We’re friends.. right?

Vriendschap. Een onderwerp waar ik volgens mij nog nooit over eerder over geblogd heb. En dat terwijl het wel degelijk zo’n belangrijk onderwerp is. Dat werd een week geleden goed duidelijk…

Aangezien u – trouwe lezer – waarschijnlijk niet zit te wachten op een zeer gedetailleerd voorbeeld, hier de beknopte variant. Vorige week vrijdag werd ik op de fiets op weg naar de universiteit van achteren met volle vaart geschept door een auto. Ik verwachtte dat ik alle mooie momenten uit mijn relatief korte leven voorbij zou zien flitsen. Dat bleek niet het geval, want het enige wat ik dacht toen ik door de lucht vloog, was: ‘O. Shit.’ Het volgende moment belandde ik met een pijnlijke klap op de grond en werd ik een kwartier later ingesnoerd en al op de brancard afgevoerd richting ziekenhuis. Resultaat: gekneusde heup, onbuigbare rechterarm en wat blauwe plekken en schrammen. Mijn ouders waren op dat moment op vakantie in Duitsland en zouden pas de volgende dag in de loop van de middag thuiskomen. Een verpleegster belde daarop vriendin A. Deze liet gelijk haar spullen vallen en trapte in sneltreinvaart de pedalen rond om me in het ziekenhuis bij te staan en de nodige telefoontjes te plegen. Daarnaast wist ze te achterhalen waar mijn arme gedeukte fiets* gestald was. Vriendin B reed een uur later vanuit haar woonplaats terug naar Tilburg om me op te halen in het ziekenhuis, in m’n appartementje wat spullen op te halen en me vervolgens naar m’n ouderlijk huis te brengen. Vriendin C kwam diezelfde avond nog langs om me gezelschap te houden en zou de volgende dag speciaal naar Tilburg rijden om een stel krukken voor me op te halen zodat ik wat beter uit de voeten kon.

Vriendschappen heb je in allerlei verschillende soorten en maten. Ze zijn me nooit aan komen waaien en ik ben dan ook zeer terughoudend met het opplakken van het etiket ‘vriend’ of ‘vriendin’. Naar mijn idee kun je vriendschappen kortweg indelen in drie categorieën. Onder de eerste categorie vallen vriendin A, B en C, samen met nog een drietal andere vriendinnen. Met hen ga ik shoppen, naar de film, naar de kroeg, etc, houden we meidenavondjes, kan ik urenlang praten en bel ik als er een probleem of leuk nieuwtje is. Het leuke van hen is dat ik met de één al jaren omga, terwijl ik de ander pas een jaartje ken.
De tweede categorie bestaat uit vrienden waarmee ik gezellig een filmpje kijk, een terrasje pak, in de koffiecorner van de bieb een kop koffie drink, maar waar ik geen diepzinnige gesprekken mee voer of waarvan ik de hele familiegeschiedenis ken. Iets meer aan de oppervlakte dus, maar zeker zo waardevol.
Onder de derde categorie vallen tenslotte de vrienden die ik nog ken van ‘vroeger’. Hen zie ik eigenlijk maar eens in de zoveel tijd, maar als ik ze dan weer spreek, voelt het altijd weer net alsof ik nooit ben weg geweest. Bij de laatste categorie valt het me altijd weer op dat er in korte tijd zoveel in een mensenleven kan gebeuren en is het leuk om te horen wat ze in de tussentijd allemaal hebben meegemaakt.

Vooral nu ik in m’n studententijd zit, verbaas ik me over hoe de verschillende levens van mijn vrienden lopen. De één heeft een eigen website en vliegt vlotjes door de studie, de ander heeft al drie studies geprobeerd en is er nog steeds niet uit wat hij wil. De één zit aan de andere kant van de wereld en is verloofd en weer een ander woont nog thuis en is meer van de losse scharrels.

Door het ongeluk van vorige week ben ik des te meer gaan beseffen hoe belangrijk vriendschap is en dat wanneer je je daarvoor inzet, je er ook een hoop voor terugkrijgt. Waar ik vroeger nog wel eens meewarig terugdacht aan een vriendschap die uiteindelijk om de een of andere reden over ging, richt ik me tegenwoordig op de mensen die ik wel om me heen heb. Om af te sluiten daarom een quote waarvan ik niet weet van wie het is, maar waar ik wel volledig achter sta:

‘There comes a time in your life when you realize who matters, who never did and who always will. So don’t worry about the people from your past, because there’s a reason why they didn’t make it to your future…’

* Deze bleek later total loss te zijn. Arme fiets, en dat na twintig jaar in trouwe dienst van de familie…

