‘Waar is mama?’

mam

Vanochtend las ik een indrukwekkend artikel in de Volkskrant. Het is een interview met Jan van Kleeff, vader van de negen jaar geleden vermoorde 31-jarige Simone. De dader? Haar vriend. die kreeg twaalf jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging. Volgende week beslist de rechter of de tbs moet worden verlengd. Bij Van Kleeff heerst een gevoel van onmacht. ‘Waarom mag ik daar niks zeggen?’

Sowieso vind ik dergelijke materie interessant. Het eeuwig zoeken naar een balans tussen straf en daad, tussen slachtoffer en dader, tussen onrecht en rechtvaardigheid. Inmiddels heb ik daar in mijn master met fantastische vakken als Strafrechtelijke Sancties en Rechtspsychologie & Bewijs al het nodige over geleerd. Toch zijn het zaken als deze die de leerstof echt sprekend maken. Iedereen kan zich tenslotte een voorstelling maken van een opa en oma die plotsklaps voor hun kleindochter van 2,5 en kleinzoon van zeven maanden moeten gaan zorgen, terwijl ze zelf nog niet eens tijd hebben om te rouwen om het verlies van hun dochter.

Het was echter niet het verhaal zelf – hoe aangrijpend ook – dat me opviel. Het was de poll die naast het artikel was opgenomen: “Slachtoffers en nabestaanden moeten spreekrecht krijgen tijdens tbs-verlengingszittingen.” De uitslag so far is als volgt:

poll

En dat vind ik nou zo jammer. De uitslag van zo’n poll zegt namelijk helemaal niets. Laten we eerlijk zijn, na het lezen van zo’n stuk ben je toch zeer geneigd om meteen op ‘Eens’ te drukken, een stem vrijwel louter gebaseerd op onderbuikgevoelens en als steunbetuiging voor Van Kleeff. Zelfs ik heb even met m’n muis boven die optie gehangen, tot me weer te binnen schoot wat voor gevolgen dat spreekrecht daadwerkelijk zou hebben: langere zittingen, een slachtoffer dat zich ondanks het spreekrecht aan bepaalde voorwaarden moet houden over wat hij wel en niet mag zeggen en het risico op secundaire victimisatie, waarbij een slachtoffer als het ware opnieuw slachtoffer wordt omdat hij zich bijvoorbeeld niet serieus genomen voelt door rechter of verdachte of dat hij te veel verwacht van het spreekrecht. Is dat nu echt wenselijk? Ik denk het niet. Soms moeten slachtoffers tegen zichzelf in bescherming worden genomen.

Het hele verhaal vind je hier. Wat zou jouw antwoord op de poll zijn?

8 thoughts on “‘Waar is mama?’

  1. Eens. Ik vind dat er sowieso veelal veel te laag gestraft wordt. Ik ken via mijn werk diverse mensen die te maken hebben gehad (als slachtoffer en als nabestaanden) met zware vergrijpen en ik denk dat wanneer je hun stem en hun verhaal voor een deel mee laat tellen, dat enorm scheelt in de verwerking. En persoonlijk vind ik dat ze daar wel recht op hebben…

  2. Ik had het ook gelezen, inderdaad erg heftig. Ik vind het zelf een veel te moeilijke vraag om iets over te durven zeggen maar fijn om de mening van iemand te lezen die veel van het rechtssysteem af weet;)

  3. Oneens. Ben helemaal voor spreekrecht in een strafzaak, maar TBS heeft niet meer te maken met de slachtoffers. Dat is bedoeld om iemands stoornis aan te pakken. Tijdens zo’n zitting moet het er dus naar mijn idee alleen maar over gaan in hoeverre de stoornis nog aanwezig is en of iemand nog steeds een gevaar is voor de maatschappij of niet. Ik snap het sentiment, maar vrees dat door slachtoffers spreekrecht te geven in deze zittingen er minder zuiver gekeken wordt naar de persoonlijkheid en stoornis van de dader.

  4. Oneens. Zoals hier boven al beschreven gaat: het gaat bij TBS om de behandeling van een stoornis waaruit het delict is voortgekomen. Ik heb gewerkt in een psychiatrisch ziekenhuis waar een aantal mensen een TBS verleden hebben gehad. Als ze eenmaal de juiste behandeling (vaak medicatie) hebben, kunnen ze heel goed opknappen. Het gaat er dan om of het gevaar er nog is of niet. Uiteraard moeten die mensen daarna onder behandeling blijven maar dat hoeft niet in de vorm van TBS, dat is veel te zwaar. Je hebt ook nog zoiets als een rechtelijke machtiging, en met sommige mensen gaat het zo goed dat ze vrijwillig onder behandeling blijven. Nu is er natuurlijk een verschil in stoornis waar het delict uit voort komt en hoe dat te behandelen is, dus ik hoop dat de rechter goed naar het advies van een psychiater luistert. Ik snap dat het slachtoffer het liefst ziet dat iemand levenslang achter gesloten deuren blijft, maar zo werkt dat niet. Hoewel bij mijn werk veel mensen gedwongen opgenomen waren, moesten we iedere dag afwegen of het gevaar geweken was en iemand dus naar buiten kon. Als je iemand langer zijn vrijheid ontneemt dan nodig is, lever je geen goede zorg. Sommige familieleden zagen dat liever anders…

  5. Interessant vraagstuk!!
    Ik denk dat je de strafmaat en de behandeling los van elkaar zult moeten zien. Iemand komt tot een daad en daar wordt ie voor gestraft. De hulpverlening is een ander traject. Mijn kennis hierover gaat niet zo ver. Maar ik denk dat je de slachtoffers een stem moet geven mbt de strafmaat, tov de verdachte/dader. Voor de hulpverlening moet deze overgelaten worden aan de mensen die puur kijken naar wat de dader nodig heeft om weer op het rechte pad te komen. En hier dus onpartijdig in zijn. Mijn keuze gaat dus naar: ONEENS.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s