Columnistenbrein

Een paar weken geleden. Ik zit op de bank, terwijl een vriendin even mijn laptop gebruikt om haar binnengekomen mail te bekijken. ‘Hoe doe je dat toch?’ verzucht ze, zonder haar blik van het scherm te wenden. Niet-begrijpend kijk ik haar aan. ‘Sorry?’ ‘Die blogs bedoel ik, waar haal je de ideeën en tijd vandaan?’ Ze draait het scherm om, waarop nu mijn laatste blog te zien is. Jaja, ik heb vaste lezers, op de een of andere manier kan ik maar niet aan dat idee wennen. Ik haal mijn schouders op. ‘Om eerlijk te zijn, geen flauw idee. De ideeën komen gewoon in me op. De blogs schrijf ik meestal ’s avonds, met een kop koffie en de televisie aan, waarop dan een programma te zien is waar ik niet per se mijn aandacht bij hoef te houden.’ Dat antwoord lijkt voor haar voldoende te zijn.

Ik heb de bovenstaande vraag al vaker gehad, vandaar dat ik besloot om hier dan toch maar eens een blog aan te wijden. Eigenlijk is het heel simpel. Waar een ander zich uitleeft met sporten of zijn ei kwijt kan in schilderen, schrijf ik alles op. Ik weet niet beter en zou ook niet anders willen. Er zijn maar weinig dingen fijner dan schrijven; het geeft rust, kennis en zelfinzicht. De ideeën vinden mij, niet andersom. Druk zoeken naar een onderwerp werkt dan ook niet, ze moeten spontaan ontstaan.

Toch komen niet alle columns even gemakkelijk tot stand. Over het algemeen gaat het vrij snel: als ik weet wat ik wil, staan ze in een half uurtje op papier. Bij sommige kan ik echter dagen lopen schrijven, strepen, schaven en het uiteindelijk wegleggen om later weer op te pakken. Ook maak ik voor mezelf altijd de afweging of ik iets überhaupt online wil zetten. Zo heb ik lang getwijfeld of ik de blog over het overlijden van mijn lieve tante zou publiceren en ook De Nieuwe Ik was een twijfelgeval. Ik vind openheid en eerlijkheid naar lezers toe erg belangrijk, simpelweg omdat ze dat verdienen. Zonder hun tips, opbouwende kritiek en complimenten is het bijhouden van mijn site toch een stuk minder leuk en leerzaam. Toch waren dit twee blogs die erg persoonlijk waren en waarbij ik het achterste van mijn tong heb laten zien.

Ook zijn er blogs waar ik wel aan begin, maar die ik gewoonweg niet afmaak. Uiteindelijk weet ik dan toch niet zo goed waar ik met mijn verhaal heen wil en waar ik dan maar op door blijf modderen. Deze verdwijnen dan in een aparte map bij Mijn Documenten. Eens in de zoveel tijd kijk ik daarin, waarna ik besluit om ze alsnog af te maken of toch maar definitief te verwijderen.

Verder hebben we natuurlijk nog het gevreesde writers block, een term waar alle schrijvers spontaan de rillingen van krijgen. Kortweg betekent dat ‘a condition, primarily associated with writing as a profession, in which an author loses the ability to produce new work. The condition varies widely in intensity. It can be trivial, a temporary difficulty in dealing with the task at hand. At the other extreme, some “blocked” writers have been unable to work for years’. Gelukkig heb ik nooit last gehad van de extreme variant, maar er zijn de afgelopen jaren wel weken of zelfs maanden geweest dat ik amper een letter op papier zette. Op internet zijn talloze tips te vinden die de blokkade op zouden moeten heffen, maar daar geloof ik allemaal niet zo in. Er is naar mijn idee maar één ding dat je kunt doen: wachten en erop vertrouwen dat het vanzelf weer goed komt.

Onder die ‘writers block’ valt overigens geen gebrek aan inspiratie die enkel een aantal dagen duurt, in dergelijke gevallen spreken we namelijk van ‘angst voor de witte bladzijde’, ofwel: niet weten waar je moet beginnen met schrijven. Angst voor die ‘witte bladzijde’ heb ik vrijwel niet, schrijven is een hobby en het moet wel leuk blijven. Ik heb altijd een aantal blogs in mijn conceptenlijst staan, waardoor ik alleen nog maar op ‘publiceren’ hoef te drukken om de blog het wereldwijde web op te sturen. De ene week heb je nu eenmaal meer inspiratie dan de andere week. Dit werken met de conceptenlijst geeft niet alleen rust, maar zorgt ook voor stabiliteit en regelmaat in het kunnen publiceren van blogs, twee zaken die je als schrijver mijn inziens nodig hebt en waar ook Google blij van wordt.

Tenslotte kwam ik in het boekje Geen Paniek van Renske de Greef het onderstaande plaatje tegen, waarin duidelijk wordt hoe het brein van een columnist werkt en waardoor dit stiekem toch ook weer een erg persoonlijke blog is geworden…

Advertenties

23 thoughts on “Columnistenbrein

  1. Ik krijg die vraag ook regelmatig. Maar voor mij is het ook normaal. Ik schrijf al m’n hele leven alles op wat ik denk en vaak ook in columnvorm en online. Het is niet een extra moeite, want ik vind het leuk.

    Leuk stukje heb je hieraan gewijd!

  2. Ja zo werkt het. En dan heb ik zelf ook nog het ‘heb ik tijd’ argument. Ik moet wel rustig kunnen zitten en niets anders hoeven doen, want anders wordt het niks. Zelfs zoiets simpels als een volle wasmand houdt mij al van het schrijven…

    1. Haha, met dat tijd-argument heb ik dan weer minder moeite :P Als ik een columnidee krijg, moét ik het uitwerken, anders wordt het leren voor het tentamen of het behalen van die paperdeadline ook niks, dan blijft het maar rondmalen in m’n bovenkamer ;)

  3. Wat goed zeg, die concepten. Ik vind het te moeilijk om een verhaal concept te houden als het af is. (Al is het beter er de volgende dag nog een keer naar te kijken natuurlijk). Ben ik te ongeduldig voor geloof ik ;). Maar misschien moet ik het toch maar eens proberen…

  4. Haha, dat plaatje is wel waar (zeker dat over de Youtubefilmpjes). Ik denk dat het ook gewoon een beetje in je zit. Als je het al eenmaal doet, is het ook veel vanzelfsprekender. Misschien komt het ook met oefening. In ieder geval herken ik het wel dat ik altijd heb geschreven, dus dat de overstap naar bloggen ook niet zo lastig is.

  5. Soms heb ik er nog best moeite mee, in mijn hoofd zit het allemaal perfect. Maar op papier wil het er niet goed uitkomen. Erg frustrerend. Dat plaatje is wel echt geniaal.
    Het knappe vind ik dat je altijd zulke lange verhalen kunt schrijven!

    1. Ik denk dat dat een kwestie is van oefenen, bij mij klinkt het in m’n hoofd ook mooier, dus dat is heel herkenbaar, al gaat het wel steeds beter ;) Haha, vroeger waren m’n columns nog veel langer, altijd rond de 1200 – 1300 woorden, ik kan net als m’n vader soms nogal langdradig zijn :P Ik kreeg toen de tip om ze korter te maken, blijkbaar leest dat prettiger. Ik probeer altijd rond de 700 – 800 woorden te blijven, maar af en toe zit er ook een uitschieter van rond de 1000 bij, sommige onderwerpen lenen zich daar nu eenmaal voor ;)

      1. Haha, langer moeten ze inderdaad denk ik niet worden. Maar je hebt wel gelijk! Oefenen oefenen, zo begin ik inderdaad ook veel beter mijn ding/stijl of hoe je het ook wilt noemen te vinden. Schrijven is moeilijker dan het lijkt soms =p

  6. Ik heb eigenlijk meestal dat ik het in één keer schrijf. En als het in één keer schrijven niet lukt, dan maak ik het ook niet af, want dan was het blijkbaar niet goed genoeg :P

    1. Soms ben ik nogal afgeleid en dan moet ik het wel in meerdere keren schrijven, als ik alles dat niet in één keer af is weg zou doen, gaan er behoorlijk wat columns verloren :P Maar ik snap wel wat je bedoelt ;)

  7. Ik heb ook zo mijn conceptenmapje, maar de stukjes die daarin staan, zullen waarschijnlijk nooit afgewerkt en gepubliceerd worden… Als ik dat zo lees van jou, ben ik meer ’n blogster met ups en downs. Soms schrijf ik 4 à 5 berichtjes per week, soms amper 1. Regelmaat zou beter zijn, maar ‘k heb minder discipline denk ik :-)

    1. Haha, zeg nooit nooit ;) Vind het altijd wel mooi om te merken dat er maar een klein iets hoeft te gebeuren of dat iemand maar een korte opmerking hoeft te maken en dat al genoeg kan zijn om zo’n halve blog toch nog af te maken met wat nieuwe inspiratie ;)

  8. Redelijk herkenbaar. Soms heb ik niet eens echt een idee, dan ga ik gewoon zitten en begin en ik word het stukje goed. Soms ook niet. Dan kan ie weg en begin ik opnieuw, op een ander moment. Je hebt het in ieder geval goed verwoord!

  9. Heel herkenbaar (oké, dat brein niet, maar jouw blog wel). Ik krijg ook regelmatig de vraag hoe ik aan de inspiratie en tijd kom. Het is simpel: schrijven is wat ik het liefste doe en daar maak ik graag en veel tijd voor als het lukt. Ik schreef eerst ook een tijdje ‘losse’ columns, dus over verschillende onderwerpen die niet per se iets met elkaar te maken hoefden te hebben. Uiteindelijk heb ik besloten te gaan bloggen over onderwerpen waar ik praktisch nooit genoeg van krijg en niet over uitgepraat raak. Bleek een goede keuze, heb meer inspiratie dan ooit!

    Als vriendinnen dan vragen hoe het komt, zeg ik meestal dat ze ineens in me opkomen tijdens het lezen van een boek, een krant of een artikel. Soms terwijl niet eens iets specifieks doe. Moet toch een beter antwoord verzinnen, want ze vinden het nooit bevredigend. ;)

    In ieder geval heel leuke blog over het columnistenbrein, herkenbaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s