Boj hranice (”Grenzen verleggen”)

De dinsdag begon goed, aangezien ik bij het ontbijtbuffet ontdekte dat ze ook een English breakfast-gedeelte hadden, goed verstopt in een hoekje. Voldaan kon ik dus richting de eerste lecture vertrekken, die werd gegeven door de ons inmiddels bekende Roger Leng. Hoewel het onderwerp (Adversarialism, Police Culture and the Regulation of Custodial Interrogation) me in eerste instantie niet echt aansprak, bleek het toch wel interessant te zijn. De goede man heeft alleen moeite met het bijhouden van de klok, zodat hij elke keer ruim over de tijd heen gaat. Gelukkig wist hij dat bij de tweede lecture (The Psychology of Police Interviews) weer aardig goed te maken, waardoor we uiteindelijk op een paar sheets na toch alle stof wisten te behandelen.

’s Middags was het tijd voor workshops die werden gegeven door Robert Nash en Roger Leng. We kregen hierbij een dossier met getuigenverklaringen en moesten dan via het jurysysteem zoals we dat in verschillende Europese landen kennen, beoordelen of de verdachte schuldig was en of dit dan onder de first degree, second degree, manslaughter of self defence viel. Erg interessant, het leverde een mooie discussie en goede inzichten op. Ook werd er uitgebreid ingegaan op de vraag of juryrechtspraak nu een goed systeem is of niet. Na veel heen en weer gepraat gaven de meesten toch de voorkeur aan een professionele rechter in plaats van een burgerjury, Inga en ik kunnen ons daar beiden alleen maar volledig bij aansluiten.

Sowieso valt me op dat de deelnemers vrijwel allemaal erg gemotiveerd zijn. Hoewel er wel een aantal paticipanten vaker aan het woord zijn dan de rest, probeert iedereen zijn of haar steentje bij te dragen, mooi om te zien.

De dag bracht ook minder goed nieuws. We kregen namelijk het bericht van de ANWB dat de auto van Inga voor een astronomisch bedrag nog gerepareerd kon worden, maar daar besloot ze vanaf te zien. We moeten dus op de terugreis met onze huurauto langs Brandis om de accu en de startmotor van Inga’s autootje op te halen en deze meenemen naar Nederland. Goed balen dus, dit was toch wel de slechts mogelijke uitslag.

’s Avonds was het na het diner tijd voor een bezoekje aan Kriziks Fountain voor The Swan Lake met muziek van Tsjaikovski. Helaas viel dit letterlijk in het water, de regen kwam echt met bakken uit de hemel. Dit had als gevolg dat de balletdansers niet op konden treden, waardoor we het met de muziek en de water- en lichtshow moesten doen. Erg jammer, maar desondanks was het toch mooi om een keer mee te maken.

En dan is het alweer woensdag, ongelofelijk hoe snel de dagen voorbij vliegen. Het is onze enige collegevrije dag, dus maakten de meesten gebruik van de gelegenheid om naar het stadje Kutna Hora te gaan, zo’n anderhalf uur reizen vanuit Praag. In eerste instantie leek het stadje me niet zo bijzonder, maar dat veranderde al snel toen we de eerste kerk bezochten. Deze bleek van binnen namelijk helemaal te zijn gemaakt van menselijke botten, van 40.000 lichamen welteverstaan. Aan de ene kant was het mooi gedaan, maar veel mensen bezorgde het toch ook wel de kriebels. Persoonlijk had ik daar geen last van, ik vond het voornamelijk fascinerend. Met een groepje van een man of negen belandden we uiteindelijk op een terras, waar naast verschillende soorten pizza ook de meer traditionele gerechten als goulash genuttigd werden. Daarna was het mijn beurt om de kriebels te krijgen, want er werd vrijwel unaniem besloten om nog snel een bezoek aan de beroemde zilvermijnen te brengen. Dat werd dus 22 meter afdalen in de oude mijnen waar vroeger gemiddeld vijf mannen per dag stierven. Een fijn vooruitzicht dus, maar behalve mijn persoontje wilde iedereen gaan. Uiteindelijk hees ook ik me dus in een witte vochtige jas en plantte een charmante bouwvakkershelm op mijn hoofd. Uiteindelijk bleek het echt heel gaaf te zijn. Het ene moment moesten we door veertig centimeter brede gangen zigzaggen, het andere moment was de hoogte van de mijnschachten slechts 1.20 meter. Ik raakte alleen even lichtelijk in paniek toen de gids vroeg om alle zaklampen uit te doen en we in het aardedonker naar de rest van zijn verhaal luisterde. Hoewel het me uiteindelijk dus alleszins meeviel, was ik ook wel weer blij dat ik het daglicht instapte.

Eenmaal weer terug in Praag was de dag nog niet voorbij, het was namelijk uitgaanstijd! Laten we zeggen dat clubbing hier toch wel anders is dan in Nederland. De mensen dansen hier veel meer en de mannen zijn veel meer outgoing. De rest van de groep kon er dan ook smakelijk om lachen toen ik bij de bar een cuba libre wilde bestellen en er nog geen tien seconden later een man bezitterig naast me kwam staan en me met allerlei vragen bestookte. Uiteindelijk wist ik hem kwijt te raken en maakten we er verder nog een hele leuke avond van, al wilde ik nog even niet stilstaan bij de hoofdpijn die ik de volgende ochtend ongetwijfeld zou krijgen. Al met al waren ook dit weer twee erg toffe dagen, still two more days to go!!


Update 1: Praha, už dju!
Update 2: Dobrý život
Update 4: Konec se blíží
Update 5: Krizí protrmácí 

Advertenties

7 reacties op ‘Boj hranice (”Grenzen verleggen”)

  1. We hebben in Barcelona ook zo’n fontein gezien – dat is inderdaad wel eens plezant :-)
    Nog veel plezier de volgende twee dagen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s