Chaoot & verzamelaar

We tellen een een paar weken terug op een ietwat saaie zondagmiddag. Niet dat ik me verveel, dat doe ik nooit, maar het is koud en grijs buiten en ik krijg met geen mogelijkheid mijn raam dicht, dus loop ik voor de verandering met een dikke trui rond. Mensen die me beter kennen, weten dat ik het zelden koud heb; zelfs in hartje winter heb ik regelmatig alleen een shirtje onder m’n winterjas aan, om dan pas mijn vestje of iets dergelijks aan te trekken als ik op de campus aankom. Misschien moet ik toch eens leren om eerder van huis te vertrekken, zodat ik niet op topsnelheid naar de universiteit hoef de racen. Maar goed, dat is voor latere zorg. Normaal gesproken zit ik in het weekend gezellig bij m’n ouders, maar dit bewuste weekend besloot ik om een keertje in Tilburg te blijven om fanatiek te kunnen studeren en daarnaast de zwijnenstal die ik mijn appartementje noem op te kunnen ruimen. En geloof me, dat is een heel karwei. Het blijft me verbazen hoeveel spullen je op pakweg 35 m2 kunt verzamelen. Ik vind het wel gezellig, al die spulletjes, in een huis moet immers geleefd worden, toch? Alles staat er met een reden; het één omdat ik het mooi vind, het ander omdat ik er waardevolle herinneringen aan heb. Of beide natuurlijk.

Daarnaast maakt het het leven toch een stukje spannender. Tijdens mijn opruimsessies weet ik immers nooit wat ik allemaal tegenkom. Deze keer levert mijn opruimwoede best wat op: een Etos-bon van 5 euro, een bloemenbon van 15 euro, Iris-cheque van 25 euro en Selexyz-bon van 25 euro. Die laatste is inmiddels besteed aan Het grote schrijf-doe-boek van Louis Stiller, een absolute aanrader.

Ik heb er altijd moeite mee om verjaardags- en Kerstkaarten weg te gooien. Hetzelfde geldt voor bioscoop-, concert- en musicalkaartjes, die worden allemaal braaf verzameld en in een aparte schoenendoos bewaard. Ik kan er niks aan doen, maar ik vind het leuk om die dingen weer te bekijken, over het algemeen zijn het toch waardevolle herinneringen. Daarnaast ben ik stiekem ook bang om dingen te vergeten. Dat kan dus worden toegevoegd aan mijn rijtje angsten waar ik al eerder een blog over schreef. Hetzelfde geldt voor aantekeningen van vakken die ik allang gehaald heb en spulletjes die ik jaren terug eigenlijk al weg had moeten gooien. Deze keer ben ik dan ook streng voor mezelf. Die lekkende thermosfles? De prullenbak in. Die oude mascara? Dat zwarte spul is allang uitgedroogd. Ook de verjaardags- en Kerstkaarten verdwijnen zonder pardon in de oud papierbak.

Aan het einde van de middag kijk ik tevreden mijn appartementje rond. Zo, de ruimte lijkt ineens een stuk groter, stiekem toch wel fijn. Als ik het oud papier weg wil gooien, zie ik uit de doos nog een stukje kaart steken. Ik pak hem eruit en zie dat het een kaart is van een tante die ik kreeg toen ik hier kwam wonen. Glimlachend lees ik de tekst en wil hem weer terug in de doos stoppen, maar aarzel dan toch. Weet je, die gooi ik de volgende keer wel weg, ik heb voor nu toch weer even plek zat…

Advertenties

8 reacties op ‘Chaoot & verzamelaar

  1. Kaarten moet je inderdaad niet weggooien hoor! Ik vind opruimen niet leuk, maar het is wel grappig om dingen tegen te komen waarvan je vergeten was dat je ze überhaupt had :P

  2. Zeer herkenbaar! Ik gooi meestal alleen de kaarten met “Liefs, Pim” erop weg. (Ik ken overigens geen Pim-men, dus dit is een willekeurige naam..) Kaarten met meer tekst, vind ik te bijzonder om weg te gooien. Gelukkig bewaard vriendlief bijna niks, des te meer ruimte voor mij om te bewaren, haha..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s