Fietsen tegen de tijd

We tellen een reguliere maandagochtend. Na een onrustige nacht waarin ik driemaal wakker werd door sms’jes en twee keer door kat Chuck die vakkundig mijn geliefde prikbord naar zijn grootje had geholpen door er flink zijn nageltjes in te zetten, valt het niet mee om om zes uur mijn bed uit te komen om nog even een opdracht in te leveren voor het door mij niet bepaald geliefde vak rechtspersonen & vennootschapsrecht. Een tikkeltje chagrijnig stap ik uit bed en zet de waterkoker aan voor een goede kop koffie. Omkleden en dergelijke doe ik later wel, eerst die verdomde opdracht afwerken. Het systeem van de Code Frijns is best interessant, hoe een scheeps-cv in elkaar steekt kan me daarentegen minder boeien. Na een half uur kan ik gelukkig op de send-knop klikken en ben ik weer een stukje dichter bij dat felbegeerde bonuspunt voor het tentamen.

Zoals ik al eerder vermeldde, ga ik ’s ochtends nog wel eens te laat van huis. Zo ook deze bewuste maandagochtend. Gehaast stap ik op de fiets en begin mijn pakweg twintig minuten durende rit naar de universiteit. De eerst helft fiets ik door woonwijken, langs de AH XL en de drukke weg langs het station. Daarna kan ik oversteken naar het bekende Tilburgse rode fietspad, dat als een slagader van de stad naar de campus loopt. Op dat fietspad komen alle laatkomers samen. We zijn een aparte groep, wij laatkomers. Je herkent elkaar altijd meteen: een geconcentreerde blik, verbeten trek op de mond en een hoog tempo waarmee de pedalen worden rondgetrapt in een poging toch nog op tijd te zijn voor het betreffende college. In een lang peloton racen we over het rode kronkelende fietspad. We halen moeders met kinderen en langzaam fietsende internationale studenten in, op de één of andere manier lijken die nooit haast te hebben. Er komt een stoplicht in zicht en op het moment dat we nog enkele tientallen meters van het ding verwijderd zijn, springt het op oranje. Sommigen trekken een sprintje en rijden door het intussen rood geworden licht heen, terwijl de rest op de rem trapt. Ik behoor meestal tot die laatste categorie, ik verkies het veilig een paar minuten te laat aankomen boven het worden afgevoerd met ambulance. Dat laatste heb ik één keer meegemaakt toen ik een jaartje geleden van achteren door een auto werd geschept (het was zijn schuld overigens), het is niet aan te bevelen.

Zuchtend en ongedurig staat de groep te wachten bij het verrekte stoplicht, dat klaarblijkelijk geen haast heeft om op groen te springen. Als dat na wat uren lijkt dan toch gebeurt, zet iedereen alles op alles voor een laatste eindsprint. Even later rijden we nek aan nek de campus op, waar de groep uit elkaar valt, iedereen gaat op weg naar zijn of haar eigen collegezaal in de verschillende gebouwen. Ik moet het Warande-gebouw midden op de campus hebben, waar de fietsenrekken al vol staan. Snel prop ik mijn fiets tussen een blauwe roestbak en zwarte fiets met gekleurde stickers en ren het gebouw in. Ik hoor nog geroezemoes in de collegezaal en duw de deuren open. Het zit nokvol en vanaf de zijkant kijk ik waar ik kan plaatsnemen. Uiteindelijk weet ik nog enigszins nahijgend een collegestoel te bemachtigen naast vriendin Lis. Een triomfantelijk gebrul klinkt in mijn hoofd. Dan pakt de professor vooraan de collegezaal zijn microfoon en wordt het stil in de zaal. ‘Goedemorgen dames en heren, welkom bij het zevende hoorcollege van strafprocesrecht.’ I made it!

Advertenties

9 Comments on “Fietsen tegen de tijd

  1. Pingback: Fietsen tegen de tijd | Wijvenblogs

  2. Jij bent toch niet een van die studenten die steevast 5 minuten te laat binnenkomt he? Of na een half uur; waarom wacht je niet even tot de pauze of blijf je gewoon de hele dag thuis in bed liggen? Oeh, ik voel inspiratie voor een verhaal opborrelen ;-)

    Leuk maar niet-herkenbaar verhaal deze keer, want ik ben als ochtend- en avondmens altijd op tijd. Zo ook nu; 8.15 op de universiteit, met automatenkoffie!

    Ps. Het is Warande, niet Waranda. Ken je klassiekers (http://nl.wikipedia.org/wiki/Warande) ;-)

    • Jeetje, wat ben je streng voor me ;) En ik ben ook een ochtendmens, ik vertrek gewoon vaak iets te laat. Overigens ben ik niet zo’n student die 5 minuten te laat binnenkomt, ben toch altijd nog wel op tijd ;)

    • Haha, ben je ook echt een ochtendmens of is het elke ochtend worstelen om wakker te worden? ;) Vooral in de winter vind ik het heerlijk om al vroeg op de fiets te zitten, je wordt er zo lekker wakker van :)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: