Yasmine creëert bewustwording over seksuele intimidatie met #wijoverdrijvenniet

In een opwelling een blogpost schrijven, deze opsturen naar verschillende grote media, een paar dagen later op de website van een van de grootste Belgische kranten staan en tienduizenden keren gelezen worden. Een tikkeltje onwerkelijk en bizar, maar gezien het onderwerp wel erg belangrijk.

Yasmine Schillebeeckx (Leuven, 25) schreef ‘Mijn naam is niet “Hey Sexy”’ toen ze voor de zoveelste keer op straat werd nageroepen en –gefloten door een groepje mannen. Het stuk stond in een half uurtje op papier. “Soms heb ik wekenlang geen inspiratie, maar dan overkomt me iets of lees ik iets in de krant dat me triggert. Als ik dan begin te schrijven, is het alsof het stuk al helemaal klaar in m’n hoofd zit,” vertelt ze me. De grote media benaderen bleek eigenlijk een logische vervolgstap. “Ik besefte dat dit iets was wat veel vrouwen doormaken.”

YasmineSchillebeeckx

Haar verhaal kon op veel bijval rekenen, maar er was ook de nodige kritiek. Kwam die uit verwachte hoek? “Ik ben een jonge vrouw die in het dagelijkse leven opkomt voor zichzelf. In de voorbije jaren heb ik geleerd dat je dan soms op tegenstand stuit. Ergens begrijp ik wellicht waarom mannen het probleem minimaliseren. Als je zelf nog nooit slachtoffer bent geweest van seksuele intimidatie, dan is het moeilijk om je in te beelden hoe vernederend en traumatisch het kan zijn.”

‘Juffrouw Truttenbol’

Kritiek werd onder andere geuit door Marc Didden, een Belgische columnist die Yasmine neerzette als ‘Juffrouw Truttenbol’. Het leidt tot nog een artikel: Wij overdrijven niet. “Blijkbaar was één artikel voor hem niet genoeg om te beseffen dat vrouwen niet gelijk behandeld worden. Als een vrouw die eindelijk haar mond had opengetrokken over een dagelijks probleem, ging ik me niet het zwijgen laten opleggen. Ik wou meisjes en vrouwen een signaal geven: Don’t go down without a fight.

Ook de “arrogante feministe” kritiek-kaart bleek populair onder haar tegenstanders. Ziet ze zichzelf als feministe? “Natuurlijk, ik vind mensen die ontkennen dat ze feminist zijn maar vreemd. Ik begrijp dat er de afgelopen jaren een stigma rond het woord is ontstaan, mensen begrijpen niet dat wij geen beha verbrandende lesbiennes zijn. Als feminist geloof je in gelijkheid tussen mannen en vrouwen, zo simpel is het.”

Respect voor persoonlijke en lichamelijke grenzen

Daaruit blijkt hoe groot het communicatieprobleem is, want de essentie van haar verhaal is dus niet voor iedereen duidelijk. “Alles draait om respect. Het gaat niet om mannen versus vrouwen, het gaat om alle mensen behandelen als mens. Je respecteert hun persoonlijke en lichamelijke grenzen. Je benadert hen op een respectvolle manier en spreekt hen op een respectvolle manier aan. Een snelle mep op de kont, ongevraagd je hand op iemands bovenbeen of arm leggen en ongevraagd schunnige opmerkingen maken: geen compliment. Iemand met respect en op een evenwaardige manier benaderen, zeggen “hé, wat zie jij er leuk uit vandaag!” of “mooie jurk heb je aan, staat je goed”: wél een compliment.”

“Een snelle mep op de kont: géén compliment. Mooie jurk heb je aan, staat je goed: wél een compliment.”

Ondanks de kritiek beseft ze goed dat haar artikelen deuren hebben geopend. “Als me iets slechts, onrechtvaardig of traumatisch overkomt, dan wil ik daar gewoonlijk iets aan doen. Dankzij de media heb ik een platform gekregen om het probleem niet alleen in mijn persoonlijke omgeving, maar in heel het land aan te kaarten. Dat is een gigantisch privilege.”

#Wijoverdrijvenniet

Naar aanleiding van de hype rondom haar artikelen ontstond er al snel de Facebookpagina Wij overdrijven niet, net als de gelijknamige hashtag en website. Die website runt ze niet alleen, maar met vier andere vrouwen. “We zitten met z’n allen in Niet in mijn pretpark, een Facebookgroep dat fungeert als discussieplatform over gender- en vrouwenproblematiek. Mijn eerste artikel werd door de groep (met 2000+ leden) ontzettend goed ontvangen. Toen de negatieve columns begonnen te verschijnen, uitten enkele andere leden in de groep hun ongenoegen. Gezien de reacties die intussen aan het binnenstromen waren op verschillende blogs, bedachten we dat het goed zou zijn om alles te bundelen. Ik schreef mijn tweede artikel, die de volgende dag werd gepubliceerd in Knack. We lanceerden meteen een website waarop we alle tweets verzamelden en waar vrouwen én mannen hun ervaringen konden insturen. We stonden de pers te woord en zorgden zo dat er nog meer media-aandacht kwam.”

