Groepsgevoel

Stiekem is de gemiddelde gebruiker van het openbaar vervoer best egoïstisch en individualistisch ingesteld. Hoewel er op spaarzame momenten wordt opgestaan voor ouderen om hen een zitplaats te geven, we kinderwagens mee de bus uit helpen dragen en de verkouden vrouw naast ons een tissue aanbieden, denkt het merendeel stiekem toch alleen aan zichzelf. We willen graag allemaal een zitplaats, willen ons terugtrekken in ons eigen wereldje met luide kaboem kaboem-muziek uit de koptelefoon waardoor medereizigers ook mee kunnen ‘genieten’, kijken elkaar het Spits-krantje bijna uit de handen en opschuiven voor een paar nieuwe passagiers in een toch al overvolle bus gaat vaak onder luid gemor.

Toch zijn er van die typische momenten van het groepsgevoel, waarop we de ander wél wat gunnen. Vanochtend zat ik in bus 136. Ik had in Waalwijk over kunnen stappen in de 301 waardoor ik zo’n tien minuten eerder in Tilburg zou kunnen zijn, maar eigenlijk zat ik wel prima en het was bovendien lekker warm. Op een gegeven moment reden we in de buurt van de Efteling. Vanuit mijn ooghoek zag ik ineens een jongen op de stoep rennen. Ik keek meteen naar de halte om in te schatten of hij het zou halen. Helaas, hij miste hem nét. De buschauffeur had hem waarschijnlijk niet gezien, anders was hij vast wel even gestopt om op de jongen te wachten. Ik zat vrij ver achterin en voor roepen door een bus ben ik te schijterig, dus met een enigszins schuldgevoel liet ik de rennende jongen achter me. De bus reed dus door en moest een veertigtal meter later een tijdje wachten op het stoplicht. Ineens zag ik de jongen weer voorbij komen, hij probeerde de volgende halte eerder te bereiken dan de bus! Meerdere mensen aan mijn kant van het gangpad hadden dat door en reikhalzend keken we hoe de jongen langzaam uit het zicht verdween. De bus trok op en uiteindelijk haalden we de jongen weer in, die inmiddels toch wel enigszins rood aangelopen was. We moesten weer even stoppen bij een kruispunt en omdat dit even duurde, zagen we de jongen wederom passeren. Wat een held. Inmiddels had ook de rest van de bus het door en onder kreten als ‘Run Forest Run!’, ‘kom op!’ en ‘snellerrr!’ reden we door het hek van de Efteling naar de haltes. De jongen was inmiddels weer achterop geraakt, maar de buschauffeur had het schouwspel vanuit zijn spiegels gadegeslagen en wachtte tot de jongen na ongeveer een halve minuut hijgend als een stoomlocomotief de bus bereikte. In de bus werd hij getrakteerd op brede glimlachen van de passagiers en met een grijns zakte hij op een stoel.

Na een paar minuten zat iedereen weer in zijn eigen wereldje, sensatie en spektakel waren immers weer voorbij. Toch was er even dat moment van saamhorigheid geweest en werden individualisme en egoïsme opzij gezet. En dat door een jongen die gewoon graag de bus wilde halen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: