Rellen tegen de ME

Het is een zonnige dag in Ossendrecht. Om me heen staan pakweg zeventig studenten op een kluitje. In tegenstelling tot het mooie weer is de sfeer onrustig, gespannen, haast grimmig. De meesten houden houten blokken vast, terwijl ze druk met anderen hun tactiek bespreken, nauwlettend om zich heen kijken of juist rusteloos rondlopen. Ineens klinkt er geschreeuw en iedereen kijkt in de richting van het geluid. Plotseling komt er een groep ME’ers om de hoek lopen, gewapend met schilden, helmen en wapenstokken, waarna ze zich in een lange rij opstellen. Beide partijen kijken elkaar aan en proberen te peilen wanneer de ander iets zal doen.

Heel even is het rustig, maar dan beginnen we te schreeuwen en worden de eerste houten blokken gegooid. Doodstil blijven de ME’ers staan, terwijl de blokken om hun oren vliegen. Er klinkt gebrul vanachter hun linie en dan komen ook zij ineens in beweging, waarbij ze de zorgvuldig door ons opgebouwde barricades in luttele seconden wegvagen. Om me heen zie ik toch ietwat verschrikte gezichten en we deinzen een kleine tien meter achteruit, ver buiten het bereik van de wapenstokken, waarmee rake klappen uitgedeeld kunnen worden. Weer worden er houten blokken gegooid en wederom komen de ME’ers in beweging, ditmaal een stuk dreigender, het kat-en-muis-spel is nu echt begonnen. Naast de houten blokken worden er nu ook autobanden en plastic manden richting de ME’ers geworpen. Overal klinkt geschreeuw en angstig gegil als de ME’ers oprukken. Een reusachtig waterkanon wordt in werking gesteld en we rennen de benen uit ons lijf als er ineens zes ME’ers te paard om de hoek draven. Er worden zelfs rookbommen ingezet. O mijn God, ik had werkelijk nooit gedacht in een dergelijke situatie verzeild te raken!

Het lijkt eindeloos door te gaan en ik zie hoe medestudenten hardhandig worden afgevoerd door het arrestatieteam. Studiegenoten van wie ik dat nooit had verwacht, kijken bloeddorstig om zich heen of ze niet nog ergens een ME’er neer kunnen knuppelen. Ik blijf daarentegen koortsachtig om me heen kijken naar mogelijke schuilplaatsen. Uiteindelijk weten de ME’ers ons te omsingelen, maar naast het schreeuwen van verwensingen en het uitdagend naar hen gebaren kunnen we niks. Het spel is over, de strijd gestreden. We hebben verloren.

Goed, enige uitleg is misschien wel gewenst. Hoewel het allemaal daadwerkelijk is voorgevallen, is het allemaal net iets minder heftig dan je zou denken. Hoewel de klappen en blauwe plekken wel degelijk echt waren, betrof het een oefening van de ME waar wij als studenten aan mochten deelnemen, als relschoppers welteverstaan. Het ‘Rellen tegen de ME’ betreft een jaarlijks terugkomende activiteit van Livius, de kamer voor Rechtsgeleerdheid van de rechtenstudievereniging van de Universiteit van Tilburg, Magister JFT. De zes Kamerleden, a.k.a. ‘Liviussers’, organiseren activiteiten die allemaal met Nederlands recht te maken hebben, in de breedste zin van het woord. Ik kan wel zeggen dat ik een Livius-fan van het eerste uur ben, zowel van de activiteiten als van het Liviusbestuur zelf. Een bezoek aan het Medisch Tuchtcollege, de Raad van de Kinderbescherming, het tuchtcollege van de KNVB, de Raad van State, TBS-kliniek De Kijvelanden, de Pompestichting, een JurImpro-avond, verschillende kantoorbezoeken, de Recht & Film-avonden (ik heb nog steeds nachtmerries van Dracula, De Dominee kon ik daarentegen wel waarderen); ik was erbij. Tot nu toe waren het ook allemaal geslaagde activiteiten, vriendin L. doet als Livius-voorzitter haar bijnaam ‘De Kampf-kommandant’ dan ook eer aan.

