Grote Kleine Broer

Familie; voor mij behoort het tot de meest waardevolle dingen in het leven. Over mijn ouders heb ik al eerder een blog geschreven, maar ook mijn broertje mag natuurlijk niet vergeten worden, zeker niet na de gebeurtenis begin deze week..

Hoewel ik eigenlijk de Grote Zus ben, word ik altijd jonger geschat dan mijn broertje, die met zijn twintig jaar een werkelijk enorm grote, brede vent is. Als hij me een knuffel geeft, verdwijn ik met mijn 1.72 meter helemaal in zijn armen en hij heeft handen als kolenschoppen. Niet voor niets noem ik hem altijd mijn Grote Kleine Broer. Door zijn omvang heb ik altijd het gevoel dat niemand hem iets kan maken en dat hij een soort van onschendbaar is.

Toen kreeg ik deze week een bericht van mam. Grote Kleine Broer moest de avond daarvoor ineens naar het ziekenhuis, omdat hij al een paar dagen last had van pijn op zijn borst. Hij werd van de huisarts naar het ziekenhuis gestuurd en van dat ziekenhuis weer naar een andere. Verschillende onderzoeken en een paar uur later kwam er niets bijzonders uit de testen. Mam verzekerde me dan ook dat het allemaal wel meeviel en dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Ze kent me echter goed genoeg om te weten dat ik dat wél deed, ik was me helemaal een ongeluk geschrokken. Na dat bericht voelde ik me leeg en ik heb dan ook een tijdje doelloos op mijn bed gezeten. Hoewel er achteraf dus feitelijk niets aan de hand was (inmiddels walst hij weer vrolijk door het huis en moet hij gewoon even rustig aandoen), maakte het wel degelijk grote indruk op me. Waar was ineens die nuchtere ik gebleven?

Mijn broertje is een enorme droogkloot, heeft een fantastisch gevoel voor humor, een aanstekelijke lach en is slim, maar doet met dat laatste eigenlijk te weinig. Ik heb altijd gezegd dat hij meer hersenen heeft dan ik en hoewel hij momenteel volgens mij niet echt weet wat hij wil, weet ik zeker dat er een succesvolle carrière voor hem in het verschiet ligt. Als hij namelijk een passie heeft, gaat hij daar helemaal voor. Wat ik misschien nog wel het meest aan hem waardeer, is dat hij zich werkelijk van niemand iets aantrekt. Dat ‘schijt aan de wereld’-gevoel zou ik ook wel wat meer willen hebben. Wel kan hij nors en ongeïnteresseerd overkomen en is hij koppig, iets waarmee hij mijn ouders nog wel eens tot wanhoop kan drijven, al is koppigheid ook wel weer een typisch ‘Kuijsten-kwaaltje’. Hij is het levende bewijs van een ruwe bolster, maar een blanke pit en een grote mond, maar een klein hartje.

Hoewel we broer en zus zijn, verschillen we als dag en nacht. We leven normaal gesproken eigenlijk veel langs elkaar heen en pap en mam vinden dat jammer, maar beiden leiden we nu eenmaal heel andere levens. We hebben geen gemeenschappelijke vrienden, werken op verschillende tijden en in andere steden en zitten op verschillende opleidingen. Hij woont nog thuis, ik zit op kamers en we hebben hele andere hobby’s. Toch weet ik dat ik altijd op hem kan rekenen als ik hem nodig heb. Daarnaast denk ik dat wanneer we beiden gesetteld zijn, hopelijk een leuke partner en misschien wel kinderen hebben, meer naar elkaar toe zullen trekken en regelmatig bij elkaar op de bank zullen zitten. Ik weet zeker dat mijn broertje bij het lezen van deze zin zijn wenkbrauwen optrekt en heel hard zijn hoofd schudt, but mind my words bro ;-)

Bij mijn ouders thuis hebben we een fotocollage in de gang hangen. Eén foto springt daar voor mij altijd uit en dat is er eentje van mijn Grote Kleine Broer als klein, té schattig manneke. Bij deze wil ik hem dan ook graag met jullie delen (even klikken op de foto voor een grotere versie).

Tot slot nog één ding broertje: lieve schat, ik weet dat ik het te weinig tegen je zeg, maar ik meen het uit de grond van mijn hart: ik houd van je!!

Veel liefs,
Je Kleine Grote Zus

Advertenties

10 reacties op ‘Grote Kleine Broer

  1. Ik denk dat je gelijk hebt hoor! Toen ik nog op kamers woonde, zag ik mijn zussen ook minder. Moest je echt afspreken om elkaar te zien. Maar nu woont mijn middelste zusje een paar kilometer verderop, en dan ga je veel sneller ‘even koffiedrinken.’ Wat vaak leidt tot een paar uur ‘koffiedrinken.’ :P

  2. Ahh, dat is toch wel echt een té schattige foto :) Mijn kleine broertje is inmiddels al 17, en tolereert het niet meer als ik hem ‘klein’ noem, haha. Sindsdien noem ik hem maar gewoon ‘broer’ :P

  3. Wat een leuk stuk, zo herkenbaar! Mijn broertje en ik leven nu ook langs elkaar heen, maar ik denk dat dit later allemaal zal veranderen. Of tenminste, dat hoop ik :)

  4. Lief blog… Kan me voorstellen dat je even helemaal gek werd. Ik ben ook nogal dol op mijn broertje. (Overigens 1 van de weinig familieleden eerlijk gezegd, maar dat wist je al ;))

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s