Weekend der Magistraten

Kamp. O God, wat een verschrikking. Jarenlang heb ik als kind last van heimwee gehad. Elk jaar was er weer dat gevreesde scoutingkamp, waar ik een week lang op brute wijze van mijn liefhebbende ouders werd gescheiden. Ik wilde eigenlijk niks missen, dus ging ik toch elk jaar met de nodige tegenzin weer mee. Overdag ging het prima, maar zodra bedtijd onvermijdelijk dichterbij kwam, verschenen de tranen. Ik heb heel wat ‘heimweepilletjes’ geslikt (ofwel gekleurde tictacs, wist ik veel…) en ben plat geknuffeld door de begeleiding. Ik snapte niet waarom maar zo weinig andere kinderen er net als ik last van hadden en daar baalde ik van. Zelf mijn broertje, die twee jaar jonger was dan ik en met datzelfde kamp meeging, zij het in een andere groep, sloeg zich er als een ware bikkel en traanloos doorheen. Uiteindelijk was ik altijd wel blij dat ik was meegegaan, het voelde toch altijd weer als een overwinning, maar ow ow, wat voelde ik me op zulke momenten zielig.

Ik weet niet precies op welk moment het over was. Het kan het groep acht kamp zijn geweest, het introductiekamp op Schiermonnikoog, het reisje naar Duitsland met de theatergroep waar ik bij zat, de schoolreis naar Praag of de dagen Gent met CKV. Hoe dan ook, opeens was de heimwee over, alsof ik van de ene op de andere seconde een knop had omgezet. Tegenwoordig is het eigenlijk zelfs net het tegenovergestelde en ik voel me dan ook een tikkeltje schuldig als ik in het weekend een keertje liever in Tilburg blijf dan drie dagen in het ouderlijk huis te zijn.

Ik vind het heerlijk om er zo af en toe een paar dagen tussenuit te zijn. Het algemeen ledenweekend van de studievereniging is daar zo’n mooi voorbeeld van. Drie dagen lang in een ‘hutje op de hei’ bier drinken en de boel op stelten zetten. Natuurlijk wel binnen het kader van de gestelde regels, we zijn uiteindelijk niet voor niets rechtenstudenten. Deze blog komt dan ook niet uit de lucht vallen, want afgelopen weekend was het weer tijd voor die befaamde drie dagen. Na twee jaar zelf het betreffende weekend met de activiteitencommissie georganiseerd te hebben, kon ik nu zelf een keer mee als deelnemer. Heerlijk, dit jaar voor mij geen vieze toiletten schrobben op zondagochtend, deelnemers die ’s nachts in de bosjes verdwenen bij hun nekvel weer naar binnen sleuren en ’s ochtends als eerste met al dan niet de aanwezigheid van een kater het warme bed uitkruipen om het ontbijt voor de enkele tientallen deelnemers te verzorgen.

Het is bij zo’n weekend altijd weer een beetje de vraag waar je terecht komt. In de tijd dat ik zelf nog bij de activiteitencommissie zat, hebben we de nodige boerderijen bezocht in onze zoektocht naar een geschikte locatie. Dat was niet altijd even gemakkelijk. Veel boerderijen vielen al af omdat ze te ver weg, te duur of gewoonweg te klein waren. Ook werden een aantal boerderijen op de bijbehorende sites een stuk rooskleuriger afgeschilderd dan ze in werkelijkheid waren. Eentje die ik me nog goed herinner was een kampeerboerderij waarbij ik eigenlijk al gelijk weer weg wilde rijden toen we het erf opkwamen. De eigenares had veel weg van een eng oud kattenvrouwtje, met ongewassen haren en een vieze sigarettenlucht om zich heen. De keuken leek veel kleiner dan op de site en ook de recreatieruimte was een stuk krapper en donkerder dan verwacht. Het engste was echter de slaapruimte, dat veel weg had van een concentratiekampgebouw. Tegen een muur waren twee lagen houten planken getimmerd, waardoor drie lagen aan slaapruimte werden gecreëerd. Met een beetje proppen konden er per rij zo’n twintig mensen slapen, omdraaien of uitrekken was dan echter geen optie meer. Daarnaast piepten de ramen en was de ruimte gewoonweg brandgevaarlijk. Nadat het vrouwtje het contract zelf al half had ingevuld, wisten we niet hoe snel we weg moesten komen, dit met de belofte dat we zeker *ahum* contact op zouden nemen.

