Vooroordelen

Als ik tegen mensen zeg dat ik schrijf, zijn de reacties nogal wisselend. De een klapt verrukt in de handen en pakt gelijk de mobiel ter hand om online op te zoeken wat ik zoal heb gepubliceerd, de ander kijkt me aan met een meewarige blik die ‘oké, je ligt dus onder een palmboom met cocktail en laptop?’ of ‘pff, zou je niet eens wat nuttigs gaan doen, zoals studeren?’ kan betekenen. Vandaag dan ook geen column, maar een vraag voor jou:

Wat voor beeld heb jij van schrijvers?

Ik ben benieuwd!

Advertenties

17 Comments on “Vooroordelen

  1. Hm. Ligt er aan wat voor een schrijver. Kijk, de schrijver van een chicklit stel ik me inderdaad voor onder een palmboom. Een journalist zie ik voor me met een kop koffie en sigaret, hysterisch typend. En de schrijver van een literaire roman zit naar mijn idee in een donker hoekje op een verroeste typemachine te tikken en in zichzelf te mompelen.

  2. Trouwens, je moet eens Schrijvershuis (zo heet het volgens mij…) van NCRV’s radioprogramma Cappuccino op internet kijken. In elke aflevering neemt een schrijver plaats aan de schrijftafel van zijn of haar voorbeeld. Heel leuk om te zien!

  3. Ik vind mezelf geen schrijver. Ik doe het puur en alleen hobbymatig. Heb wel eens een cursus gedaan, maar dat was meer voor de lol. Mijn inkomen haal ik uit mijn werk, met schrijven verdien ik niks. Ik zie “echte” schrijvers dan ook als mensen die kunnen leven van schrijven alleen. En of dat nou het serieuzere werk is, of flutromannetjes zijn, dat maakt niet uit.

  4. Hmm, ik weet niet. Dat het creatieve mensen zijn die iets aparts hebben. Je moet op een andere andere manier naar de wereld kijken als schrijver of misschien niet per se anders, maar wel beter kijken.

  5. Ik vind als eerst dat teveel mensen zichzelf schrijver noemen, dat vind ik oneerlijk ten opzichte van mensen die echt talent hebben om mensen te raken en te inspireren met schrijven. Een ‘echte’ schrijver weet mensen dus te raken, dat is mijn beeld

  6. 25 jaar geleden zei een dame in mijn stamcafé:
    Jij denkt als je maar leeft als een schrijver dat dat boek er vanzelf komt?
    Nou, het is er niet gekomen. Word over een paar jaar vijftig. Nu twijfel ik of ik ervoor of erna wil debuteren…;)
    In Volendam hing ik buiten aan de deur:
    Een schrijver wordt niet graag gestoort, hij heeft stof genoeg.

    Eerder in Friesland (beide plaatsen bezocht ik om te schrijven, in Volendam in een school bevolkt daar Rietveld aspirant kunstenaars, en in Friesland op een boerderij die ooit van Willy Alberti was geweest en ook ooit een sexboerderij, meerdere open haarden etc, die niet werkten op één na, maar die een ander soort warmte gaf toen de verwarming uitviel…toen was het opeens hard werken0:

    Ik zit hier tussen de koeien.
    Een sociaal mens bij uitstek.
    Nu zal ik moeten loeien,
    wil ik een gesprek.

    Met andere woorden, ik zie een schrijver als iemand die graag over zichzelf praat/schrijft.

  7. Ik heb een beetje een geromantiseerd beeld van een auteur. Voor grote talenten heb ik immens veel respect. Murakami is zelfs een soort idool van mij. Ik zou posters van de boekenkaften uithangen boven mijn bed, tickets boeken voor lezingen van hem (als het tenminste in het Engels zou zijn) etc. Ik beeld mij dan in dat hij lange wandelingen maakt, in gedachten verzonken en vervolgens thuis aan zijn toetsenbord gaat zitten om de woorden te laten komen, in een onophoudelijke stroom, dagen, weken, maanden aan een stuk. Tot zijn woorden op zijn.
    Een stemmetje in mijn hoofd zegt wel dat dat herschrijven en schrappen enorm veel werk is, maar dat is niet het beeld dat het woord ‘schrijver’ bij mij oproept. Overigens heb ik ook de neiging om allereerst aan literaire schrijvers te denken. Bij het woord schrijver denk ik nooit aan mensen zoals Pieter Aspe die leven van hun thrillermachine, of chicklitschrijvers die haast op automatische piloot te werk gaan, of zelfs maar aan non-fictie-auteurs…

  8. Daar heb ik heel verschillende beelden van. Mensen die chicklits schrijven zie ik wel een beetje als vrouwen met een eeuwige glimlach op hun gezicht die in hun felgekleurde jurken dolblij aan het tikken zijn. Literaire schrijvers zie ik meer als mannen in een donkere kamer met een sigaret in hun mond die nadenkend in de ruimte aan het rondkijken zijn. Columnisten zie ik als mensen die altijd een notitieblok bij zich hebben om elk ding wat ze meemaken snel op te schrijven om er later misschien aan te denken. Het is dus heel verschillend, maar je hebt natuurlijk ook veel verschillende schrijvers!

  9. Mensen denken bij het schrijven van een roman volgens mij aan van die filmische scenes. Typemachine, donkere kamer, sigaret, koffie. Schrijven is gewoon keihard werken. Iedere dag vroeg opstaan, niet wachten op inspiratie, maar dat afdwingen. Plannen, doorzetten. Sporten om je vastgeroeste lichaam nog een klein beetje beweging te geven. Het romantische beeld wat mensen hebben, klopt volgens mij totaal niet.

  10. Als ik aan schrijvers denk dan denk ik aan hele gedisciplineerde mensen, het lijkt mij een hele kunst om je niet te laten afleiden maar je echt alleen maar te focussen op je boek! Knap hoor!!

    Dankjewel dat je mee hebt gedaan aan mijn linkparty, super leuk en lief!:D

    xo Rosie

  11. Pingback: Terugblik maart | SYLVIA KUIJSTEN

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: