Shop ‘till you drop?

Hoewel ik graag de stad doorstruin met vriendinnen, is het toch wel lekker om af en toe zelf even de stadssfeer op te snuiven. Zo ook afgelopen zondag. Wegens het willen uitstellen van het doen van een enorme afwas besloot ik om even een rondje door de stad te lopen. Ik had toch een nieuwe toiletborstelhouder (Word kent dit woord niet, maar ‘toiletbordeelhouder’ wel, hihi) nodig, aangezien mijn übercoole antieke stenen houder in de vorm van een olifant helaas was gesneuveld. Aangezien je natuurlijk gewoon niet zonder zo’n ding kan, ging ik op zoek naar een stylisch verantwoorde houder: ofwel, hij kan niet gek genoeg zijn. Op mijn gemakje liep ik door de V&D, waar ik zoals altijd even stond te watertanden bij de bonbons, voordat ik doorliep zonder iets mee te nemen. Vóór me liep een jongen met aan elke hand vier tassen van verschillend formaat, terwijl hij zich moeizaam een weg door de mensenmassa probeerde te banen. ‘Wacht even Ilse!’ hoorde ik hem roepen (het kan overigens ook Inge of Lise geweest zijn, pin me er niet op vast). Een heel eind vóór ons zag ik hoe een meisje zich omdraaide. Aan haar gezicht kon ik zien dat ze vond dat hij maar treuzelde en ietwat ongeduldig zwaaide ze haar kleine handtas opnieuw over haar schouder, terwijl ze met haar handen in haar broekzakken wachtte tot hij haar had bereikt. Met enigszins opgetrokken wenkbrauwen bekeek ik hoe ze samen de V&D uitliepen, waarna zij weer in vlotte pas haar weg vervolgde door de winkelstraat en hij wederom op een sukkeldrafje achter haar aan hobbelde. Terwijl ik de andere kant opliep, viel het me op dat voor wel meer stellen hetzelfde geldt: de vrouw zigzagt van etalage naar etalage, de man loopt met de tassen te sjouwen.

Niet alleen in de stad dienen mannen vaak enkel als pakezel en als (on)willige keurder van de outfit waar de vrouw in kwestie zich in heeft weten te wurmen (diezelfde middag in de H&M: ‘’Neeeeh schat, een maatje groter is écht niet nodig!’’ Geloof me, dat was het wel…), ik zie het ook vaak als ik aan het werk ben in de supermarkt. Terwijl de vrouw in sneltreinvaart langs de schappen gaat en her en der wat uit het rek pakt, hobbelt de man gewillig achter haar aan met een karretje of mandje. Tot het moment dat ze bij bepaalde schappen komen. ‘’Schat, zullen we gesuikerde pinda’s meenemen?’’ Ineens is de vrouw diep verzonken in haar boodschappenbriefje. ‘’Oew, een speciaal biertje voor bij de Chinees is eigenlijk ook wel lekker!’’ ‘’Nee man, we hebben nog drie kratten lauwe Bavaria in de schuur staan.’’ ‘’We kunnen eigenlijk best eens deze kaas uitproberen voor op te toastjes vanavond!’’ ‘’Nee, deze kaas is nu in de reclame.’’ Dan geeft de man het in veel gevallen op.

Stiekem moet ik er altijd wel een beetje om lachen als er dan zo’n stoere vent als een hondje achter zijn vrouw aanloopt, maar het is toch ook wel enigszins sneu. Er zijn naar mijn mening maar weinig grotere afknappers dan een man zonder eigen wil. Alhoewel ik bij een man met een grote ego ook niet weet hoe snel ik een sprintje moet trekken. Zoals zo vaak is de gulden middenweg dus het beste. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het best lief als een man een beetje hoffelijk is. Neem bijvoorbeeld het feit dat een schattige jongen in Berlijn mijn überzware hutkoffer wel even voor me de lange trap af wilde dragen op het station. Of dat ik word voorgelaten bij de kassa terwijl de man in kwestie zelf ook alleen maar een pakje boter hoeft af te rekenen. In beide gevallen heb ik overigens vriendelijk geweigerd.

Aan het eind van middag is het tijd om me toch te gaan wijden aan die vervelende afwas. Een toffe toiletborstelhouder heb ik niet gevonden (ze hadden alleen hele saaie, blegh), dus misschien dat ik toch mijn olifant nog probeer te redden met driesecondelijm. Gelukkig heb ik wel een nieuwe afwasborstel, twee leuke shirtjes en wat andere kleine spulletjes kunnen scoren. Terwijl ik op de fiets zit en zelf mijn tasjes met me meezeul, bedenk ik me dat ik hoop dat ik later niet zo’n veeleisende vrouw zal worden. Shoppen? Daar zal ik mijn man niet mee lastig vallen, dat doe ik wel alleen. En ja, ik gun hem ook zijn suikerpinda’s.

Advertenties

7 reacties op ‘Shop ‘till you drop?

  1. Haha, ik heb daar ook niets mee, die meningloze mannen die zich de hele dag laten gebruiken. Lief is een grote must, maar wel met een mening graag :). Het zijn ook vaak vrouwen die het na een bepaalde tijd gelukt is hun man onzichtbaar te ontmannen/af te richten. Wat is dat voor missie? Ben je dan blij? Zó niet sexy en zo respectloos. Kan me dan de boze schoonmoeders wel voorstellen…

  2. Ik herken mij en mijn lief in je supermarktvoorbeeld.. Niet zozeer in dat bij de kaasjesafdeling, maar ik pak doelgericht mijn boodschappen (ik overigens met het karretje) en hij treuzelt in het chips-, koek- en snoeppad. Altijd als we samen boodschappen doen ben ik veel duurder uit dan wanneer ik alleen mijn boodschappen haal en de chipskast minder gevuld is dan wanneer vriendlief wel mee is. Het is overigens niet zo dat hij als een hondje zonder mening achter mij aanloopt, maar toch herken ik het.. Snap je? Haha.. :P

  3. Ach, hij mag best mijn tassen dragen als hij dat wil, maar het hoeft niet. Ik vind het grappig en zielig tegelijkertijd, van die mannen die zo lusteloos en droevig voor de H&M staan, omdat ze op hun vrouw wachten :P

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s