.” — Marilyn Monroe

 


Advertenties

6 reacties op ‘My 99 minutes with Marilyn…

  1. Als je Marilyn Monroe niet zo goed kent moet je Some Like it Hot (uit 1956) eens kijken. Dat is echt een fantastische film, vooral eigenlijk vanwege Tony Curtis en Jack Lemmon, maar Marilyn is ook errrg goed hoor! Weet niet of je snel geneigd bent oudere films te kijken, ze zijn soms wat sloom, maar echt en aanrader.

    Ik vond dat My Week With Marilyn juist (denk ik) heel erg goed weergaf hoe moeilijk Marilyn het had. Hoe erg ze geleefd werd, en dat ze nooit zichzelf kon zijn, en dat ze denk ik eigenlijk ook helemaal niet meer wist wie ze zelf nou precies was. Op een gegeven moment poseert ze toch voor al die fotografen, en dan zegt ze “Do you want me to be her?” (ofzo). Marilyn Monroe is geen persoon, maar een product. Hoe erg moet dat zijn?

    1. Die zin kan ik me inderdaad herinneren, hij komt ook voor in de trailer ;) Ik zou in ieder geval voor geen goud met haar willen ruilen, dat staat vast ;)
      En ik zal eens naar die film kijken, ik houd wel van die oude films, bedankt voor de top! :)

  2. Haha, ik ben wel zo iemand die bij achteruitgangen staat :P Maar niet bij alle beroemdheden hoor, alleen bij een aantal artiesten die ik echt heel erg bewonder en die op zich wel toegankelijk lijken. Inmiddels heb ik mijn twee favoriete muzikanten ontmoet en ben ik dus voor altijd gelukkig ;)
    Ben nooit bijzonder geinteresseerd geweest in Marilyn Monroe, maar de film wil ik op zich wel zien. Het klinkt allemaal zo tragisch. En ja, het lijkt me ook wel interessant om meer te weten over de vrouw van de Andy Warhol-plaatjes…

  3. Die quote van Marilyn vind ik zelf geweldig! Op basis daarvan hou ik van haar :P Maar verder weet ik ook niet veel van Marilyn Monroe zelf. En ik let maar op met idiolen te veel in de lucht te prijzen. Dat deden ze met bv. Marlène Dietrich ook en ik vind haar – na het lezen van een biografie – werkelijk een bitch XD Dus wie weet hoe Marilyn was.

    Of ik de film wil gaan kijken, weet ik eigenlijk niet. Ik denk dat er andere dingen interessanter zijn nu ;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s