Praha, už jdu! (”Praag, ik kom eraan!”)

Lees: een naturelle blondine, een geverfde brunette en een blauwe Volkswagen Lupo die samen een ‘roadtrip’ maken naar Praag. Het doel? Deelnemen aan de achtdaagse Summerschool of Law, Crime & Psychology!

Aangezien we nu eenmaal niet wekelijks dergelijke activiteiten ondernemen, besloten we ergens onderweg te overnachten zodat we nog wat sightseeing konden doen in een schattig Duits dorpje met pittoreske daken en de zo typerende gekleurde bakstenen muren. Daarnaast slaan we doorgaans een bockwurst met een grote pul bier ook niet af, dus een pitstop bij onze grote oosterburen was dan ook snel afgesproken.

Onze reis naar Praag had nog wel wat voeten in de aarde. Toen Inga al de officiële bevestiging binnenkreeg dat ze naar Praag mocht komen, zat ik nog volop in spanning. Er bleek iets fout te zijn gegaan met mijn inschrijving en ik zou worden opgenomen in de volgende selectieronde. Na het afkluiven van mijn vingernagels ging ik maar over op mijn teennagels en toen kreeg ook ik dan eindelijk het verlossende antwoord. Ik mocht – geheel onverwachts, want ik ging er vanuit dat de summerschool hem voor mij dus niet meer ging worden – toch nog mee! Ik heb echt een rondedansje door de kamer gemaakt, ik had er vanaf de eerste minuut zin in.

De reis begon al goed. Bij het eerste bezoek aan de supermarkt belandden we midden in een winkeldiefstal. De dief ging er uiteindelijk vandoor met een tas vol pakken koffie, maar de dappere hoofdcaissière wist zijn bankpas te bemachtigen, dat hij – hoe stom kun je zijn – liet vallen. Wat een heldin!

De reis verliep met files. Veel Files. Gelukkig wisten we ons prima te vermaken met onder andere nummerborden die een naam inhielden (Edje!) en teksten op vrachtwagens die ons aan arresten deden denken (Portacabin, Sogelease en meer dingen waar we op dat moment eigenlijk helemaal niet bij stil wilden staan). Lijflied van de reis was heel toepasselijk ’99 Luftballons’, maar ook ‘Verdammnt ich lieb dich’ en meer bekende Duitstalige nummers mochten natuurlijk niet ontbreken.

De vriendelijke stem op de TomTom (of paps Duitse variant: de FritzFritz) leidde ons van Autobahn naar Autobahn en het landschap veranderde van plat naar heuvelachtig naar hoopjes aarde van bergachtige proporties. En toen reden we over een brug. Niks bijzonders, maar toen kreeg ik ineens dat toffe gevoel dat je bij elke goede reis hoort te krijgen. Het water aan beide kanten, het nummer ‘Take a look trough my eyes’ van Brother Bear op vol volume, de ramen open terwijl de wind onze met zorg gekapte kapsels ruïneerde en we met 130 kilometer per uur over de weg scheurden; op dat moment kreeg ik dat ultieme vrijheidsgevoel. Heerlijk!

Na veel vertraging reden we om tien uur ’s avonds eindelijk het Duitse plaatsje Grimma binnen, waar we een slaapplek zouden zoeken. Via internet hadden we al gekeken naar hotels, maar twee daarvan bleken al volgeboekt, twee andere bleven er onvindbaar. Even een dieptepunt dus, want we waren moe, de auto was duidelijk aan rust toe en ik wilde niks liever dan een douche en een zacht kussen. Het hotelpersoneel van één van de volgeboekte hotels verwees ons toen naar Schloss Gattersburg. Inga en ik keken elkaar toen even aan: dat klonk duur. We hadden echter geen keus en vijf minuten later reden we de parkeerplaats van Gattersburg op. Wauw, we waren beland bij een romantisch kasteel! God, daar gingen mijn zuurverdiende euro’s. Onder verschillende oh’s en ah’s kwamen we uit bij de receptie, waar na lang wachten een personeelslid ons te woord kon staan. Het bleek een vriendelijke oude man, die aan onze gezichten wel kon zien dat we een lange reis achter de rug hadden. De man was zo lief om ons een korting te geven op een kamer, zodat de betreffende ‘Doppelzimmer’ ons tachtig euro zou gaan kosten, inclusief ontbijt, dat was een ontzettende meevaller! De kussens op de bedden bleken voorzien van een heus chocolaatje, in de prachtige badkamer lagen al zachte badjassen klaar en de kamer was heerlijk koel. Ik kan je zeggen dat ik zelden zo heerlijk heb gedoucht en opgefrist en wel vielen we beiden dan ook al snel in slaap.

