Konec se blíží… (”Het einde komt in zicht..”)

Aan al het goede komt een eind en zo zijn we al weer veel te snel bij update numero 4 beland. De laatste uren van de summerschool tikken genadeloos snel weg en dan is het moment daar om weer terug te keren naar de realiteit.

Na de gezellige maar vermoeiende woensdag in Kutna Hora en het uitgaansleven, zaten we donderdag enigszins geradbraakt in college. We maakten kennis met de andere twee professoren van de summerschool, te weten Julie Gawrylowicz en Amina Menon. Al gelijk werd duidelijk dat met die laatste niet te spotten viel, haar luide stem en snelle manier van spreken kwamen mijn lichte hoofdpijn niet geheel ten goede. Julie vond ik daarentegen een stuk vriendelijker en gelukkig was haar college An introduction into Forensic Psychology interessant. Na deze lecture besloten Inga en ik er tussenuit te knijpen om nog even het centrum van Praag te verkennen, iets waar we nog niet echt tijd voor hadden gehad. Inga kocht wat kaarten voor familie en ik wist bij de werkelijk e-nor-me New Yorker nog een shirtje op de kop te tikken. Daarna was het weer tijd om terug te gaan voor de Eyewitness Testimony Lecture en Video Demonstration: Truth/Lies and The credibility of child witnesses, beide gegeven door Menon.

Tijdens het diner die avond at ik voor het eerst filled pork, een apart gerecht waarbij ik er nog steeds niet uit ben wat ik er nu eigenlijk van vond. Tijdens de maaltijd vonden de weergoden het wederom tijd voor een flinke donder- en bliksemdemonstratie, waardoor veel mensen afhaakten voor de boat tour die voor die avond op het programma stond. Een man of dertig gingen echter als echte die hards gewapend met poncho’s, paraplu’s en regenjassen op weg naar de rivier. Het onweer hield uiteindelijk op en zo af en toe begon het wat zachter te regenen, maar gelukkig zaten we op de boot onder een afdak, waardoor er toch tientallen foto’s genomen konden worden van de verlichte gebouwen aan de kant van de rivier zonder dat we zeiknat werden. Na een trip van twee uur zetten we weer voet aan wal, waarna we in ons vertrouwde restaurant nog met een man of twaalf een afsluitend drankje weggoten.

De vrijdag begon voor mij niet zo heel denderend. De week voordat we richting Praag vertrokken, was ik flink ziek en dat was nog niet helemaal over toen we op weg gingen naar de summerschool. Dit had als gevolg dat de hoofdpijn en hoestbuien op de laatste dag van de summerschool weer flink de kop opstaken. Na de eerste lecture (Investigative Interviewing and Cognitive Interview Lecture) besloot ik dan ook om terug te gaan naar de hotelkamer. Terwijl iedereen tijdens de Interactive workshop: Interviewing zat te ploeteren op de verschillende interviewstijlen, zat ik heerlijk in bad. Daarna dook ik mijn bed in en werd pakweg drie uur later weer wakker, helaas zonder echt merkbare verbetering. Inga was in de tussentijd met het Duitse meisje Magda op pad geweest voor een cadeautje voor de organisatie. We waren het er allemaal over eens dat ze goed voor ons gezorgd hadden gedurende de summerschool, dus werden er kronen ingezameld die werden besteed aan kaarten, wijn en boekenbonnen. We kregen die dag ook allemaal ons certificaat, als bewijs dat we de summerschool op volwaardige wijze hadden doorstaan.

Het Farewell Dinner die avond vond plaats in een restaurant op een berg, waardoor we een mooi uitzicht hadden over de stad. De obers, dansers in traditionele klederdracht en de live band zorgden voor een leuke sfeer en het eten smaakte prima. Inga en ik deelden een tafel met moeder en kersverse tante Christi uit Pennsylvania en Wayne, een police officer uit Colorado. Stiekem zal ik hen beiden gaan missen, hun droge humor en Amerikaanse accent waren gewoonweg fantastisch.

Op tijd vertrokken Inga en ik samen met een groep vanuit het restaurant terug naar het hotel. We zouden die nacht om half 4 richting Nederland vertrekken en moesten eerst nog terug naar Brandis om daar de startmotor en accu van Inga’s autootje op te halen. Daarnaast zouden we twee meiden uit de UK afzetten bij het vliegveld in Praag. Enige slaap was van tevoren dus nog wel welkom. Het mooiste moment van de avond was toch wel dat we langs de tafels liepen om van bekenden afscheid te nemen. Stiekem waren dat er in de loop van de week toch veel geworden en de knuffels en gelukwensen vlogen dan ook over en weer. Ik blijf me er over verbazen hoeveel mensen en hoe goed je mensen leert kennen in zo’n enkele week. Ik heb nu logeeradressen in Italïe, Spanje, Denemarken, Roemenië, Engeland, Schotland, Tsjechië, Amerika, Kosovo, Griekenland en Portugal, wie had dat van tevoren gedacht?

Voordat we uiteindelijk ook daadwerkelijk in ons bed lagen, was het stiekem toch weer laat. In de lobby hebben we nog een hele tijd staan kletsen met andere deelnemers en we moesten nog wat dingen regelen bij de receptie. Ik voelde me nog steeds flink beroerd, dus ik was blij toen ik uiteindelijk dan toch echt mijn ogen dicht kon doen. Al moest ik nog wel een tijdje wachten tot Inga net als alle andere avonden als laatste ook het licht uit deed voordat ik ook daadwerkelijk in slaap kon vallen. Ik wilde nog even niet denken aan het vertrek van over pakweg drie uur, de summerschool had van mij nog wel even wat langer mogen duren…


Update 1: Praha, už dju!
Update 2: Dobrý život
Update 3: Boj hranice
Update 5: Krizí protrmácí 

Advertenties

9 reacties op ‘Konec se blíží… (”Het einde komt in zicht..”)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s