Schaam jij je voor je blog?

Toen ik op mijn dertiende begon met bloggen, waren er nog vrijwel geen social media. Wat zeg ik, Hyves ontstond pas twee jaar later – of werd toen in ieder geval bij het grote publiek bekend, in 5 VWO. Toch tikte ik al stukjes op vage blogsites waar je met fluorescerende achtergronden en glitter gif’jes je blogs kon publiceren. Als ik op één dag vijf bezoekers had gehad, was ik blij.

Afbeelding: bron

Wat dat betreft veranderde er door de jaren heen een hoop. Bloggers die nu beginnen hebben een scala aan mogelijkheden, zowel qua blogs zelf als qua promotie. Er zijn allerlei bloghandleidingen, blogland wemelt van de tags en spam je blog-artikelen die je wat bekendheid kunnen geven en er zijn allerlei hulpfora en Facebookgroepen waar je met vragen terecht kan. Die dingen had ik toentertijd niet of in veel beperktere mate ter beschikking.

En toch heerst er nog genoeg onzekerheid onder – met name beginnende – bloggers. Over hun lay-out, schrijfstijl of fotografiekwaliteiten. En of ze wel leuk, spontaan en grappig genoeg zijn. Of hun blog ‘eigen’ genoeg is en ze wel opvallen tussen al die blogs die het internet domineren.

Zo las ik laatst op een van die blog-Facebookgroepen dat iemand twijfelde of ze aan haar vrienden en familie moest vertellen dat ze een blog had. Eerlijk gezegd schoten mijn wenkbrauwen daar even van richting m’n haargrens (en ja, die ligt hoog). Allereerst omdat je vrijwel niets meer geheim kunt houden op het internet, ten tweede omdat je tegenwoordig vrij makkelijk een fatsoenlijke blog met weinig middelen op kunt zetten en ten derde omdat ik niet zou weten waarom je je zou moeten schamen voor iets wat je leuk vindt.

Wellicht denk ik er dan wat makkelijk over, maar ik heb die twijfel dan ook nooit gehad. Wellicht omdat mijn omgeving altijd al heeft geweten dat ik schrijven leuk vind, gaan bloggen leek een gemakkelijke vervolgstap. Natuurlijk weet ik ook wel dat niet iedereen op mijn schrijfsels zit te wachten, maar dan is dat kruisje in de rechterbovenhoek zo gevonden. Even goede vrienden. Ook ik heb met vallen en opstaan moeten leren hoe het bloggen werkt, maar daar hebben vrienden en familie eigenlijk altijd automatisch deel van uitgemaakt.

Heb jij wel eens twijfels over je blog? Heb jij alles zelf uit moeten zoeken of kreeg je hulp bij het bloggen? Ben jij een beginnende of ervaren blogger? En weten je familie en vrienden van je blog?

47 thoughts on “Schaam jij je voor je blog?

  1. Hi Sylvia,
    Hier een semi-beginnende blogger. :) Mijn blog bestaat al eventjes, opgericht om tijdens mijn vakantie in mn uppie t thuisfront op de hoogte te houden van mijn dagelijkse avonturen.
    Aangezien ik niet tich keer per jaar op vakantie ga (helaas) wilde ik mn blog ook voor de dagelijkse dingetjes inzetten. Dat gaat t laatste jaar met tussenpozen.
    Een nieuwe blog deel ik automatisch via 3 verschillende socials en zo zijn familie, vrienden en collegas meteen op de hoogte.
    Maar toch zijn er soms onderwerpen waar ik graag over zou willen schrijven maar niet direct voor iedereen geschikt vind. ik schrijf er dan maar niet over. (Relaties, daten) Toch n tikkeltje schaamte dus toch. Misschien dat ik mij daar overheen kan zetten als ik wat meer ervaring heb. Ik ben ook erg benieuwd hoe andere bloggers daarmee omgaan.
    Groetjes,
    Sanderijn

  2. Ja, ik heb regelmatig zo’n berichtje voorbij zien komen in een dergelijke Facebookgroep. Veelal van pubers die zich schamen voor klasgenoten o.i.d. Daar kan ik me nog in vinden, omdat ik zelf ook niet zo’n spuitelf was op die leeftijd. Inmiddels volwassen en dat is anders. Ik ben – net als jij denk ik – heel bewust bezig met het bloggen, het is iets waar ik volledig achtersta en zelfs een beetje trots op ben. Iedereen mag het weten! Twijfels heeft iedereen weleens gehad denk ik. Bij mij ging dat vooral over de grens van persoonlijke bloggen. Hoever ga ik hierin?

  3. Twijfels over mijn blog? Dat nooit, ik ben er trots op. In het begin had ik wel eens dat ik twijfelde over een artikel, omdat ik toen zo veel mogelijk blogs per week wilde plaatsen. En waar ik ook wel tegenaan ben gelopen is hoe ver ik zou gaan met persoonlijk blogs. Als je al een tijdje blogt weet je op een gegeven moment wat voor jezelf werkt. Ik ben ook van mening dat als je iets leuk vindt je er niet voor moet schamen. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik hulp van mijn vriend heb, hij is webdesigner.

  4. Hm, ik heb ‘m in het begin juist zeker niet actief gepromoot bij bekenden. Ik gebruik Facebook nog steeds niet om blogposts op te vermelden. Ik realiseer me natuurlijk wel dat mensen ‘m gewoon kunnen vinden (al is het niet via mijn achternaam) en daar hou ik rekening mee als ik schrijf. Toch merk ik dat veel mensen ’t niet zo begrijpen, dat hele bloggen. Mijn vrienden kennen ‘m dus wel, familie heel beperkt. Het is voor mij in elk geval wel echt een proces geweest voordat de trots kwam.

  5. Ook al stond er in het begin nog niet zo veel op, ik heb het wel meteen aan familie en vrienden laten weten. Toch is dat nu wel lastig soms. We hebben net een huis gekocht en zijn daar druk in aan het klussen, wat ik heel graag wil laten zie , maar mijn vriend wil geen herkenbare foto’s online. Hij vindt dit soort dingen echt privé en wil dus niet dat onbekenden op m’n blog erachter kunnen komen waar we wonen. Dan denk ik wel eens dat ik het beter niet aan mijn familie had kunnen vertellen, want hepaalde dingen kan ik er nu niet opzetten…

  6. Ik blog nog niet zo lang maar ik ben op een leeftijd en punt in mijn leven gekomen dat ik er trots op ben. Familie en vrienden wisten het meteen maar toch nog wel beetje spannend wat ze ervan vonden.

  7. @reactie hierboven: je zet het online, dus uiteindelijk had vast wel iemand het gevonden ook al had je het nog niet tegen mensen verteld.
    Ik ben nu bijna een jaar bezig en mijn familie weet het (want ik ging weg en daarover bloggen) en sommige vrienden. Ik vertel het niet zo snel, want ik twijfel soms toch een beetje of t allemaal wel leuk is. Aan de andere kant: ik blog onder mijn eigen voornaam, maar die komt niet veel voor, dus ik wordt er op een gegeven vast meer open in, gevonden wordt ik toch ;)

  8. Ik blog al heel lang, sinds 2008 op mijn huidige blog en daarvoor heb ik nog een andere blog gehad, ik kan zelfs niet meer terughalen wanneer dat was, maar ik denk 2006. Ik heb dus alles zelf uit mogen zoeken en dat vind ik heerlijk eigenlijk. Ik schaam me absoluut niet voor mijn blog, maar promoot hem niet actief bij bekenden. Maar ze weten er wel van hoor.

  9. Ik hield me inderdaad ook in het stenen tijdperk al bezig met bloggen. Ik had zoveel blogs, elke keer weer een andere, maar mijn huidige blog bestaat toch al zo’n vijf jaar. Ik heb eigenlijk alles zelf uitgevonden. Over het laten zien aan familie enzo: mijn familie weet wel wat ik blog en ze zijn ook geabonneerd. Soms dan vind ik dat een beetje ongemakkelijk, met name als ik iets over familie schrijf. Ik laat me er echter niet door tegenhouden!

  10. Ik schaam me niet voor mijn blog, maar niet iedereen die ik ken hoeft van het bestaan te weten. Mijn familie en vrienden weten ervan dat ik veel online doe, ik heb tenslotte ookal 12 jaar een livejournal en ook al zeker 15 jaar websites. Dus ze weten het wel, maar niet al mijn vrienden hoeven van mij van het bestaan te weten.. Maar ik vind het altijd wel leuk als mijn vriendinnen opmerkingen maken over een blog die ik heb geschreven..

    Bloggen is voor mij veel meer dan even schrijven, het is ook sociaal, motiverend, vernieuwend. Ik geniet ervan :)
    Ik vind het wel eng om te beseffen dat mensen waar ik niks mee heb, alsnog vandalen over me kunnen lezen, zoals exvriendjes enzo ;)

  11. Ik heb heel veel blogs gehad in mijn leven, waar mijn vrienden altijd vanaf wisten. Nu dus ook en deze houd ik het langste vol (trots!).

    Het enige waar ik onzeker over ben, is of mensen mijn blog wel boeiend genoeg vinden. Dat zou me niet uit moeten maken, ik blog immers voor mijzelf, maar toch. Het is zo’n knagend gevoel. Ik doe nu dan ook hard mijn best om niet teveel naar analytics te kijken, anders word ik langzaam gek(ker).

  12. Mijn familie en vrienden weten inmiddels wel van mijn blog, maar ik heb nooit echt gezegd “hé jongens, ik heb een blog!” Volgens mij wist mijn familie het pas toen ik pakketjes kreeg met mijn blognaam erop, en vrienden zagen het via social media, omdat ik de linkjes daarop deel. Ik vond het zelf ook een beetje gek om opeens te zeggen dat ik een blog had, maar de reacties zijn eigenlijk heel leuk!

  13. Hiephoi!
    Ik heb geen twijfels over mijn blog. Voordat ik sowieso iets publiceer, is het al langs drie, vier mensen gegaan die onverbiddelijk kritisch mijn schrijfsels lezen. :-)
    Over de layout: Geen twijfels over, hoewel het wel strakker kan.. maar dat kost geld wil ik de layouts die mij bevallen. Voorlopig vind ik WordPress haar vraagprijs veel te hoog voor wat ze bieden. Uiteindelijk gaat het ook om de verhalen en niet om het kleurtje op mijn pagina.

    Ik heb het meeste zelf uit moeten zoeken, maar ook veel hulp gehad van enkele lieve bloggers. Zij maakten mij een beetje wegwijs in het bloggen en vooral hoe jezelf moet promoten in het begin.

    Ondertussen ben ik geen beginnende blogger meer… ik heb een paar maand ervaring, hahaha. Met ruim 1000 volgers heb ik niet zoveel te klagen en daar zitten ook mijn vrienden en familie tussen. :-)

  14. Mijn familie en een aantal van mijn vrienden weten af van mijn blog maar ik loop het niet rond te vertellen. Ik weet niet precies waarom, aan het begin was het vooral onzekerheid en angst voor oordelen maar nu vind ik dat geen excuus meer. Misschien omdat ik bang ben dat vrienden zich te veel aangesproken zouden voelen als ik over iets blog ? In ieder geval maak ik het steeds meer openbaar door mijn Facebookpagina en langzamerhand maakt het mij niks uit als iemand er iets van weet.

  15. Oh, 10 jaar terug was alles anders. Soms zijn dingen nu zo gemakkelijk, daar verbaas ik mij over. Wisten wij veel dat je een eigen domein en hosting kon aanvragen en dat je met wordpress.org al een heel eind kwam. Ik heb het HTML’en zelf geleerd, maakte zelf gifjes en gepixelde plaatjes. Wanneer ik blogs teruglees uit die tijd, schaam ik mij wel. Tegenwoordig niet meer, hoewel ik niet zeker ben van mijn eigen kunnen….

  16. Ik blog al een tijdje, maar heb mijn blog pas gedeeld (op facebook bijvoorbeeld) toen ik verslag ging doen van onze verbouwing – omdat ik in elk geval wist dat mensen daar wel ‘op zaten te wachten’. Nu deel ik soms wel en soms niet de link naar een nieuwe post, maar ik weet wel dat een aantal vrienden en familieleden mijn blog volgen. Wel vind ik het elke keer nog grappig als ik een bericht van mijn schoonmoeder krijg als ze een recept van me heeft gemaakt :) Het is niet omdat ik onzeker ben over mijn blog (ik vind eigenlijk dat iedereen op aarde het zou moeten lezen natuurlijk), maar meer dat ik niet zo’n blog-spammer wil zijn. Als mensen het leuk vinden, kunnen ze me ook gewoon volgen via bloglovin’ ofzo.

  17. Ik twijfel niet over mijn blog of over de inhoud- ik ben juist heel blij met wat ik al bereikt heb. Wel ben ik soms bang wat mensen zullen denken. Ook omdat er soms een negatief en fout beeld is van bloggers.