Zit er tussen de binnengekomen verhalen iets wat Yasmine specifiek is bijgebleven? “Dat is een reactie die ik op mijn blog kreeg, waarin een jonge vrouw me anoniem bedankte. Ze was slachtoffer geweest van zwaar seksueel geweld en ontzettend dankbaar dat ik het gevecht aanging waar zij geen moed voor had. Dat is waar je het voor doet.”

Erkenning als eerste stap naar verandering

Vast staat dan ook dat er door wordt gegaan met de actie. “Het is maar zelden dat dit probleem zo publiekelijk erkend wordt en dat er zoveel sympathie voor is vanuit iedereen, mannen en vrouwen. Momenteel houden we alle pers bij en schrijven we actief redacties aan. De toekomstplannen op langere termijn zijn we aan het bekijken, maar we zijn zonder twijfel een groepje jonge vrouwen dat vastberaden is om iets te doen aan dit probleem.”

Het doel voor nu is om awareness te creëren. “Erkenning is de eerste stap naar verandering. Het beste wat je kan doen, is praten.” Niet alleen ouders tegenover hun zonen over respect voor vrouwen en jonge meisjes en vrouwen tegen mannen in hun omgeving, maar ook mannen onder elkaar. “Ik las reacties van mannen en jongens die hun vrienden wijzen op onaanvaardbaar seksueel intimidatiegedrag. Dat is een waardevolle handeling.”

https://twitter.com/antonvoloshin/status/578460651783368705

Jij doet ertoe!

En wat als je je afvraagt of jouw verhaal wel belangrijk genoeg is? “Schrijf je verhaal! Doe het anoniem of onder je eigen naam – het belangrijkste is dat je het vertelt. Iedere stem, iedere ervaring, iedere tweet en iedere blogpost doet ertoe. Iedereen telt!”

Wil je ook jouw verhaal – al dan niet anoniem – over seksuele intimidatie delen? Dat kan hier op wijoverdrijvenniet.org. Vind je Yasmine’s verhaal belangrijk? Deel deze dan via de social media knoppen hieronder en help mee met het creëren van awareness en meer respect voor elkaar.

17 thoughts on “Yasmine creëert bewustwording over seksuele intimidatie met #wijoverdrijvenniet

  1. Ik had er al over gelezen bij Tiny. Geweldig wat deze vrouwen doen. Het maakt alleen weer zoveel emoties los, en het kost zoveel energie als je erover gaat praten of schrijven. Dat is volgens mij ook de reden dat er nog zoveel gezwegen wordt. Niet alleen uit schaamte. Dat veel vrouwen nu samen gaan schrijven over hun ervaringen verlaagt die drempel een beetje. Je bent niet alleen.

  2. Heel goed dat hier aandacht aan wordt geschonken. Veel mensen onderschatten de situatie en er is goed dat er nu over gepraat kan worden.

  3. Wauw. Mooi hoor… Ik moet zeggen dat ik er hier in Nederland eigenlijk nooit last van heb, maar in Nicaragua werd ik dagelijks de meest vulgaire dingen naar mijn hoofd geslingerd en heb ik pas echt ervaren wat catcalling is en een overheid die er niks aan doen (zelfs de politie schreeuwt vol lof mee vanaf hun wagen). Heftig onderwerp, mannen hebben vaak niet in de gaten dat het zo intimiderend is en zien het eerder als een lolletje. Al helemaal als je erop ingaat, dan krijg je wat ze willen. Ik ging vaak voor de lol terugfluiten of negeerde het gewoon.

  4. Ik vind het een goed stuk. Ik moet hierbij wel zeggen dat ik zelf nooit last heb gehad van deze opmerkingen. Ze werden vaak genoeg geuit, maar het boeit mij zelf niet. Er is wel ooit eens een man voor me gaan staan toen ik weg wilde fietsen. Hem heb ik toen mijn zwangere buik laten zien en gezegd: “Je bent te laat, pik.” Haha.

  5. Goed onderwerp!
    Ik denk dat dit in Nederland ook voorkomt (niet zoals in Nicaragua zoals hierboven beschreven) maar in een wat verscholen manier. Jongens die geen nee kunnen accepteren en pas stoppen als je liegt dat je een vriend hebt, inderdaad nageroepen worden over iets dat je aanhebt of dat je moet lachen. Dat soort opmerkingen.
    En heel af en toe heb ik inderdaad gehad dat mijn lichamelijke ruimte niet gerespecteerd werd, gelukkig niet zo vaak en hoor dit ook niet vaak van mijn vriendinnen.
    En voor iedereen die dit interessant vindt is dit ook een goed voorbeeld: https://twitter.com/everydaysexism
    Spreekt voor zich ;)

  6. Ik heb het artikel ook gelezen, ik vind het goed dat er zo’n discussie over ontstaat. We denken allemaal wel dat het tegenwoordig wel oke zit, maar blijkbaar is dit niet het geval. Ook vind ik het knap dat nu steeds meer vrouwen naar buiten durven te komen met hun verhaal, daar heb ik echt respect voor!

  7. Mijn beste vriendin is het slachtoffer geweest van zwaar seksueel geweld en had me dit artikel doorgestuurd. Het is een goed artikel en godzijdank dat er uiteindelijk iets mee wordt gedaan! Het wordt tijd dat de mensen hun ogen openen en dit thema niet onder de mat vegen. Liefs! x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s