Nonnenambities

Het is vrijdagavond en na een studiemarathon van veel te veel uren zit ik enigszins geradbraakt op de bank. Facebook, Twitter en vrijwel elke nieuwspagina berichten over de wedstrijd Rusland – Tsjechië, maar in tegenstelling tot schijnbaar het gros van mijn medestudenten heb ik helemáál geen zin om me daarvoor voor de buis te installeren. Alsjeblieft zeg, dat balspel kan ik de komende weken nog genoeg zien. Ik heb sowieso niet veel met voetbal, alleen als het Nederlands elftal moet spelen verander ik ineens in een fanatieke draak die in de kroeg met in de ene hand een biertje en in de andere hand een bitterbal met mosterd luidruchtig staat te supporteren.

In plaats daarvan zap ik op SBS 6, voor een rustig en welverdiend avondje op de bank met een wijntje en Sister Act. Damn, wat een geweldige film is dat toch! Sowieso houd ik van gospel, wat een muzikaliteit en ritmegevoel zit er in die mensen! Het is weer eens wat anders dan die statische christelijke liederen die – met alle respect – niet echt getuigen van muzikaal inzicht.. Daarnaast vind ik Whoopi Goldberg gewoonweg fantastisch. Hoewel ik haar het liefste zie in komische rollen, heeft haar vertolking van Celie in The Color Purple een onuitwisbare indruk op me gemaakt.

Maar goed, Sister Act dus. Het lijkt me een nogal uh… flinke stap als je van nachtzangeres met dubieuze nevenactiviteiten ineens in een klooster terechtkomt om te voorkomen dat je getrouwde minnaar je overhoop schiet omdat je zag dat hij een moord pleegde. Zie je dan maar eens te redden zonder gouden sieraden, een paarse nertsjas en telefoon tussen al die kuise nonnen die urenlang bidden, om vijf uur ’s ochtends zonder problemen vrolijk opstaan en niet veel kaas hebben gegeten van samenzang. Gelukkig loopt het verhaal goed af – de crimineel wordt gepakt en Whoopi weet de nonnen om te scholen tot een volwaardig kerkkoor waarvoor zelfs de paus hen met een bezoek komt vereren, hallelujah – en heeft de film een letterlijk swingend einde.

Stiekem vind ik het ook wel wat hebben, zo’n klooster. Hoewel ik mijn stijltang, cocktails en bitterballen wel zou missen, is het ook wel eens goed om back to basic te gaan en blij te zijn met de kleine dingen die je hebt. Misschien moet ik dat in het kader van een experiment maar eens een maandje uitproberen. Dan is het duimen dat ze er een gospelkoor hebben en ik mijn tijd mag wijden aan het schrijven van – uiteraard verantwoorde – boeken. Met mijn ritmegevoel zit het volgens mij wel aardig goed, nu alleen die pij nog…

Advertenties

15 thoughts on “Nonnenambities

  1. Af en toe vraag ik me af hoe het zou zijn om in een klooster of een abdij te leven. Een geordend leven, haast geen verplichtingen, harmonie, een tuin onderhouden, brood bakken en bidden. Helaas is er ook de eenzaamheid, het gemis aan vrienden en familie, de kleine kamertjes en altijd weer die pij. Maar een experiment van een maand zou ik ook wel zien zitten (eventueel voor een reportage of gewoon om die levensstijl zelf eens mee te maken) en wie weet heb je dan zelfs de smaak te pakken ;)

      1. Ja, die eenzaamheid zou volgens mij ook de grootste uitdaging zijn. Nu, het ene klooster is het andere niet. Je hebt slotkloosters waar je bijna niemand mag ontvangen en de hele tijd moet zwijgen, maar er zijn ook kloosters die meer ‘open’ zijn vermoed ik.

  2. Die film ken ik volgens mij wel, maar ik weet niet meer zeker of ik hem nu ook echt helemaal gezien heb. Maar klinkt als een leuke! Maar eens bekijken binnenkort.
    Ik heb dat ook hoor, opeens FanAtieK naar Nederland kijken, totdat wel steeds maar falen… dan vind ik het wel goed. Al die scheldende mensen om mij heen, haha.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s