  18. Het is niet zozeer dat ik me schaam voor hoe het eruit ziet en of het wel leuk genoeg is, het is meer dat ik bang ben dat bekenden overal iets achter zullen zoeken. Dat je nooit een beetje semi-anoniem iets kan schrijven zonder dat mensen meteen gaan nadenken over wie of wat je bedoeld (terwijl het zo fijn is om sommige dingen met onbekenden te delen, omdat ze geen van de betrokkenen kennen). De paar keer dat ik het nu aan iemand verteld hebt vond ik het heel spannend, tegenwoordig zeg ik het wel als het ter sprake komt (maar nog steeds niet uit mezelf).

  19. hallo, Sylvia. Ik ben deze maand net begonnen met bloggen, en plaats alles op twitter en FB. waardoor ik wel bezoekers krijg maar de mensen geven geen feedbak. wat ik heel jammer vind. Maar wie weet komt dat nog.

  20. Ik heb mijn blog pas na vier jaar écht openbaar gemaakt en dan nog steeds maar mondjesmaat. Ik schaam me er eigenlijk wel een beetje voor. Enerzijds omdat ik bang ben dat ik het niet zal volhouden, maar ook omdat ik denk dat het maar weinig mensen écht interesseert. Ik heb het gevoel dat ik mezelf zo ‘n stickertje “abnormaal” opkleef.

  21. In mijn omgeving weet letterlijk niemand van mijn blog (voor zover ik weet dan natuurlijk..). Ik ben er dan ook lang niet zeker genoeg over om het aan mensen te laten zien, eigenlijk. En alles zelf uitzoeken doe ik inderdaad eigenlijk nog wel, van wordpress snap ik eerlijk gezegd nog steeds niks en stiekem zou ik ook wel eens een andere lay-out willen, maar die ontwikkeling gaat op die manier dus héél sloom;)
    Leuk wel dat je dit aspect van het bloggen eens belicht!

  22. Mooie reakties allemaal. Natuurlijk is het ook een mooie blog om lekker je verhaal kwijt te kunnen.
    Vrijwel iedereen weet van mijn blog, ik maak er geen geheim van. Of familie/vrienden lezen? Ik weet dat een enkeling meeleest, maar veder geen idee.

    Vroeger liep ik er minder mee te koop. Eigenlijk vooral omdat famielie/vrienden niet zo met internet bezig waren, en een vlog hebben al helemaal iets wereldvreemds was. :)

  23. Schamen, nee. Toen ik wilde beginnen met bloggen heb ik zelfs m’n familie om advies gevraagd ;) Ik blog nu een jaar en heb ‘m eigenlijk gelijk wel gedeeld op m’n persoonlijke FB-pagina. Nu heb ik het er met bekenden wel eens over, gewoon als het ter sprake komt. Het is voor mij gewoon een leuke hobby en ik vind dat je dat zeker wel mag delen.

  24. Mijn blog bestaat pas zo’n 3 weken, en eigenlijk weten alleen mijn zus en ouders het. En mijn volgers / lezers natuurlijk! Maar verder heb ik het nog aan niemand verteld..

  25. Mmmm ik snap dat meisje wel. Soms krijg ik zulke domme reacties dat ik gewoon geen zin heb om uit te leggen wat ik doe. Het liefst zou ik dan mijn jaaropgaaf onder hun neus duwen maar goed das ook weer zo overdreven hihi

  26. Ik begon als onervaren blogger op blogspot. Inmiddels nu ruim een jaar op eigen domein. Het is een plek waar ik mijn ei kwijt kan, schaam me hier niet voor. Mijn familie en vrienden weten ervan, maar lezen geloof ik niet heel regelmatig. Vooral de persoonlijke blogs zijn wel geliefd bij ze

  27. Soms heb ik het gevoel, maar dat begint dan vooral met de onzekerheid. Is het wel leuk genoeg? Zijn het geen stommme verhalen? Maar wat je ook zegt, het is iets wat ik leuk vind en daar geniet ik ook van :) Dat is veel belangrijker dan een mening van iemand anders

  28. Interessant onderwerp!
    De bloggers van onze website blijven anoniem, dat heeft onder andere te maken met privacy maar bij sommige blogposts ook een beetje in verband met schaamte. De gebeurtenissen waar blogposts over geschreven worden zijn niet in elke cultuur acceptabel of zouden rare reacties bij mensen opwekken als ze wisten wie de persoon achter het verhaal was. Ons gehele concept is dus deels gericht op het onderwerp waar jij het over hebt. Voor ons heeft het echter geen negatieve betekenis, maar eerder een reden om op een creatieve manier om te gaan met de identiteitsbewaking van onze bloggers. Op die manier kunnen we de soms spraakmakende en schokkende verhalen met onze lezers delen, zonder dat de bloggers er op beoordeeld zouden kunnen worden.

    Groetjes Noá

  29. Ik ben begonnen met bloggen om wat meer openheid te geven over ons iets andere gezinsleven met een gehandicapt kind. Élke keer als ik op “publiceer” druk ben ik onzeker en voel ik een vage gêne. Die verdwijnt na de eerste reacties/retweets. (Zo erg eigenlijk!)
    De openheid, de opluchting die het delen bewerkstelligt weegt absoluut op tegen dat korte moment van onzekerheid.
    Ps: Fijn dat ik je blog heb gevonden, Sylvia!

  30. Ik heb me er nooit voor geschaamd en meteen de eerste post al op facebook gedeeld maar toen was ik ook al in de twintig. Ik kan me voorstellen dat als ik eerder was begonnen (zo middelbare school tijd) dat ik het liever geheim had gehouden. Sowieso omdat ik onzekerder was maar kinderen van die leeftijd kunnen zó gemeen zijn… Eigenlijk vind ik het wel fijn dat ik later begonnen ben. Ik heb nu een goed beeld van wat ik wel en niet wil delen en het lijkt me niet zo fijn als mijn hele pubertijd (let’s face it, niet de allerbeste periode voor de meesten) nu nog op internet te vinden zou zijn!

  31. Ik schaam me niet echt voor m’n blog ook al durf ik het niet vaak op school tegen klasgenoten et cetera zeggen. Ik ben pas 14 en heb mijn blog al zo’n anderhalf jaar (in dat anderhalf jaar is mijn blog volwassener geworden als ikzelf, denk ik). Soms krijg ik dan ook reacties -van vrienden die ermee lachen- ‘Stop toch gewoon!’ Maar, zoals je al zei, met iets wat je leuk vind stop je niet zomaar. Ik ben ook nog maar een beginnende blogger en hoop dat lezers -die ik maar in minieme hoeveleden heb- mijn schrijfstijl, foto’s,… leuk vinden…?

  32. Ik ben het helemaal met je eens! ik heb vanaf het begin verteld dat ik een blog heb en mijn moeder en zusjes zijn mijn grootste fans. Natuurlijk was het wel spannend, maar het voelde goed om het ze te vertellen. Het is ten slotte, zoals jij al zegt, iets wat je moeilijk geheim kunt houden. Tegenwoordig ben ik juist alleen maar blij. Familie en vrienden delen mijn blog wel eens met anderen en zijn eigenlijk altijd positief. Iedereen die er naar vraagt is oprecht geinteresseerd en blij voor me. Daarnaast vind ook iedereen het onwijs tof en hoor ik vaak dat ze mijn blog gelezen hebben. (zelfs jongens) Waarom zou ik me daar dan voor schamen? Ik bn juist onwijs trots op mijn blog! :)

  33. Ik blog al meer dan 10 jaa (al waren dat zoals je zegt vroeger meer glitterplaatjes dan echt bloggen). Ik heb het eigenlijk nooit bewust gedeeld met familie en vrienden. Ik deel af en toe een post waarvan ik denk dat ze het interessant vinden wel op Facebook, maar lang niet alles. Als ze het willen vinden, weten ze het wel te vinden.

  34. Ik blog in mei pas twee jaar. Ik schrijf best openhartig over zaken als ziekte, dood en alles wat daarbij hoort.
    Ik weet van veel mensen dat ze mijn blogs lezen. Ook tantes. Nichten. Af en toe lees ik wat voor aan mijn moeder. Ook collega’s en vriendinnen lezen bij me.
    Laatst kreeg ik een compliment van een leidinggevende over mijn blog. Dat deed me heel goed. Je maakt jezelf soms zo kwetsbaar. Het lijntje tussen wel over kunnen schrijven/ niet is soms zo dun. Maar volgens vele schijn ik dat goed te kunnen. En dat is heel fijn om te horen.

