Krizí protrmácí (”Vallen en opstaan”)

Hier is ‘ie dan toch echt, de laatste update. Hoewel ik alweer zo’n anderhalve dag terug ben in Nederland, zit ik nog steeds een beetje in die Prague vibe, wat waarschijnlijk wordt versterkt door een berg aan nieuwe kersverse internationale Facebookvrienden en alle foto’s die daar voorbij komen.

Toen op zaterdagochtend voor de laatste keer de wekker afging in Praag, was ik op zijn zachts gezegd not amused. Ik had bonkende hoofdpijn, een droge keel en kon mijn ogen alleen met de grootst mogelijk moeite openhouden. Damn, wat voelde ik me beroerd, dat werd nog een lange reis. Toch moesten we ons omkleden, want over een klein half uurtje, om half vier sharp, wilden we bij het hotel vertrekken. De twee andere dames uit de UK stonden gelukkig al klaar, het inladen van de bagage ging soepel en mooi op tijd konden we dan ook vertrekken. We namen afscheid van Valentina, het Italiaanse meisje die de kamergenote was van één van de UK dames. Beiden hebben we goed leren kennen en ik hoop van harte dat we ze nog eens terug zien. Een uurtje later arriveerden we op het vliegveld, waar wederom een afscheidmoment volgde. Daarna konden we dan echt op weg, terug naar good old Holland.

Voor de terugreis hadden we een iets andere route uitgestippeld en deze beviel ons stukken beter. Tijdens onze tocht naar Brandis zagen we langzaam de zon opkomen, reden we door enorme zonnebloemvelden en hadden we de mooiste vergezichten over mistige dalen, werkelijk fantastisch! Dit alles konden we uitgebreid en vol bewondering bekijken onder het genot van fijne musicalmuziek, dat we uiteraard beiden uit hartenlust meebrulden. Ik begon me gelukkig in de loop van de tijd beter te voelen, waarschijnlijk voornamelijk met dank aan de strippen antigrippine uit m’n toilettas en de Dampo van Inga. Zonder problemen passeerden we de grens Tsjechië – Duitsland en voordat we het wisten, stonden we alweer in Brandis. Hier volgde een wat ik niet anders kan omschrijven dan een K.U.T.-moment. De spulletjes die nog in Inga’s auto lagen, moesten we er allemaal uit halen, de nummerplaten werden van de auto afgeschroefd en we konden nog wat laatste foto’s nemen. Het was echt rot om dat glimmende blauwe wagentje achter te moeten laten tussen al die roestbakken en gedeukte voertuigen, maar er zat niets anders op.

We besloten dat ik het stuur over zou nemen en al gauw zoefden we over de Duitse Autobahn, terwijl Inga naast me een poging deed om te slapen. Twee uur later maakten we een pitstop bij de enige MacDonalds die we gedurende de hele route waren tegengekomen. In het stuk daarna sliep ik wat bij, gezien het feit dat ik normaal echt nooit in de auto kan slapen, was ik dus echt bekaf.

De reis verliep verder zonder problemen; geen files, enkel wat wegwerkzaamheden waardoor we op sommige stukken wat langzamer moesten rijden. Wel wist ik tijdens het rijden nog een halve fles ice tea over mijn schoot heen te gieten toen ik uit goede bedoelingen Inga van wat drinken wilde voorzien. Laten we zeggen dat het even duurde voordat we allebei van onze slappe lach verlost waren. Tjah, ik blijf toch ergens ook een beetje onhandig.

Toeterend reden we uiteindelijk laat in de middag de straat van mijn ouderlijk huis binnen. Inga bleef nog even een uurtje hangen en vertrok toen richting haar ouders. Terwijl ik haar stond uit te zwaaien, besefte ik dat de reis dan jammer genoeg toch echt ten einde was.

Er zijn een paar dingen die ik tijdens deze summerschool heb geleerd en ergens hangen ze allemaal met elkaar samen. Allereerst geeft taal macht. Tijdens de lectures, maar ook tijdens alle sociale activiteiten, hadden de van origine Engelstalig sprekenden toch wel een voorsprong. Ik ben dus voornemens om maar eens snel een Engelse taalcursus te gaan volgen, want hoewel ik er achter ben gekomen dat er met mijn Engels in principe niets mis is en het in de loop van de summerschool steeds vlotter ging qua verstaan en spreken, is er ook nog wel ruimte voor verbetering.

Daarnaast moet ik meer lef tonen, anders kom je nergens. Ik had van tevoren nooit gedacht dat ik met mijn claustrofobie ooit die zilvermijnen zou bezoeken, dat ik in een vreemde auto met een ruime 130 kilometer per uur over de Duitse Autobahn zou scheuren (ik heb het niet zo op autorijden, zeker niet in een vreemd land en al helemaal niet als het niet de vertrouwde auto van mijn ouders is) en dat ik hele gesprekken zou voeren in een ‘vreemde’ taal met mensen die ik niet kende. Voor mij grote leermomenten dus.

De belangrijkste les is echter dat ik meer op mezelf moet durven leren vertrouwen. De afgelopen week heeft aangetoond dat ik meer kan dan ik dacht, ik hoop dan ook dat ik die positieve vibes kan vasthouden. Toen we op de laatste avond tijdens het Farewell dinner een rondje langs de tafels maakten om aan te kondigen dat we naar huis gingen, was ik verbaasd en tegelijkertijd blij met het feit dat we zoveel nieuwe leuke mensen hadden leren kennen. Het was iets wat ik aan het begin van de summerschool gehoopt had, maar waarvan je toch altijd moet afwachten hoe het loopt.

Al met al was het een onvergetelijke ervaring en ik zou het – hoe standaard het ook moge klinken – iedereen aanraden om te gaan doen als je die kans krijgt. Niet alleen krijg je ontzettend veel informatie over het vakgebied dat je leuk vindt, maar ook leer je jezelf in zo’n week goed kennen. Ook de contacten die je eraan overhoudt zijn leuk en mooi meegenomen. Doen dus!


Update 1: Praha, už dju!
Update 2: Dobrý život
Update 3: Boj hranice
Update 4: Konec se blíží

Advertenties

7 reacties op ‘Krizí protrmácí (”Vallen en opstaan”)

  1. Klinkt als een hele fijne ervaring :-). En ook boeiend wat je allemaal qua leerstof gezien hebt!

    En knap hoor, die zilvermijnen, ik zou er ook helemaal niet tuk op zijn om daar in te gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s