Dobrý život! (”Het goede leven!”)

Gezien de vorige blog is het vast niet heel vreemd dat ik de eerste nacht in ons hotel (het Amethyst) echt als een blok geslapen heb. Wel werden we midden in de nacht ruw opgeschrikt door een werkelijk e-nor-me storm, met een fascinerende lichtshow en angstaanjagende dreunende donder. Inga moest me zondagochtend echter flink wakker schudden om me enigszins uit mijn slaap te krijgen, de wekker had ik ook totaal niet gehoord.

Rond half negen togen we aangekleed en wel naar de ontbijtzaal, waar we aansloten bij een Belgisch en Deens meisje die in de kamer naast ons sliepen. Later schoof ook een jongen van een eiland in de Indische oceaan aan die een jaar in Cambridge studeerde.

Om tien uur was het tijd voor onze eerste lecture over wrongful convictions van the lovely Robert Nash. Laat ik zeggen dat ik me goed voor kan stellen dat sommige vrouwen bij zijn aanblik enige moeite hadden om hun aandacht bij de stof te houden. Professor 1 was dus goedgekeurd. Na een kwartiertje pauze gingen we door met lecture 2 over false confessions. De stof is werkelijk fascinerend, dus dat belooft veel goed voor de rest van de week.

Hoewel beide lessen dus erg interessant waren, moet ik eerlijk bekennen dat ik er wel enigszins moeite mee had. Waar Inga de stof goed begreep en in de pauze gemakkelijk allerlei mensen aansprak, moest ik me goed concentreren op wat Nash zei en vond ik het moeilijk om mezelf in de gesprekken te mengen. Ik ben nu eenmaal niet geheel overtuigd van mijn Engelse taalkennis. Voor mij was dat dus even een dip, moest ik zo de hele week doorkomen?

Na de twee lectures hadden we een paar uur aan vrije tijd voordat we bij het gebouw van de summerschool weer klaar moesten staan voor een wandeltour door Praag. Met twee andere Nederlandse meisjes (een rechtenstudente uit Amsterdam en een criminologiestudente uit Leiden), een ander meisje uit Denemarken dan bij het ontbijt en eentje uit Duitsland besloten we om in een mini market wat te eten te halen voor de lunch en wat tijd door te brengen in een park naast een kerk. Hier verbaasde het me hoe snel je dingen over elkaar te weten komt en wat voor verschillende achtergronden iedereen heeft.

Mooi op tijd waren we terug bij de Summer School Venue om te kunnen starten met de rondleiding. We werden in groepen van pakweg dertig man verdeeld en gingen onder begeleiding van een gids het mooie Praag in. Terwijl we zo door de straten liepen en allerlei informatie over Praag kregen, begon ik me wat meer op mijn gemak te voelen en het communiceren begon wat vloeiender te lopen. Ik vond het haast jammer dat de tour na drie uur was afgelopen, al was iedereen wel toe aan een break met water en een voetmassage. We hadden een uur de tijd om even te douchen en energie bij te tanken en toen konden we om 19.00 uur in het restaurant (‘Hlucna Samota’, ideaal gelegen om de hoek van het hotel) aanschuiven voor het diner. Daarna bleven een groep van twintig man zitten voor de finale Italië – Spanje en verkaste de rest naar het centrum. Het was een erg gezellige avond en tijdens de voetbalwedstrijd kon ik me voor het eerst oprecht niet druk maken om kromme Engelse zinnen en het feit dat ik soms naar woorden moest zoeken. Ik hoop dat dit de rest van de week steeds beter zal gaan, I’ll definitely work on it. Het was maar goed dat Inga en ik in het restaurant waren gebleven, want de weergoden vonden het wederom tijd voor wat spectaculair vuurwerk en lots and lots of rain. Gelukkig had het Duitse meisje Magda een paraplu bij haar, zodat we toch enigszins droog bij het hotel aankwamen.

En dan is het alweer maandag. Een spannende dag, want vandaag horen we hoe het met het schattige autootje van Inga is gesteld. Dat betekent de hele dag de mobiel nauwlettend in de gaten houden. Persoonlijk zou ik het wel tof vinden om met de gave Renault Megane terug naar Nederland te rijden, maar dat zou betekenen dat de Volkswagen Lupo niet meer gerepareerd gaat worden en dat zou natuurlijk op zijn zachts gezegd nogal een domper zijn. Fingers crossed dus!

Tijdens de lectures kennen we al beduidend meer gezichten dan gisteren. Dat is dus mooi en hoewel we beiden niet de ambitie hebben om aan het eind van de week iedereen bij naam en toenaam te kennen (daarvoor is de groep gewoon te groot), zit ik daardoor toch ook weer een stukje relaxter in de zaal. Deze bevindt zich overigens op de eerste verdieping van het summerschool-gebouw en volgens mij dient het normaal gesproken als een soort van studentenkerkje, gezien de koepelvorm en het grote witte kruis aan de linkerkant van de muur.