Advertenties

Foursquare – bye bye privacy

Goed, ik weet dat onderstaande als enigszins hypocriet zou kunnen worden opgevat. Of als tegenstrijdig. Of gewoonweg onjuist.* Per slot van rekening deel ik mijn leven op het World Wide Web via Hyves, Facebook, Twitter en heb ik mijn eigen blog. Daarnaast heb ik een profiel op LinkedIn, zijn er filmpjes van me te vinden op Youtube en zou ik ook nog ergens een My Space-pagina moeten hebben. Die laatste gebruik ik echter nooit en ook op Hyves (die ik vrijwel helemaal heb ingeruild voor Facebook) en LinkedIn ben ik weinig tot niet te vinden. Toch zijn er een aantal sociale netwerken of applicaties waar ik me nooit aan ga wagen, puur omdat het te ver gaat of me gewoonweg niet boeit. Eén daarvan is Foursquare. Het toeval wil dat ik een week of drie geleden tijdens een zeldzaam uurtje ontwijkend studeren** op een weblog terechtkwam dat ging over bovenstaand sociaal netwerk. Uitvoerig vertelde de blogger in kwestie dat je vanaf nu op elk moment van de dag aan kon geven waar je je bevond. In de supermarkt, op het station, thuis, in het park, op de campus, in de kroeg, in bed, etc, etc, etc. Daarbij kreeg je dan ook nog te zien hoeveel mensen in de desbetreffende omgeving gebruik maakten van deze applicatie. Jeej! Serieus, als ik ooit een bericht krijg dat een vriend(in) van me met drie man in bed ligt, ben ik helaas genoodzaakt om op de blokkeringsknop te drukken. Ik reageerde op deze blog met een opmerking in de geest van dat ik er eigenlijk nog nooit van gehoord had en dat ik hoopte dat die onzin me nog even bespaard zou blijven. De volgende dag – seriously, I’m not kidding – verscheen het eerste Foursquare-bericht op mijn nieuwspagina op Facebook… Fijn…

Na nader onderzoek bleken 12 van mijn 253 Facebook-vrienden*** Foursquare aan Facebook gekoppeld te hebben. Ik vrees dat het er snel meer zullen worden. Hoewel de één wat meer actief is dan de ander, verschijnen er naar mijn mening iets te vaak van dit soort berichten op mijn pagina. Niet alleen staat er bijv. ‘X just signed in @ station Tilburg’, je krijgt er als bonus ook nog een plattegrondje bij. Het is toch wat. Maar het wordt nog gekker: je kunt met een Foursquare-account zelfs badges verdienen als je bijvoorbeeld dertig berichten in de maand hebt gestuurd, drie keer op dezelfde locatie bent geweest of in tien verschillende straten hebt ingecheckt. AARGH. Op zich is bovenstaande naast een tikkeltje irritant nog wel schattig en wel te overzien. Echter, en dat is gelijk mijn grootste kritiekpunt: mensen kunnen zien waar je woont. Om dit toe te lichten: toen een vriend van me laatst bij me kwam eten en aan wou geven dat we aan het dineren waren, moest hij mijn adres invoeren, waardoor plotseling ook al zijn Facebook- en Foursquarevrienden wisten waar ik woonde. Nu zal hij best betrouwbare vrienden hebben, maar dat weet ik niet van de vrienden van zijn vrienden, en hun vrienden, en die vrienden, en.. goed, je snapt m’n punt. Waar je bij Hyves, Facebook, etc. nog zelf bepaalt in hoeverre je jouw gegevens deelt met de rest van internettend Nederland en daarbuiten, maakt Foursquare dat dus wel erg lastig. En dat vind ik toch enigszins beangstigend.

Het moge duidelijk zijn dat ik geen fan ben van wat waarschijnlijk – maar hopelijk niet – de nieuwste rage wordt. Toch vrees ik dat ik er nog vaak mee geconfronteerd zal worden. Het enige waar ik op kan hopen is dat de nieuwigheid er snel af is. Ik houd het dus bij Facebook en Twitter. Plus natuurlijk mijn blog. Ook af en toe een Youtube-filmpje. En vooruit, misschien zelfs heel af en toe een krabbel op m’n Hyves.

* Dit laatste acht ik echter vrijwel onmogelijk.
** Enig sarcasme is mij niet vreemd.
*** Het aantal FB-vrienden staat op het moment op 262, het aantal Foursquare-gebruikers staat nog steeds op 12.