  35. Ik ben ook ooit op mijn dertiende of veertiende begonnen. Toen voelde het echt als een aparte, eigen wereldje. Alleen andere bloggers (onbekende mensen) volgden mijn blog en ik schreef soms ook best wel persoonlijke (soms onzinnige) dingen. Daardoor hoefde niemand uit mijn omgeving het te weten. Wat dat betreft ben ik wel veranderd. Ik schreeuw het niet van de daken dat ik een blog heb, maar ik zwijg er ook niet meer over en ben er stiekem ook wel trots op. Ik kan natuurlijk niet voor andere mensen spreken, maar zelf denk ik dat het vooral te maken heeft met onzekerheid. Familie en vrienden staan dichtbij je en dus hecht je veel waarde aan hun mening. Wat nou als je blog niet leuk genoeg is? Niet goed genoeg? Wat nou als je familie en vrienden het stom of belachelijk vinden?
    Inmiddels maakt het me echt niet uit als iemand uit mijn omgeving het niet leuk vindt. Dan niet! Maar ik kan me voorstellen dat een (beginnende) blogger dat kan denken.

  36. Ik blog al zo’n 10 jaar, maar sinds een jaar of 3 pas echt openbaar voor familie en vrienden. Ik was dus wel iemand die zich daar een beetje voor schaamde, omdat ergens over schrijven en het door iedereen laten lezen ook betekent dat je je toch een soort moet verdedigen als je iets schrijft wat een ander niet weet of begrijpt..

  37. Geen schaamte, maar ik heb het alleen verteld aan mijn man en één vriendin. Mijn blog gaat over leven met overgewicht, en mijn bedoeling is dat vrouwen met overgewicht er plezier aan kunnen beleven, en er wellicht ook wat aan kunnen hebben. Mijn vrienden en collega’s zijn niet mijn doelgroep.

  38. Nee zeker geen schaamte. Ik ben er juist trots op en vertel mensen graag over mijn blog. Ik krijg vaak ook hele leuke reacties van mensen die blogs op zich niet zo interessant vinden, maar wel een kijkje nemen op mijn blog.. Dat geeft me ook motivatie om mijn blog steeds verder te professionaliseren!

  39. Leuk zeg dat jij het bloggen al zo vroeg ontdekt had!
    De reden dat ik ben begonnen met bloggen, is dat we niet zomaar zwanger werden,
    daar wordt weinig over gepraat en ik zocht lotgenoten. Ook vond ik het fijn om van me af te schrijven.
    Schaam ik me niet voor, maar hang het ook niet aan de grote klok.
    Mijn ouders lezen mijn blog, andere mensen in mijn familie en vriendenkring kennen mijn blog niet.
    Dat houd ik liever zo.

  40. schamen is misschien niet het juiste woord, maar ik werk in een wereldje waarin het moeilijk uitleggen is waarom je het leuk vindt om een stukje te schrijven over een kledingstuk, iets wat je gekocht hebt, iets in je interieur, enz enz. Ik blog al sinds CU2 (oh god dat is lang geleden), ging over naar weblog.nl, stopte er een tijdje mee en heb het drie jaar geleden weer opgepakt. Een jaar een eigen domein gehad en nu ben ik weer back to basic met een gratis wordpress account en blog lekker wanneer ik daar tijd voor heb (en dat is niet zo vaak :( )

  41. Het is niet dat ik mij schaam maar ik vind ook niet dat mijn schrijfvaardigheden en blogonderwerpen bewonderenswaardig zijn. Daarnaast plaats ik soms ook iets persoonlijks op mijn blog. Mijn vrienden en familie zal ik dus niet snel vertellen dat ik een blog heb. Dan ben ik mijn anonimiteit kwijt en dat vind ik juist zo prettig!

  42. Ik heb mijn blog nog niet zo lang en ik schaam me niet echt over mijn blog zelf, ik ben er zeer trots op, ik heb altijd graag geschreven, en dankzij mijn blog ontdek ik weer de inner schrijver in mijzelf, mijn fotografie en fotoshop kennis is er ook heel goed op vooruit gegaan, en op de moment heb ik nog heel veel inspiratie en creativiteit voor nieuwe blogs.

    Maar ik durf dit niet aan familie en vrienden te vertellen, ik ben 21jaar en in mijn omgeving is iedereen aan het solliciteren voor werk, men kijkt nogal skeptisch naar bloggen, dat het voor meisjes van 15-16jaar is.

    De mensen die het dan weten dat ik een blog heb, hebben die zelfs nog nooit bekeken omdat het hen niets betekent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s