Week om snel te vergeten

Waar ik vorige week nog vrolijk kon melden dat ik een nieuwe baan had, een memorabel aantal Bloglovin-volgers bereikte en Grondrechten binnen had getikt, was deze week voornamelijk K. Het enige wat ik deed was Chuck met een keukenrol achterna lopen omdat het arme beestje vanwege een ernstige blaasontsteking overal in huis plaste. Wat een lucht. Verder woon ik boven een supermarkt. Laten ze nu net deze periode gebruiken om die te onderwerpen aan een mega grote verbouwing. Met als gevolg dat ik dus om de zoveel tijd van mijn stoel gedrild word of word opgeschrikt door kettingzagen. Fijn. Ondertussen probeerde ik zo goed en zo kwaad als het ging te leren voor mijn hertentamens van aanstaande maandag en dinsdag, want naast Aansprakelijkheidsrecht dat ik nu voor de zesde keer moet herkansen had ik ook EU-recht in de Praktijk voor de vijfde keer niet gehaald.

Met name dat laatste frustreert enorm. Ik worstel al jaren met mijn bachelor en moeizaam worden de vakken een voor een binnen gehaald. De drie vakken die nu nog openstaan (ondernemings- en insolventierecht uit het eerste semester staat ook nog op het to-do lijstje), zijn niet anders te omschrijven dan Enorme Struikelvakken. Waar ik het idee heb dat medestudenten over het algemeen vrolijk pootje badend door het riviertje dat ‘bachelor’ heet heen wandelen en spetteren – of waar het in ieder geval een stuk vlotter gaat dan bij mij, al heeft iedereen zo zijn tegenslagen –  is mijn ‘riviertje’ eerder een dikke modderpoel waar ik om de haverklap in blijf steken. Ik ben er gewoon ontzettend klaar mee. Ik wil nu eindelijk eens door naar die strafrechtmaster en vakken volgen die ik écht leuk vind. Opvallend is verder dat ik prima punten haal voor papers, presentaties, Oefenrechtbank en het vaardighedentraject, maar dat het altijd fout gaat bij de schriftelijke tentamens. Alsof mijn brein spontaan besluit een siësta te houden zodra ik in tentamentijd een collegezaal binnenloop.

Normaal gesproken kan ik de boel altijd wel redelijk snel weer relativeren. Ik had immers mijn best gedaan en dat was helaas niet genoeg, maar er was nog een hertentamenronde. Toch kreeg ik dat ditmaal niet voor elkaar, zodat ik af en toe snotterend boven mijn boeken hing. Ik was het zat dat mensen zeiden dat ik ‘niet moest opgeven’ en ik zweer het je, als iemand me nog één keer had adviseerd dat ik ‘positief moest blijven denken’, was ik gaan gillen. Toch kwam afgelopen er vrijdag het omslagpunt. Vriendin I. kwam even langs om een paper bij me uit te printen en toevalligerwijs kwam ook de buurman even binnenvallen. Hij vertelde dat hij die avond én de avond erna vrienden over de vloer zou krijgen en dat dit wel eens knalparty’s konden worden. I. stelde meteen voor om me dan even bij mijn ouders af te zetten, want als er iets belangrijk is deze dagen is het wel goed kunnen slapen en een rustige plek hebben om te leren. Ik vroeg me bezorgd af of ik Chuck wel alleen thuis kon laten (ouders hebben vloerbedekking, dus hem mee naar huis nemen was even geen optie), maar ik zag ook wel in dat slapen er anders niet echt in zou zitten.

Zo gezegd, zo gedaan en pakweg een uur later stapte ik de gang van mijn ouderlijk huis in. Toen ik op de bank een broodje bapao zat te eten ging ineens dat welbekende knopje in mijn hoofd om. Ik zou potverdorie eens laten zien dat ik het gewoon kon, net als mijn wellicht slimmere medestudenten. De studeerkamer werd in beslag genomen, het studiemateriaal uitgestald en de studiemarathon kon weer beginnen. Zes uur ’s ochtends eruit, elf uur ’s avonds naar bed. Knallen maar. Zaterdagmiddag gingen pap en ik even heen en weer om te kijken hoe het met Chuck ging, maar meneer leek uitermate content en had zowaar nergens in huis geplast! Ik was opgelucht en tegelijkertijd trots op mijn kleine vriend.

