Je mag me hebben

Hoewel de titel misschien anders doet vermoeden, wordt dit geen zoetsappige blog, alsjeblieft zeg. Nee, vandaag staat er iets belangrijkers op het programma. Het Donorschap. Een blog over dit beladen onderwerp kwam ik tegen bij medeblogger Jennifer die, toen ze de mooie leeftijd van achttien had bereikt, een donorcodicil in haar brievenbus vond en niet zo goed wist wat ze daar nu mee moest. Uiteraard was ik niet te beroerd om hier een reactie achter te laten en aangezien ik dit een belangrijk onderwerp vind, besloot ik er zelf ook een blog aan te wijden.

Net als alle kersverse achttienjarigen ontving ik vier jaar geleden zelf ook een dergelijk formulier. Ik kreeg er een beetje de kriebels van, wilde er niet graag bij stilstaan wat er na mijn dood met me zou gebeuren. Überhaupt dacht ik niet graag over dat onderwerp na, daar was ik nog veel te jong voor. Het voelde ook een beetje als de goden verzoeken om een dergelijk document in te vullen. Het formulier heeft na opening van de envelop nog enkele weken onaangetast op mijn bureau gelegen, waarna ik besloot om het niet in te vullen en het vervolgens in de oud-papierbak belandde. Case closed.

We zijn inmiddels vier jaar verder en ik sta tegenwoordig een stuk nuchterder in het hele ‘donorgebeuren’ na mijn dood. Hoewel ik er met name wat mijn ouders betreft niet aan moet denken dat ze er op een dag niet meer zullen zijn, zijn we nu eenmaal niet onsterfelijk, geen god die daar iets aan kan veranderen. Dat één van mijn redactiegenootjes een paar maanden geleden haar vader verloor, ik drie weken geleden bij de begrafenis van de moeder van een vriendin aanwezig was en ik twee weken terug vernam dat de moeder van een meisje waar ik nog wel eens mee naar Den Bosch reisde in de tijd dat ik nog niet op kamers zat, was overleden, maakt dat helaas maar weer pijnlijk duidelijk. Hoewel ze stuk voor stuk veel te vroeg overleden, hakte vorig jaar november het verongelukken van de vriend van één van mijn beste vriendinnen, waarmee ze net een week samenwoonde, er nog het meeste in. Het was de eerste keer dat iemand die ik redelijk goed kende en van vrijwel dezelfde leeftijd was, overleed en dan ook nog op zo’n harde en oneerlijke manier.

Toen ik de genoemde blog in de inleiding las, hakte ik dan ook radicaal de knoop door. Binnen tien minuten was het donorcodicil uitgeprint en lag het ingevuld en wel naast me op tafel. De volgende dag ging de brief mee met de post. Wat ik heb ingevuld? Ze mogen wat mij betreft alles hebben, ik ben ervan overtuigd dat er met mijn ‘onderdelen’ respectvol zal worden omgegaan en het feit dat er misschien wel iemand door mijn organen nog een lang gelukkig leven kan leiden, is wat mij betreft onbetaalbaar en een erg fijne gedachte. En zoals één van de lezers van de bovenstaande blog al terecht opmerkte: ‘Mocht ik dan morgen onder een auto lopen en het niet redden, dan is dat in ieder geval niet helemaal voor niets.’ Een geruststelling dus, voor zover mogelijk.

Nog geen donor? Kijk dan eens op https://www.jaofnee.nl/

Advertenties

9 reacties op ‘Je mag me hebben

  1. Ik heb het toen ik 18 was wel ingevuld, met de keuze Nee ik wil geen donor worden. De laatste tijd raak ik er steeds meer van overtuigd dit te gaan veranderen in een Ja.

  2. Goed dat je er een stuk over hebt geschreven! Ik vind het nog steeds moeilijk, ik denk dat ik voor nu het formulier terugstuur met een ‘nee’. Ik vind het vervelend nu om na te moeten denken over mijn dood en wat er daarna met mijn lichaam gebeurt, gezien ik de afgelopen tijd een aantal dierbaren ben verloren en het toch een best vervelend idee vind als ze mijn lieve oma leeg gaan plukken (waar het nu ook niet zo goed mee gaat). Ik weet niet waarom, maar het idee griezelt me nu nog toe. Ik weet niet of dit ligt aan het feit dat ik misschien geestelijk nog niet toe ben aan dit soort kwesties en keuzes, maar ik ben wel bereid om er over een tijdje weer eens rustig over na te denken zonder dat er ineens zo gepusht wordt om NU een keuze te maken. Wat ik nu op het formulier invul is natuurlijk niet definitief.

    1. Precies de reden waarom ik ook Ja heb ik ingevuld.. Je zegt gewoon niet “nee dank je” als zo’n orgaan je leven kan redden en zelf heb je er niets meer aan als je onder de groene zoden ligt.

  3. mooi stukje. ik heb ook heel lang getwijfeld, maar ik heb zoiets, beetje crue gezegd: dood is dood, als ik andere mensen dan kan helpen met mijn organen, dan graag

  4. Van mij :geen enkel onderdeel.
    reden: Als ik een onderdeel nodig heb krijg ik niks.
    Er wordt eerst geslecteerd op leeftijd; 45 max.
    dat op burgelijke status; getrouwd gaat voor vrijgezel; met koters voor zonde..
    Dan op sociale status; goede baan vooreen slechte baan..

    Dan: er waren genetisch gemanipuleerde varkens-(ik bedoel niet pvda-ers)maar die mochten niet gebruikt worden.
    Een ethische commissie vond het niet verantwoord dieren te houden voor hun onderdelen…..
    Wel voor hun kotelet….

    Als je geld hebt ga naar china 50.000 alles wat je nodig hebt, kersvers; ziekenhuis is 2 km vn de gevangenis waar executies plaats vinden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s