Roddelschrift

Volwassenen. Als kind dacht ik dat het bronnen van onbegrensde wijsheid en rechtvaardigheid waren, die door de jaren heen door hard werken zelf hun boterhammen konden betalen en ons kinderen alles zouden leren wat we moesten weten om overeind te blijven in deze harde wereld.

Vooral tegen leraren keek ik op. Juffrouw C. van groep vier die haar eigen huis bouwde, meester J. van groep vijf die zo goed kon gitaarspelen, juffrouw W. uit groep zes die een schattige baby kreeg. Ook meester J. in groep acht was een persoon om tegenop te kijken en we baalden als klas massaal dat hij halverwege het jaar wegging en werd vervangen door de duidelijk minder populaire meester H.

We vertrouwden H. voor geen meter, met zijn slijmerige praatjes en popie jopie manier van doen. We wantrouwden hem zelfs zodanig, dat één van ons ooit het schriftje uit zijn la pikte waarin hij geheimzinnige notities maakte. Er moesten op zijn minst werelddominantieplannen in dat schrift staan, met geheime gangen onder het schoolplein en een kluis vol koekjes in de lerarenkamer.

De waarheid bleek echter een stuk minder romantisch..

Lees verder… ->

14 thoughts on “Roddelschrift

  1. Ik keek ook altijd op tegen volwassen mensen. Ooit wordt ik ook zo…. Dacht ik dan… Hoe zou ik dan zijn? Nou… Voor mijn gevoel moet ik dat nog steeds worden. En wordt ik alleen met mijn neus op de feiten gedrukt wanneer er iemand “U” tegen mij zegt.
    Geheime schriftjes zouden niet eens mogen bestaan in de wereld van de volwassen mens…

  2. Oh, je moest eens weten hoeveel er over leerlingen wordt geroddeld; echt niet leuk meer. Ik ga al een aantal jaar als begeleidster mee op een jeugdkamp waar er ook bijnamen worden gegeven aan deelnemers. Echt niet sympathiek. Ik doe er gewoon niet aan mee. Wel een leuk kamp overigens.

  3. Wat herkenbaar, zo dacht en hoopte ik dat als kind ook, ik dacht dat als je volwassen zou zijn dat alles ook makkelijk zou gaan met al die kennis dat je dan hebt…..yeah yeah :p
    Ik kwam er wel pas later achter en niet door een schriftje van een leraar.
    Niet leuk om dat op die manier te ontdekken dat ook de leuke leraar zo dacht.

  4. Mooi geschreven.
    Die oordelen, zolang ze niet als post-its op je voorhoofd hangen is het goed.
    Zo een schriftje, dat benaderd het al goed. Anderszijds, moesten alle dagboeken morgen online staan….

  5. Oh wat erg, ik ben dan zeer geprezen met alle leraren die ik ooit heb gehad, zij die mijn moeder steunden in moeilijke tijden, bij wie ik gewoon thuis kwam door omstandigheden en ga zo maar door en ook later.

    Dit kan echt niet zoiets!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s