Ondertussen hebben we ook al een beter beeld van de groep. Pakweg tachtig procent is vrouw, waardoor er maar een relatief klein aantal mannen aanwezig is. Pap en mam hoeven in ieder geval niet bang te zijn dat ik er met een buitenlander vandoor ga. De groep is verder qua samenstelling heel divers. Er zijn mensen uit Duitsland, België, Nederland, Denemarken, Spanje, Roemenie, Italië, Kosovo, Georgië, Tsjechië, India, Schotland, Engeland en Amerika. Met name de laatste twee landen zijn goed vertegenwoordigd.

De maandagochtend begon met twee lectures van Roger Leng. Alhoewel de man qua kapsel is blijven steken in de jaren ’80, vond ik zijn lessen (Proof of identity en Privacy and DNA Databases) erg interessant. Hoewel Inga zijn stem wat monotoon vond en de onderwerpen wat minder boeiend, vond ik juist het tegenovergestelde, maar misschien kwam dat mede wel door zijn fascinerende haar.

Na een kort break was het tijd voor twee lectures van Robert Nash. Ik denk dat ik wel mag stellen dat iedereen het meeste uitkijkt naar zijn lessen, die vandaag de onderwerpen False and recovered memories en Interviewing to detect deception hadden. Het is moeilijk te geloven dat zo’n jong iemand (ik schat hem op 27) zichzelf al professor mag noemen en al verscheidene belangrijke prijzen op zijn naam heeft staan, hij valt namelijk totaal niet op tussen de rest van de groep.

De lessen duren hier elke keer vijfenzeventig minuten. Daarna is er een pauze van een kwartier en gaan we door met de volgende lecture. De organisatie zorgt goed voor de deelnemers. Er is elke pauze de keuze uit koffie, thee, water en verschillende frisdranken en sappen en er zijn iedere keer verschillende soorten fruit en koeken, hoewel stukken watermeloenen en nectarines vaste factoren zijn.

Na de lessen van Robert Nash was iedereen aardig moe. De lessen zijn erg intensief met veel leerstof en interactie tussen studenten. Genoeg om te verwerken dus. Toch hadden we nog een presentatie van anderhalf uur van Simon Pánek over ‘People in Need’, een organisatie die door hem en een groep vrienden twintig jaar geleden werd opgericht in tijden van grote politieke onrust in Tsjechië. De organisatie heeft door de jaren heen enorm veel bereikt en veel mensen kunnen helpen, maar jammer genoeg was de presentatie langdradig en ronduit saai. Geen powerpoint presentatie, geen foto’s van projecten, maar alleen een man die in enigszins gebrekkig Engels iets vertelde en tijdens zijn presentatie welgeteld drie keer zijn telefoon opnam.

Na zijn presentatie hadden we een half uur om even terug te gaan naar onze hotelkamers en weer te verzamelen in de lobby, waarna we op weg gingen naar restaurant ‘U Dedka’ voor een happy hour. Helaas zonder cocktails, want het duurde blijkbaar te lang om deze voor onze grote groep te maken. Gelukkig smaakte de rosé ook prima.

Het is fijn om te merken dat je mensen steeds beter leert kennen en je steeds meer namen bij gezichten kunt plaatsen. Het is wel hard werken, want zoals Inga eerder tijdens onze reis al terecht opmerkte, blijf je stilstaan als je geen mensen aan durft te spreken, dus je moet flink aan de bak.

Na het happy hour gingen we terug naar het ons inmiddels vertrouwde restaurant voor het diner. Het eten is heel anders dan we gewend zijn. Vaak is het niet helemaal duidelijk wat er nu eigenlijk op ons bord ligt en het valt nogal zwaar, al is de smaak op zich wel oké.

Tijd om te vervelen hebben we dus niet en de updates over de reis moeten elke keer snel in wat korte momenten van vrije tijd neergepend worden. Het gaat hier in ieder geval prima, tot bij het volgende verslag!


Update 1: Praha, už dju!
Update 3: Boj hranice
Update 4: Konec se blíží
Update 5: Krizí protrmáci

Advertenties

8 reacties op ‘Dobrý život! (”Het goede leven!”)

  1. Klinkt super leuk dus! Maar met dat Engels zou ik ook nog wel moeite mee hebben en onzeker over voelen. Terwijl ik het nog best redelijk kan.

    Serieus? Bij een presentatie zijn telefoon opnemen, onprofessioneel zeg.

  2. Fotootjes komen me bekend voor ^^ ‘k ben echt gek op Praag! ‘k Zag vandaag nog ’n postkaartje en ‘k zou zo terug gaan, voor de derde keer al… In elk geval veel plezier gewenst! (Oh en als je de kans hebt: ga dan eens eten in de Blue Garden, Narodni 416 – overheerlijke en goedkope pasta’s – deze met zalm is écht ’n aanrader! Jam jam jam! :-) )

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s