Het rellen tegen de ME was eigenlijk de eerste activiteit waar ik me in eerste instantie niet voor in wilde schrijven. Ik ben een softie en bij de gedachte aan al die enge mannen met wapenstokken kreeg ik spontaan bibberknieën. Toch is het zo af en toe tijd voor iets nieuws en uiteindelijk besloot ik na enig aandringen van het Liviusbestuur om toch mee te gaan. Vanaf station Bergen op Zoom werden we met een echt ouderwetse politiebus naar het oefenterrein gereden, waar we eerst een algemene uitleg kregen en daarna richting de namaakstad gingen. Hier mochten we eerst barricades opbouwen, waarna de ME’ers ons in een bepaalde hoek moesten drijven. Er waren drie rondes, waarbij elke keer een iets andere setting werd gebruikt. Na de eerste ronde moest ik even een korte stop maken bij de EHBO, maar verder ben ik er prima vanaf gekomen. Ook mijn medestudenten waren op een paar blauwe plekken, wat gekneusde lichaamsdelen en schaafwonden na redelijk ongeschonden.

De veertienkoppige redactie van het faculteitsblad is natuurlijk mijn directe Magisterfamilie, maar toch voelen de leden van Livius een beetje aan als mijn ‘surrogaatfamilie’. Uiteraard krijg ik van vriendin L. alle inside information met de laatste roddels en achterklap. Secretaris H. en ik hebben ondertussen door al mijn inschrijvingen voor activiteiten al een behoorlijke mailcorrespondentie opgebouwd. M. woont op een steenworp afstand van mijn ouderlijk huis en kan net als ik niet zonder de stijltang. Verder deel ik mijn liefde voor chocolade met R., om wie ik ook altijd ontzettend moet lachen om haar voorliefde voor de kleur roze. Dan zijn er natuurlijk nog de twee stoere Liviusmannen H. & H. – always tall and handsome – waarvan de ene H. zelfs in hartje Amsterdam nog de leukste eettentjes weet te vinden en de andere H. me tijdens afwezigheid van L. tijdens het bezoek aan de Kijvelanden spontaan bombardeerde tot vervangervoorzitter. Helaas wilde hij me die dag niet voorzien van de nodige koffie, dus daar moet nog aan gewerkt worden. Opvallend feitje is verder dat beide heren iets hebben met knieblessures.

In de namiddag zit het rellen er alweer op en is het tijd om terug te gaan naar good old Tilburg. De dag heeft de nodige heldhaftige verhalen opgeleverd en het was ontzettend gaaf om een keer mee te maken. Je kunt een dergelijke oefening naar mijn idee vergelijken met een slipcursus: je moet weten hoe het voelt als alle controle uit je handen glipt. Op het moment dat er een massahysterie uitbreekt, ben je totaal overgeleverd aan welke richting de kudde opgaat en hoeveel mededogen je tegenstander toont. Wat me vooral opviel tijdens deze dag was dan ook het gedrag van de relschoppers. Op het moment dat de ME’ers in beeld kwamen vormden we met zijn allen één groep, maar zodra de ME’ers door de barricades heen braken en op ons af stormden, was het toch echt ieder voor zich. Een waardevolle les, mocht ik ooit weer een dergelijke situatie verzeild raken…

Advertenties

6 reacties op ‘Rellen tegen de ME

  1. Ik herinner me een oefening van een aantal jaren terug, waarbij de ME-ers zich van tevoren nogal hadden verheugd op een middagje “studentjes meppen” en een paar studenten wat meer opliepen dan een paar blauwe plekken.

    1. Ik moet zeggen dat terwijl we naar het oefenterrein liepen, we wel een hoop smalende en geniepig lachende ME’ers tegenkwamen, dus ik denk dat er nu ook wel weer een aantal bij zaten die er zo over dachten, maar over het algemeen viel het mee ;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s