Het is nooit te laat om met iets nieuws te beginnen!

Soms heb ik wel eens het idee dat ik hopeloos achterloop. Met mijn bijna 25 jaar studeer ik nog steeds en ben ik voorlopig nog niet klaar, is er nog geen manspersoon in beeld en daarmee ook geen samenwoon-, kinder- of trouwplannen, heb ik geen vaste fulltime baan, ben ik nog nooit afgereisd naar verre tropische bestemmingen en ben ik een ramp in het bijhouden van mijn administratie.

En dat terwijl studiegenoten en vrienden massaal afstuderen, zich laten beëdigen als advocaat, toffe stages hebben, gaan samenwonen of hun eerste koophuis aanschaffen, zich verloven en in verwachting raken of besluiten schijt aan alles te hebben en lekker te gaan reizen. Dat doet me wel eens denken aan het schoolkamp naar Schiermonnikoog in de eerste klas, waar iedereen tijdens het wadlopen enthousiast door de modder naar de overkant sprintte, terwijl ik hopeloos in die stinkende prut bleef steken en gered moest worden door onze leraar Aardrijkskunde, een man met nota bene een houten been (geen grapje).

Hoewel ik over het algemeen echt niks te klagen heb (liefdevolle familie, fijne vrienden, leuke studie, toffe bijbaan, prima cv, gezond, mijn eigen bescheiden stekkie en enorm veel vrijheid) kan ik me over die dingen toch wel eens druk maken. Ik wil me nuttig kunnen maken, iets kunnen betekenen voor de maatschappij, iets waardevols achterlaten. Op eer en bekendheid zit ik absoluut niet te wachten, maar ik wil wel echt iets doén, een klein verschil kunnen maken.

En toen kwam ik dit artikel tegen, vol met toffe grafieken en infographics van mensen die vanaf pakweg 30+ de mooiste dingen bereikten. Ineens besefte ik weer dat ik nog tijd genoeg heb om mijn doelen te bereiken of het roer juist radicaal om te gooien. Daarnaast moet ik wellicht het toekomstbeeld dat ik als kind al helemaal had uitgestippeld, eens bijstellen.

LostInLife

Herkenbaar? Of loopt bij jou alles op rolletjes?

41 thoughts on “Het is nooit te laat om met iets nieuws te beginnen!

  1. Over 10 maanden ben ik klaar met studeren en dan val ik denk ik ook in een enorm gat, hahaha. Motiverend om te zien dat al die rijke mensen ook zijn begonnen met helemaal niks, dan is er voor mij ook nog hoop, haha!

  2. Heel herkenbaar, ik ben nu ik bijna 27 word eindelijk afgestudeerd en nu mag ik in dat zwarte gat vallen. Ik merk dat ik niet meer in de Nederlandse prestatiemaatschappij pas en heb geleerd mezelf niet teveel met anderen te vergelijken, maar dat is moeilijk in een maatschappij waar er zoveel kritiek op je dak valt als je niet van het ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’ stramien bent. Dus ja, zeer herkenbaar. Maar vergeet ook niet dat het bijzonder is je eigen weg te volgen :)

  3. Bij mij loopt wel alles op rolletjes. Maar ik denk juist dan weer eens, had ik niet wat langer kunnen studeren, ipv op mijn 23e al fulltime te gaan werken. Zo is er altijd wat te klagen! Gewoon genieten van de dingen die je doen, studeren op je 25e is toch ook helemaal niet zo raar?

  4. Do not worry! Je moet niet in beperkingen denken, houd je horizon breed en doe vooral waar jij zin in hebt en een goed gevoel bij hebt.

    Het leven heeft maar twee garanties: de dood en belasting de rest is up to you!!

  5. Leuke blog!! Een onderwerp waar we allemaal wel een beetje mee te maken hebben. Soms is het ook gewoon een kwestie van wat er op je pad komt en soms duurt dat even :)

  6. Wat een leuke! Dit is ook echt een goede voor mij, als ook nog 25-jarige nog-lang-niet-klaar-student ;-) Maar jij hebt gewoon al een boek uitgegeven, daar kan ik alleen nog maar van dromen!

  7. Echt herkenbaar! Maar weet je, iedereen heeft zijn eigen weg. Jij trekt jouw plan en dat is gewoon goed. Geschreven door een 28-jarige, zonder man en kind, maar met leuk flatje en toffe vrienden :-)

  8. Ik heb het gevoel ook wel eens terwijl ik nog maar 21 ben. Al mijn klasgenoten lijken zoveel succesvoller en ik vraag me af waar ik straks in hemelsnaam terechtkom voor mijn stage, maar ik denk dat dat inderdaad gewoon heel Normaal is. En anders kunnen we altijd nog een wereldberoemde schrijver worden van fantasie verhalen :)

  9. Ik herken het helemaal, ik was 28 toen ik afstudeerde! In mijn omgeving werkte veel mensen al een jaar of 6! Maar het feit dat je iets op je eigen tempo doet (of meer doet dan gemiddeld) betekent niet dat je achter loopt, ik denk persoonlijk dat het beter is. Als je een ander pad zou bewandelen zou je wellicht niet gelukkig zijn. Ik ben nu een jaar afgestudeerd en heb nu 2 banen, dat was waarschijnlijk niet gebeurt als ik ‘gewoon’ in 2011 was afgestudeerd ;) En ik ben nu bizar gelukkig en dat lijkt me toch het belangrijkste wat telt!

    Ik kan nu als ik wil nog lekker gaan stappen en gek doen met mijn studentikoze vrienden, maar kan ook lekker burgelijk zijn. Het mooie is vooral dat ik nog steeds redelijk ongebonden ben, terwijl mijn vrienden vaak toch vastzitten aan een huis of kinderen of weet ik veel. Ik kan elke week op vakantie als ik wil. ‘Achter lopen’ heeft ook zeker zijn voordelen ;)

  10. Wat klinkt dit bekend!! Ik ben op dit moment bezit met afstuderen, ik hoop pver 4 maanden mijn bachelor in mijn zak te hebben. Maar wat dan? Ik wil geen kantoorbaan en ik ben niet gebouwd voor een werkweek van 40 uur (im not joking). Sinds 2 maanden blog ik samen met mijn zus voor onze blog SisterTime. DAT VIND IK FANTASTISCH! Nu heb ik met mijn vriend de deal (hij werkt wél fulltime en we wonen samen) dat ik eerst een tijd ga bloggen en misschien en boek ga schrijven na mijn afstuderen! En nu heb ik zowaar weer zin om af te studeren.
    Ik hoop dat jij ook dat gevoel (terug)vindt. X

  11. Je maakt je nu toch nuttig en werkt aan jezelf en toekomst. Ik heb 12 jaar gestudeerd en was op mijn 28e pas klaar. Ik heb nu nog steeds geen baan op niveau (3 jaar later) maar ik heb mijzelf er nu eindelijk bij neer kunnen leggen dat het niet perse hoeft. Ik heb een huis gekocht, ben getrouwd en binnenkort komt er een pup hier in huis. Dat is voor mij geluk en door alle lieve mensen om mij heen waardeer ik wat ik nu heb. Je pad kan je toch niet helemaal bepalen, maar als je goed blijft zorgen voor jezelf en anderen kom je er wel!

    1. Dat is zeker waar en stiekem weet ik dat ook wel, maar omdat ik nu relatief lang met de studie bezig ben, voelt het wel eens alsof ik stil sta ;) Maar je hebt gelijk, er zijn zoveel verschillende dingen om gelukkig van te worden :)

  12. Makes sence to me, tot mijn 29e gewerkt voor bedrijven waar je maar een nummertje bent. Ben nu mijn eigen webshop in Koreaanse beauty items aan het realiseren. Ik start klein via mijn eigen blog maar als het eenmaal loopt komen er grote plannen.
    De droom om eigen baas te zijn speelt al ruim 2-3 jaar in mijn hoofd..was alleen een kwestie van wachten op het juiste moment.

  13. O wauw, wat ongelooflijk inspirerend zeg. Ik heb dus ook vaak wat jij hebt, ondanks dat ik wel een baan heb. Ik denk dan vaak dat ik te weinig heb gedaan voor mijn 27e en dat ik veel eerder met bepaalde dingen had moeten beginnen, maar dit is echt een Power boost zeg. Dank je wel voor het delen hiervan: als ik twijfel ga ik dus hier aan denken <3

  14. Het leven loopt denk ik zelden op rolletjes. En als het dat wel doet, dan kun je er op wachten dat het niet op rolletjes loopt. Het hoort er gewoon bij. Vooral niet vergelijken met anderen. Dat is de snelste methode om je ongelukkig te gaan voelen.

  15. Enorm herkenbaar. Ik krijg maar langs alle kanten commentaar omdat ik 22 ben en mijn rijbewijs nog niet heb. Ik vind dat iedereen alles op zijn eigen tempo moet bereiken maar blijkbaar denkt de maatschappij daar anders over.

  16. Wauw. Zo herkenbaar :). Ik ben net afgestudeerd en het is echt een ontdekkingstocht nu wat ik verder met m’n leven ga doen. Door vrijwilligerswerk ontdek ik dat wel steeds meer. Je plaatje is wel bemoedigend :).

  17. Jij bent de enige die je tempo hoort te bepalen. Wanneer je afstudeert, je rijbewijs haalt, trouwt, je droomjob vindt, … Maakt niet uit. Het gaat er vooral dat jij in the long run terug kan kijken naar alles en kan zeggen dat je gelukkig bent met de keuzes die je gemaakt hebt :)

  18. Misschien een beetje een ouwe lullen advies, maar ik heb er spijt van dat ik niet ben gaan reizen toen ik 26 en (weer) single was. First things first, voor je het weet heb je ‘ineens’ alles wat je hierboven beschrijft.

  19. Heel herkenbaar! Er is bij twintigers zoveel stress om vanalles te bereiken voor hun 30ste… Ik doe er zelf ook aan mee en het is het enige wat me soms neerslachtig maakt. Maar het leven stopt niet als je 30 bent!

  20. Die eerste alinea kan zo ctrl+v voor mijn leven. En er is inderdaad genoeg tijd om doelen te behalen en zijn genoeg dingen om blij mee te zijn, maar soms zou het fijn zijn om zelf even diegene te zijn die alles op orde heeft (al zijn er waarschijnlijk net zo goed mensen die jou als voorbeeld zien!).

      1. Ik geloof in mensen die niet de geijkte paden volgen en zo te horen behoor jij tot deze bijzondere mensen. Vaak mannen en vrouwen die veel capaciteiten hebben en daarom heel veel kanten op kunnen. Ja, dat was in de jaren zestig allemaal heel wat makkelijker dan nu, toen de banen voor het opscheppen lagen en alles kon op elk gebied.

  21. Mega herkenbaar! Nu bijna 27 jaar, diploma gehaald in 2009 maar nooit wat met deze kennis gedaan waardoor ik nu geen uitdagende baan kan vinden, omdat mijn kennis zogenaamd verouderd is?! Wel een verre reis gemaakt naar Indonesië voor twee maanden, inmiddels verloofd maar qua carrière sta ik vast. Zo vast als een file. Zo vast als een file in een file.
    Leuk artikel!

  22. Wat is je leven op rolletjes hebben? Ik ben dan wel buiten Europa geweest en heb een man en kind maar met mijn diploma kom ik niet aan de bak en we kunnen niet eens een huis kopen aangezien we geen hypotheek kunnen krijgen.. Soms lijkt het alsof jij de enige bent die stilstaat maar stiekem ben je dat niet 😉

  23. Dit is zo herkenbaar! Goed geschreven! Ik ben dan 18, en aan de ene kant nog jong, maar om me heen zie ik mensen al zo erg met de toekomst bezig zijn dat ik me afvraag of ik het verkeerd doe. Er is een of nou ja zo voelt het voor mij, een sociale druk. Mensen in mijn omgeving gaan ervan uit dat ik een vriendje heb, mijn rijbewijs heb, ik al een vervolgstudie gekozen heb, en een bijbaantje heb. Ik heb dat geen van allen en soms voelt het alsof ik het daarom niet goed doe, maar uiteindelijk duurt het bij mij gewoon wat langer en wacht ik tot dingen op mijn pad komen, ik maak me er niet te druk meer om.

  24. Zeker herkenbaar! Door mijn gezondheid is het voor mij niet mogelijk om fulltime te studeren of om een bijbaantje te hebben. Ik studeer in deeltijd maar het gaat echt nog jaren duren om mijn bachelor te halen. Dat terwijl mensen om mij heen afstuderen, studeren in het buitenland of toffe stages hebben. Dat is soms heel moeilijk, maar de laatste tijd lukt het me beter om dit te accepteren. Ik kijk naar wat ik wel heb: een lieve vriend, lieve ouders/familie, leuke vrienden, een leuke studie en fijne hobby (bloggen).

  25. Haha, die leraar aardrijkskunde met zijn houten been…. Herkenbaar hoor (de rest dan), ik betrap me er stiekem ook steeds op dat ik aan het wachten ben op wanneer dat moment nou komt dat ik volwassen ben en dat alles op rolletjes loopt. Morgen misschien?

  26. Ik had op mijn 25e ook een soort ‘quarter life crisis’. Zoiets van ‘ik heb nog niets bereikt’. Ik verdien geen ton(nen), heb Indonesië nog niet gezien (waar mijn vader en andere familie toch lang gewoond hebben), nog niet belangrijk (man, dan zie je opeens bloggers en ondernemers die het voor hun 25e al helemaal gemaakt hebben…. dat was wel even beangstigend). Maar nu, ach, er is weinig veranderd hoor, maar ik ben wel blij met het leven waar ik voor gekozen heb en kijk gelukkig minder naar wat anderen doen. Dat scheelt een hoop :) Zolang je je eigen leven maar leuk vindt.

    1. O, ik kijk nu pas goed naar het plaatje. Rond mijn 30e moet ik het dus wel bereikt hebben… Gemiddeld genomen. Iemand nog een opdracht voor me? Boek kopen misschien? Adverteren op mijn website anders? Iemand?

  27. hahaha ach ja… ik heb nooit gestudeerd, ik maakte een totaal andere keuze, toen ik 25 was, was ik al 5 jaar moeder, gehuwd en ook alweer gescheiden, kortom, verwacht het onverwachte, en ja ik ben bewust een thuis moeder geweest en gebleven ook voor mijn dochter.

    En nu, ach ik zie wel wat leven brengt, ik moet echt alles bijstellen ivm de crisis, wat ik toen als planning had, valt voor 200% in duigen…. weer terug naar werk, nu ik al jaren klaar ben met mijn kind opvoeden, ze red zich nu zelf wel met haar bijna 23 jaar, maar goed, het werk voor mij blijft enigszins uit of alsnog studeren. Het moment waarop ik alles al bij moest stellen? Dat was toen ik ging scheiden, zijn keuze overigens, niet het mijne.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s