Towngirl to citygirl

Als verlegen meisje uit een dorpje in Brabant was een bezoek aan een grote stad altijd een hele beleving. Ik heb, toen ik net in Tilburg kwam wonen, dan ook echt moeten wennen aan het lawaai, drukke verkeer en het gebrek aan groen. Echter: alles went. Toen ik vorige week met een vriendin sinds lange tijd weer eens in Amsterdam kwam, verbaasde ik me niet eens meer over de wietlucht die je gelijk tegemoet kwam op het moment dat je de trein uitstapte, de zwerver die me om een euro vroeg, de snelheid waarmee fietsers langs je heen raasden of de geweldige straatmuzikant op de Dam. En dat vond ik dan wel weer opvallend.
Het is wonderbaarlijk hoe snel een mens zich aan kan passen aan een nieuwe omgeving. Ik kan er niks aan doen, maar ik houd van de stad. De drukte, veelheid en vooral diversiteit aan mensen en het feit dat er altijd wel iets te doen is, maken het leven toch een stuk spannender. Daarmee wil ik niet beweren dat ik het over het algemeen stuk kalmere dorpsleven niet kan waarderen. Integendeel: als ik tijdens een vakantie een weekje thuis bij m’n ouders ben, heb ik het gevoel dat ik helemaal tot rust kom. Toch trekt na een tijdje de stad weer en loop ik een tikkeltje rusteloos door het huis. Persoonlijk baal ik dan van mezelf. Ik heb 19 jaar met m’n lieve ouders onder één dak geleefd en binnen een jaar ben ik helemaal gewend aan het op mezelf wonen. Op de een of andere manier heb ik dan het gevoel dat ik ondankbaar ben en m’n ouders een beetje in steek laat, maar ik weet dat ze blij zijn dat ik het zo goed naar m’n zin heb in de Grote Stad.

Als afsluiter een nummer dat ik altijd harder zet als het op de radio langskomt. In m’n eigen appartementje.

Dat zit er al vroeg in..

Er bestaan zeeën aan vooroordelen over de verschillen tussen man en vrouw. Vandaag geen blog hierover, maar alleen twee filmpjes. Beelden zeggen soms immers meer dan duizend woorden…

Berlusconi en zijn ‘bunga bunga’

Berlusconi weet met zijn ‘bunga bunga’-feesten wederom het nieuws te halen. Tijdens de betreffende ‘gezellige’ bijeenkomsten moesten schaarsgeklede dames (al dan niet minderjarig) onder andere een lesbische scène uitvoeren, hierbij gadegeslagen door de Italiaanse premier. Ik heb een hekel aan de man. Dat zijn voornaam qua uitspraak maar één letter scheelt met de mijne, maakt het er niet beter op. Persoonlijk heb ik als doodnormale burger al weinig met seksfeesten, maar dat een premier, die toch als boegbeeld dient voor zijn land, zich inlaat met dergelijke praktijken, vind ik gewoonweg weerzinwekkend. Ik verbaas me sowieso elke keer weer over het feit dat er blijkbaar nog steeds genoeg Italianen in hem geloven om hem aan de macht te houden. Hebben Italianen een zodanig ander beeld van in dit geval seksualiteit of de kwaliteiten waaraan een premier zou moeten voldoen? Of, en dat lijkt me het meest waarschijnlijk, wordt de Italiaanse bevolking gewoonweg niet of maar ten dele op de hoogte gesteld van de stunten van de premier? Zo moet premier zich binnenkort ook voor de rechtbank verantwoorden in een belastingfraudezaak, wat krijgen de Italianen daarvan mee?  Dat de Italiaanse bevolking zo geschokt reageert op Berlusconi’s bunga-bunga-feest (lees: vrouwen gaan de straat op om het aftreden van Berlusconi te eisen), zegt dus eigenlijk al genoeg. Je kunt het natuurlijk ook andersom zien: in hoeverre wordt door de buitenlandse media van een mug een olifant gemaakt?

Wat dat betreft ben ik benieuwd naar hoeveel er voor het Nederlandse volk achtergehouden wordt. Heeft Rutte misschien toch wat nucleaire raketjes liggen onder zijn eenpersoonsbed? Houdt Balkenende stiekem wel van een stevige borrel? Ik kan me er werkelijk niets bij voorstellen, maar ook niet alle Nederlanders zullen heilige boontjes zijn. Verder ben ik altijd enigszins wantrouwig over nieuwsberichten, van welke bron ze ook komen en ongeacht of het binnen- of buitenland betreft. Als ik hoor dat Joop van den Ende een nieuwe musical gaat brengen, ga ik er zonder twijfel vanuit dat dit zo is, maar betreft het berichten over Irak of Afghanistan, over de opstanden in Libië of wat Joran van der Sloot nu weer op zijn hals heeft gehaald, dan neem ik dergelijke berichten toch met een korreltje zout…

Wat is waar? Ik vrees dat we er niet achter zullen komen…