De volgende dag begon goed met een simpel maar prima ontbijt dat we konden nuttigen in het zonnetje aan de rivier. Damn, life is good! We besloten om daarna de bagage weer in de auto te laden en nog even het mooie Grimma in te rijden voor wat sightseeing. Tjah, laten we zeggen dat toen het vakantiegevoel wel even wegebde. De auto bleek namelijk niet te starten. Daar sta je dan. Na telefoontjes richting het thuisfront en de ANWB begon het twee uur durende wachten op het ANWB-personeel die ons hopelijk uit de brand zou helpen. De tijd wisten we te doden in de schaduw van een boom, die gelegen lag aan dezelfde rivier als waar we ons ontbijt een krap uur terug genuttigd hadden. Mensen waren aan het zwemmen en kanoën, er kwamen fanatieke joggers voorbij en er was een heus bloemschik-clubje dat op enkele tientallen meters van ons vandaan druk bezig was. Er kwam een prachtig bruidspaar in een mooie koets met paarden voorbij en aan de overkant van de rivier hadden we uitzicht op een paar fraaie blote Duitse mannenbillen. Al met al zijn we die tijd dus prima doorgekomen.

Toch was het flink frustrerend, want het duurde uren voordat duidelijk werd of we nog wel in Praag zouden kunnen belanden. Ook het ANWB-personeel bleek niet altijd even flexibel en het kostte heel wat handen- en voetenwerk om te communiceren met de Duitse monteur van ADAC, die amper Engels sprak. Uiteindelijk werd de auto dan toch op de sleepwagen getakeld, waarna we mee konden rijden naar Brandis, een klein plaatsje waar we af moesten wachten tot er voor ons een beschikbare huurauto was gevonden. Inga’s auto moest noodgedwongen in Duitsland achterblijven, het is nog even afwachten hoe we volgende week zaterdag weer terug gaan. Na twee uur bleek er een auto beschikbaar te zijn in Waldheim (56 km verderop). Dat werd dus een taxi bellen om daar te kunnen komen. De taxichauffeur bleek een erg aardige man, die erop stond om de bagage voor ons te verplaatsen. In Waldheim volgde nog het nodige papierwerk en toen kregen we na uren dan eindelijk de beschikking over een spiksplinternieuwe Renault Megane. Wauw, wat een auto! Inga en ik keken elkaar wel even aan toen we daar op de parkeerplaats stonden. Moesten we echt met zo’n dure auto naar Praag, met haar reputatie op het gebied van autodiefstallen en –inbraken?

De reis verliep verder zonder veel strubbelingen. We pakten een keer de verkeerde afslag en moesten in Praag een tijdje zoeken naar het hotel, wat een enorme stad! God, wat waren we blij toen we om tien uur ’s avonds eindelijk het hotel gevonden hadden. Na het inchecken bij de receptie meldden we ons bij de leidster van de summerschool, die zo vriendelijk was om ervoor te zorgen dat we nog iets te eten kregen. We hadden helaas de ice breaking session en het introduction dinner al gemist.

En nu – zaterdag 30 juni, pakweg 22.45u – zitten we hier dan in onze kamer in een luxe viersterrenhotel. De summerschool is amper begonnen en we hebben er al een heel avontuur op zitten. Dat belooft wat voor de rest van de week!


Update 2: Dobrý život
Update 3: Boj hranice
Update 4: Konec se blíží
Update 5: Krizí protrmácí 

Advertenties

13 reacties op ‘Praha, už jdu! (”Praag, ik kom eraan!”)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s