Zojuist ben ik weer gearriveerd in mijn eigen appartementje om hier weer verder te leren. De pakweg twee dagen bij m’n ouders hebben me goed gedaan. Ik ben goed opgeschoten, ben voorzien van een lading aan lekker eten voor die laatste loodjes en heb mijn frustratie eruit kunnen gooien. Hoewel ik momenteel voornamelijk functioneer op cafeïne en suiker, zit ik een stuk lekkerder in mijn vel dan de rest van de afgelopen week. Ook met Chuck gaat het inmiddels weer een stukje beter en van de werkzaamheden heb ik vandaag logischerwijs ook geen last.

Morgen staat aan het eind van de middag het hertentamen Aansprakelijkheidsrecht op het programma en dinsdag mag ik aan het begin van de middag aan de bak voor EU-recht in de Praktijk.

Ik ga ervoor. Het gaat me lukken!

P.S. Volgende week zondag weer een vrolijke photo diary, I promise! ;)

Advertenties

24 Comments on “Week om snel te vergeten

  1. De wereld staat bol van de succesverhalen. Zo erg, dat het wel lijkt alsof er geen mensen bestaan die hun doel net niet halen.
    Je steekt hier je nek uit, door toe te geven dat niet alles makkelijk is, dat je niet overal de beste in bent.
    Je kan behoren tot de besten van de besten, maar je niet kunnen concentreren op saaie onderwerpen, en dan moet je middelmatigen die dat nu juist wel kunnen voor laten gaan. Het is ook zo dat je tot heel laat niemand kent die beter of zelfs vergelijkbaar is met jou, en dat je directe omgeving naast jou ook niemand kent die kan wat jij kan. Dan leer je pas heel laat dat falen ook een optie is en is het des te moeilijker om daar mee om te gaan.
    Maar :
    Je hebt pas verloren als je dood bent, en dan maakt het toch niet meer uit.

  2. Het gaat je zeker wel lukken! Balen dat het na zoveel keer nog niet gelukt is, maar ik weet zeker dat het je gewoon gaat lukken :) Succes meis. Pak goed je tijd en je rust om te leren en goed dat je het weer goed kunt relativeren. Je bent er bijna!

  3. Idd, het gaat je zeker lukken! Even op een andere plek geeft afleiding (al hoewel dat moeilijk ging met al dat leerwerk, denk ik) en weer nieuwe energie. Fijn dat het ook goed gaat met Chuck. Heel veel succes, het gaat je lukken! Echt!

  4. Oh dat is zo herkenbaar, dat mensen zeggen dat alles wel goedkomt en je positief moet blijven (en dat ik me nergens zorgen over moet maken en niet moet stressen) en je het liefste wil gaan gillen. Natuurlijk is het lief bedoeld en natuurlijk hebben ze wel gelijk, maar soms wil je dat gewoon even niet horen.

    Jammer dat je je week niet had, maar fijn dat het weekend bij je ouders je goed heeft gedaan. Heel veel succes met je tentamens!

  5. Raar he hoe het ’t ene moment zo lekker kan gaan en het volgende moment zit alles tegen. Toch kan ik zelf de mooie dingen altijd weer beter waarderen wanneer het even k** is gegaan.
    Succes!

  6. Fijn dat je zo eerlijk bent. Sommige mensen benoemen alleen als ze iets hebben gehaald of zulke goeie cijfers hebben, terwijl het heus niet altijd rozengeur en maneschijn is. Heel veel succes iig, you can do it!

  7. Je kan het!!!! :) Succes!
    En ik vind zelf niks fijner dan me terug trekken bij mijn ouders! Ze wonen gelukkig een half uur bij me vandaan (of ik bij hen eigenlijk he, want zij wonen er al eeuwen)! Altijd als ik daar ben ga ik wel hardlopen, eet ik wel gezond en kan ik even ontspannen zitten lezen of tv kijken, gewoon omdat ik mijn laptop daar niet heb. Zoveel rust.
    Dus ik herken het, goeie beslissing daarheen te gaan! En nu maar hopen dat het zijn vruchten afwerpt! Ik zal voor je duimen!

  8. Pingback: Terugblik juni |

  9. Pingback: Afscheid, freelance werk & vermiste Chuck |

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: