Bazenreputatie

Twee weken geleden werd kat Chuck alweer één jaar oud. Ik nam mezelf voor om hem die dag op wat lekkere dingen te trakteren en voor mezelf een slagroomtaartje te kopen, ook voor mij was het tenslotte feest.

Daarnaast was het tijd voor een terugblik op het afgelopen jaar. Of eigenlijk de afgelopen 34 weken, want Chuck was 18 weken oud toen hij mij met zijn gezelschap kwam verblijden. Ik weet nog precies hoe ik achterin de auto zat met hem in een mandje. Hij zat de eerste minuten helemaal achterin tegen de wand, maar naarmate hij meer op zijn gemak was, kwam hij toch steeds meer naar voren om te kijken wie nu dat rare mens was die hem de hele tijd kattensnoepjes probeerde te voeren.

Inmiddels zijn dat ‘rare mens’ a.k.a. moi en de heer Chuck wel aan elkaar gewend en leven we over het algemeen in vredige harmonie samen. Als ik ’s ochtends de slaapkamer uitkom, weet ik dat ik de tien minuten daarna kwijt ben aan het uitgebreid knuffelen van the master of the house. Hetzelfde geldt voor wanneer ik terugkom van college, de kroeg of andere locatie. Het maakt niet uit hoe laat het is, hij zit altijd op me te wachten.

Ik heb me vaak afgevraagd of ik het wel goed doe, Chuck is tenslotte mijn allereerste huisdier. Krijgt hij genoeg eten of juist te weinig? Heeft hij te weinig speeltjes of verwen ik hem te veel? Ben ik te lief of zou ik hem vaker op z’n donder moeten geven? Ik heb werkelijk geen idee, maar het feit dat ik nog geen kattengras in leven kan houden en hij na al die weken bij mij nog steeds springlevend is, zegt volgens mij wel genoeg.

Over het algemeen vind ik het dan ook heerlijk om een huisdier te hebben, maar toch zitten er nadelen aan. Naast het schoonmaken van de kattenbak en Chuck in de kattenmand zien te krijgen, is er nóg een grote kanttekening. De Dierenarts.

Tijdens zo’n wittejassenbezoek gaat het natuurlijk om het dier in kwestie. Denk je. Niet dus. Zo’n bezoekje gaat namelijk helemaal niet alleen over het dier, ook het baasje wordt onwillekeurig aan een gedegen onderzoek onderworpen. Over sociale druk gesproken. Zoals je bang bent dat de tandarts zegt dat je beter moet gaan poetsen en de kapper zegt dat ‘de dode punten eraf’ betekent dat je gelijk tien centimeter van je haar kwijt bent om het weer enigszins gezond te krijgen, zo sta je als baasje ook gespannen naast de behandeltafel te wachten tot de dierenarts zijn of haar ongezouten oordeel geeft. Het feit dat je huisdier te dik of te dun is, ineens een of andere bacterie heeft opgelopen of last heeft van zijn oog of poot, voelt tenslotte toch alsof het jouw schuld is. Toen tijdens de laatste controle bleek dat ik Chuck van een hardnekkige oormijten-aanval had afgeholpen en hij daarnaast precies op het goede gewicht zat, was ik stiekem dan ook apetrots, maar vooral opgelucht. Ha, en dat voor een huisdierenleek!

Het is een raar idee dat Chuck de pakweg komende tien jaar ook nog bij me zal blijven. Ik grap wel eens dat hij de enige man is die me nooit zal verlaten voor een andere vrouw en onvoorwaardelijk van me houdt. Dat dit dan waarschijnlijk voornamelijk ligt aan het feit dat ik de rommel achter zijn kattenkont opruim en hem van allerlei lekkere soorten brokjes voorzie, laat ik hierbij maar even in het midden.

Als u me nu wil excuseren, ik ga de beste vent even uit de gordijnen vissen…

Advertenties

11 reacties op ‘Bazenreputatie

  1. Katten zijn zó leuk. Ik zou er ook wel weer eentje willen hebben. Maar ja: we hebben Iep, een tamme grasparkiet. En die combi is niet zo handig ;)

  2. Die gaat wel langer dan 10 jaar blijven, zeker met zo’n baasje! Ja, ook ik ben zo’n poezenmens. Toen die van mij laatst geopereerd moest worden, kreeg ik een ‘nazorgbriefje’ mee met onderaan heel subtiel; ‘Floortje mag wel wat afslanken’. Tja.

    1. Haha, ik hoop het! ;) Toevallig moest ik eergisteren even met hem langs de dierenarts omdat hij al een paar dagen ontzettend liep te niezen. Hij blijkt allergisch te zijn voor de vloerbedekking bij m’n ouders thuis, fijn.. Toen kreeg ik ook te horen dat er ‘wel een onsje afmocht’, mam verwendt hem duidelijk te veel.. :P

  3. Aaaw, taart is zeker verdiend zo niet noodzakelijk! Ik wil later ook een kat… alleen jammer dat je er zoveel dierenartszorg- en stress aan hebt, met een konijn ga je alleen als-ie halfdood in zijn hok ligt.

    1. Haha, het valt op zich wel mee hoor ;) Omdat ‘ie nog zo jong is heeft Chuck een paar noodzakelijk dierartsbezoekjes achter de rug, maar ik hoop dat het de komende jaren wat dat betreft rustig blijft ;)

    1. Haha, hij heeft ook wel zijn nukkige buien hoor ;) Overdag is hij niet echt heel knuffelig, maar in de vroege ochtend of tegen de avond is ‘ie niet bij me weg te slaan :P Maar al met al heb ik mazzel met ‘m, zeker weten :)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s