Dit jaar is de Breehees ons onderkomen en ik kan niet anders zeggen dan dat het een meer dan prima locatie is. Eenmaal aangekomen worden eerst de bedden geclaimd en wordt de boerderij verkend. Het is toch een aparte gewaarwording als je een groep twintigers blij ziet juichen bij het opmerken van de aanwezigheid van een paar schommels, glijbaan en een wipkip. Al snel worden we naar binnen geroepen voor de eerste activiteit. Bij binnenkomst in de feestzaal is al snel duidelijk wat deze inhoudt. In de extremere variant van de brave Tupperware-party worden we ondergedompeld in de wereld van de glijmiddelen, massageoliën, vibrators en dildo’s. De belangrijkste regel van de middag: rechts is ruiken, links is likken. Een hilarische middag, waarbij ik soms wel een beetje medelijden heb met de instructrice, want de groep is niet altijd even gemakkelijk in toom te houden. Met name de mannen hebben blijkbaar de dringende behoefte om elke vibrator uitgebreid van commentaar te voorzien, de reden hiervoor laat ik maar even in het midden. Aan het eind van de activiteit blijkt dat één van de vibrator spontaan de benen heeft gevonden. Het blijkt een wit exemplaar met diamantjes erop, vrijwel het duurste item op de bestellijst. De vibrator, beter bekend als ‘Snowy White’ is tot op heden niet teruggevonden. Mocht iemand iets met dit signalement kunnen en het verlossende antwoord kunnen geven, dan kan deze zich alsnog melden bij de activiteitencommissie.
Na de middagactiviteit is het tijd om de frituurpannen aan te zetten en om de goodies uit te delen. Dit jaar zijn dat toffe rode badjassen met het logo van de studievereniging erop. Eigenlijk onnodig om op te merken is dat sommigen van ons de badjas het hele weekend niet meer uit hebben gedaan. Ook niet tijdens de eerste feestavond, waar de teams voor de rest van het weekend bekend worden gemaakt (het Koninginneteam for the win!), er spontaan een bierestafette wordt georganiseerd en er door wordt gefeest tot de late uurtjes. Ook in de slaapzalen wordt nog langs nagekletst, terwijl iedereen met verwarde haren en in pyjama bij elkaar op de stapelbedden zit. Persoonlijk vind ik dit bij de leukste momenten van het weekend horen.

Zaterdag worden in alle vroegte de Wipe Out-spellen afgeleverd. De stormbaan heb ik maar even gelaten voor wat het is, het megatwisterspel en skippyballen op een enorme soort van banaan of worst (het is maar net welke naam je het beestje wilt geven) kan ik daarentegen wel erg waarderen. Na een korte pubquiz en een barbecue is het ’s avonds tijd voor de spellenronde, waarvoor we door een groot weiland via verschillende opdrachten de finish moeten zien te halen. Stiekem moet ik wel lachen om al die bewegende rode badjassen in het groene veld. Bij het eerste spel moeten we met verschillende houten vormen figuren nabootsen, een stuk lastiger dan het in eerste instantie lijkt en vriendin L. en ik worden er bloedje fanatiek van. Daarna volgt een smaaktest, waarbij ik babyvoeding voor m’n kiezen krijg. Daarna volgen tandpasta en een stuk koude frikadel, de combinatie is niet erg aan te raden. Het spel daarna gaat beter, bij hoepels gooien weten mijn teamgenoten de maximale score te behalen. Ook het navertellen van roddels gaat goed, net als het spel ‘geen ja, geen nee, geen uh’. Wonder boven wonder weet ik het voor elkaar te krijgen om er in drie minuten slechts één klein uh-tje uit te gooien. Als laatste moeten we ons door een Cluedo-ronde heen zien te slaan, waar we helaas een punt mislopen, omdat ik dacht dat het moordwapen een vibrator was terwijl het een dildo bleek te zijn. Tjah, ik ben nu eenmaal niet zo heel erg thuis in die dingen. Als alle teams verkleumd en wel weer binnen zijn, krijgen we aan de hand van het aantal punten letters toegewezen, waaruit we een woord moeten zien te vormen. Ons team raadt als eerste het woord (yogaoefeningen!) en dit levert ons uiteindelijk ook de overwinning van de spellentocht op. Na een snelle omkleedsessie nemen we allemaal plaats aan de tafels voor de gebruikelijke biercantus, waar iedereen uit volle borst meebrult. Ook hierop volgt weer een feestavond, met uiteraard het inmiddels gebruikelijke nakletsrondje in de slaapzaal.

En dan is het zondagochtend. Iedereen is er nog verrassend op tijd uit, de één met een grotere kater dan de ander. De laatste boterhammen worden gesmeerd, de laatste koffiebekers worden ingeschonken. De leden van de activiteitencommissie zijn druk in de weer met schrobben en dweilen, terwijl de rest buiten van het zonnetje geniet, die zich wonder boven wonder nog net op het laatste moment van het weekend laat zien. Uiteindelijk zijn ook alle tassen gepakt en is het tijd om te gaan. Een lange sliert studenten fietst door het boerenlandschap, al dan niet voorzien van grote weekendtassen en badjassen. Eenmaal in Tilburg splitst de groep zich op en gaat ieder zijn eigen weg, maar niet voor lang. Alweer de volgende dag zullen we elkaar weer tegenkomen, of dat nu in de collegebanken is of in de kroeg. Eenmaal thuis besluit ik een klein rondje te gaan hardlopen, maar het gaat niet echt van harte. Na een lange douche plof ik op bed neer, om in plaats van de beoogde tien minuten pas vier uur later weer wakker te worden. Pap en mam komen ’s avonds kat Chuck weer afleveren en nemen drie zakken aan vuile was mee, uiteraard pas nadat ze me uitgebreid hebben uitgehoord over het weekend en ze de mooie rode badjas bewonderd hebben. Als ze de deur uit zijn, ploeter ik nog even door op een oefententamen en besluit dan naar bed te gaan, waar ik nog even terugdenk aan het weekend en me in gedachten volgend jaar alweer naar een kampeerboerderij zie fietsen.

Advertenties

10 Comments on “Weekend der Magistraten

  1. Pingback: Magisterlustrum! « Sylvia Kuijsten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: