Bossche Bol

Elke plaats heeft zo zijn eigen culinaire specialiteiten. Haring happen in Volendam, de kaasplankjes van Gouda, peperkoek uit Deventer en… de Bossche bollen die zijn vernoemd naar hun stad: Den Bosch. Over het algemeen kan ik geen genoeg krijgen van die fantastische chocoladebollen met slagroom, al komen ze wel mijn neusgaten uit op het moment dat ik er tientallen moet vullen met het slagroomapparaat bij de bakkerij op zaterdag.

Ik was dan ook aangenaam verrast toen bleek dat we tijdens het SecJure-uitje een workshop Bossche Bollen maken gingen volgen, het is weer eens wat anders dan bowlen of laserschieten. Vorige week maandag rond klokslag één ’s middags stond een achtkoppige delegatie van onze redactie klaar om ingewijd te worden in de wereld van spuiten, vullen en proeven. Vol verwachting stonden we in een pittoresk straatje in Den Bosch te wachten tot we zouden worden opgehaald door de workshopinstructrice. Al snel was duidelijk wie dat was, want we konden haar al vanaf een eind aan zien komen. In een paarse outfit, gebloemd schort en een gekleurde haarband en bloem in haar haren om haar grote kapsel bijeen te houden, kwam ze vrolijk op ons af. Nadat ze zichzelf had voorgesteld, vroeg ze ons om bij het stenen beeld aan de overkant van de straat te gaan staan, dat blijkbaar Zoete Lieve Gerritje voor moest stellen. Daar liet ze ons op een groot veel papier de tekst van dit alombekende kinderliedje zien, waar we dan op de witte gaten in de tekst namen van redactieleden in moesten vullen, waardoor iedereen in een niet bepaald verlaten straat uit volle borst zong: ‘Dat gaat naar Den Bosch toe, zoete lieve Sylvia. Dat gaat naar Den Bosch toe, zoete lieve Loes’. Heel fijn. Vervolgens volgde er een klein geschiedenislesje over de Bossche bol. In de 16e eeuw was er een man die op de eerste verdieping van een mooi pand in de straat waar we ons bevonden een balletschool oprichtte. Die school liep niet zo goed, waarna hij besloot om een paar negerinnenvrouwen over te laten varen en deze met ontbloot bovenlijf te laten dansen. Dit gaf natuurlijk de nodige ophef en bekijks en hieruit ontstond de Bossche Bol, met als bijnaam ‘negertiet’. Aha. Of je het ook daadwerkelijk gelooft, moet je maar voor jezelf bepalen, maar het was in ieder geval een hilarisch begin van de middag.

Eenmaal in de workshopruimte (lees: een Spaans restaurant waar grote stukken gezouten vlees boven ons aan het plafond hingen) mochten we ons in gekleurde bloemetjesschorten hijsen, waarbij ook de mannen zich zonder gêne van hun vrouwelijke kant lieten zien. Met behulp van een Ipod die werkelijk alle muziekgenres kende en de enthousiaste aanwijzingen van de instructrice, sloegen we fanatiek aan het roeren, soppen en opkloppen van de chocolade en slagroom, onder de begeleiding van zowel foute Amsterdamse smartlappen als heerlijke Spaanse gitaarmuziek. Ook kwamen er busjes met muffinversieringen en dergelijke op tafels, waardoor de Bossche bollen ineens allemaal navelpiercings kregen en de mannelijke redactiegenoten wel heel enthousiast met roze hartjes aan de slag gingen. Aan het eind van de middag had iedereen dan ook een uiterst originele Bossche bol op het bord liggen, die na het nemen van de nodige actiefoto’s gretig werden opgegeten, maar niet voordat er een heus kaarsje op mijn bol werd gezet door vriendin T. en de gehele redactie een orenstrelend ‘happy birthday’ wist te produceren vanwege het heugelijke feit dat ik de volgende dag de wonderschone leeftijd van 22 zou bereiken. Niet iedereen kreeg de bollen helemaal op en ook ik moest voorlopig nog even niet denken aan avondeten. Na nog wat groepsfoto’s onder de gezouten dierenpoten was het tijd om afscheid te nemen en gingen we terug naar Tilburg, waar we een lange tussenstop maakten bij biercafé Kandinsky en vervolgens toch doorgingen voor een diner bij – hoe toepasselijk – café Slagroom, waar de regen op de parasols neerkletterde terwijl wij knus onder de warmtelampen zaten.

Overigens werd ons aan het eind van de workshop gevraagd om een stukje te schrijven in het gastenboek en uiteraard was de redactie daar niet te beroerd voor. In het gedicht werden door iedereen in twee regels de belevenissen van die middag opgetekend, waardoor een enigszins merkwaardig maar bovenal origineel gedicht ontstond:

‘’Op een mooie zonnige Aprildag
kwam de SecJure-redactie bijeen
Zes dames, twee mannen,
een hele middag onder de pannen
In het mooie Den Bosch
waren zij de klos
Lekker gespoten, gevuld en versierd;
ja, de middag heeft hen erg pleziert
Op het eind lichte maagklachten,
maar wat viel er anders te verwachten?
Soms een tweede gaatje gemaakt in de bol
Het eerste gaatje was net zo onvindbaar als een trol
En al lag hij soms ondersteboven,
Je moet toch echt geloven
En je denkt misschien dat dit het einde is…
En dat is het ook.‘’

Eén ding is zeker: de Bossche bol zal na deze middag nooit meer hetzelfde zijn…

Advertenties

13 reacties op ‘Bossche Bol

    1. De bollen smaakte inderdaad prima ;) Al moet ik zeggen dat wij ze hebben gemaakt met pure chocolade en ik melkchocolade eigenlijk lekkerder vind, maar er zijn prachtige creaties ontstaan ;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s