Zelfs vrouwen kun je nog iets leren..

Gezien mijn vorige blog is het niet meer dan redelijk dat er dan ook een cursus voor vrouwen beschikbaar wordt gesteld. Ik zal namelijk de laatste zijn die beweert dat vrouwen niets meer kunnen leren. Vrouwen: lees en huiver!

—————————————

Tweedaagse intensieve cursus voor vrouwen

Alleen toegankelijk voor vrouwen!

Let op: vanwege moeilijk te accepteren onderwerpen en vaststellingen van de lessen, zal elke cursus slechts 4 cursisten accepteren.

DAG 1

HOE HANG IK EEN SCHILDERIJ OP?
Stappenplan en diavoorstelling
BENZINE TANKEN ZONDER TE MORSEN, KAN DAT?
Groepsdiscussie
VERSCHILLEN TUSSEN SCHROEVENDRAAIER EN MES? VERSCHILLEN TUSSEN HAMER EN HOGE HAK?
Oefenen met verschillende soorten gereedschap
IS HET GENETISCH MOGELIJK DAT ZIJ FILE PARKEERT?
Rijsimulator
DE ZINLOZE AANKOPEN?
Gat in de hand laten dichten: groepstherapie
HANDTASJE?
Laat alles wat je niet nodig hebt er gewoon uit.

DAG 2

TUINAFVAL: GROENE OF GRIJZE BAK?
Diavoorstelling
HIJ BRENGT BLOEMEN MEE: HIJ IS GEWOON AARDIG EN HEEFT NIKS TE VERBERGEN!
PowerPointpresentatie
KAARTLEZEN?
Zet het uit je hoofd. Waar gebeurt verhaal van een vrouw die nog nooit weer thuis is geweest.
INSTRUCTIEBOEKJES VAN AUDIOAPPARATUUR?
Forum
BASISVERSCHILLEN TUSSEN JE VADER EN JE PARTNER?
Rollenspel
HET IDEALE WINKELMAATJE ZOEKEN IN JE MAN?
Accepteer dat dit niet mogelijk is
NIET ZEUREN ALS HIJ LATER THUIS KOMT
Forum
LOSLATEN; HIJ DOET DE BRIL NIET OMHOOG!
Jij wilt toch droog zitten?

—————————————

Advertenties

Mannen slecht in het huishouden? Nu niet meer!

Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus. Het is een veel gebruikte anekdote om het verschil tussen de twee seksen aan te geven. Vrouwen houden niet van voetbal, mannen zijn niet de dansvloer op te krijgen. Vrouwen kunnen niet omgaan met elektrische apparatuur, mannen zijn belabberd in het huishouden.
Voor dat laatste is nu iets bedacht. Op internet – meer specifiek: www.claesen.be – kwam ik de volgende cursus tegen. Lees en doe er je voordeel mee!

——————————————–

Tweedaagse intensieve cursus voor mannen
Alleen toegankelijk voor mannen!

Let op: Vanwege de complexiteit en moeilijkheidsgraad van de lessen, zal elke cursus maximaal 8 cursisten accepteren. De cursus is verdeeld over 2 dagen en zal de volgende onderwerpen omvatten:

DAG 1

HOE GEEF IK DE PLANTEN WATER?
Stappenplan en diavoorstelling
TOILETROLLEN: GROEIEN ZE ZELF WEER AAN?
Groepsdiscussie 
VERSCHILLEN TUSSEN DE WASMAND EN DE VLOER
Oefenen met verschillende soorten wasmanden (visualisatietraining)
IS HET GENETISCH GEZIEN MOGELIJK STIL TE ZITTEN ALS ZIJ FILEPARKEERT?
Rij-simulator
DE AFSTANDSBEDIENING
De afstandsbediening loslaten: telefonische hulplijn en diverse praatgroepen
HOE KAN JE DINGEN VINDEN?
Training in het zoeken naar de goede plek, in plaats van schreeuwend het hele huis overhoop te halen. Open forum.

DAG 2

LEGE MELKPAKKEN: KOELKAST OF PRULLENBAK?
Groepsdiscussie en rollenspel 
BLOEMEN MEEBRENGEN VOOR HAAR IS NIET SCHADELIJK VOOR JE GEZONDHEID
PowerPoint presentatie
ECHTE MANNEN VRAGEN DE WEG ALS ZE VERDWAALD ZIJN
Waar gebeurd verhaal van de man die het eens probeerde 
DE VAAT/ SERVIESGOED: VLIEGEN ZE ZELF NAAR HET AANRECHT/ AFWASMACHINE?
Debat met enkele experts
BASISVERSCHILLEN TUSSEN JE MOEDER EN JE PARTNER
Praktijkles en rollenspel 
HET IDEALE WINKELMAATJE ZIJN
Ontspanningsoefeningen, meditatie en ademhalingstechnieken
BELANGRIJKE DATA ONTHOUDEN & BELLEN ALS JE LATER THUIS KOMT
Neem agenda/ PDA mee naar de cursus 
LOSLATEN: ERMEE LEREN LEVEN DAT JE TOCH NOOIT GELIJK HEBT
Persoonlijke begeleiding mogelijk

——————————————–

Bezette stoelen

Hoewel ik anderhalf jaar lang over het algemeen met plezier met het openbaar vervoer heb gereisd, ben ik toch blij dat ik nu alweer ruim een jaar elke ochtend op de fiets kan stappen en naar de campus kan fietsen. Niet meer vernikkelen in de kou bij een bushokje, als een sardientje in een overvolle coupé zitten of zo nu en dan worden aangestaard door een onbekende. In plaats daarvan fiets ik heerlijk in het zonnetje of in de verhelderende kou heen en weer naar de universiteit. Nadeel is dat ik nog wel eens te laat van huis vertrek, waardoor ik alsnog hijgend als een stoomtrein de collegezaal binnenloop.

Toch moet ik nog steeds eenmaal in de week met de bus, namelijk de terugreis op vrijdagmiddag richting ouderlijk huis. Gewapend met rugzak en weekendtas sta ik dan bij de bushalte te wachten op de op dat tijdstip overvolle lijn 5. Zo ook vandaag. Terwijl ik vrolijk de buschauffeur groette, wrong ik me door de mensenmassa, op zoek naar een stang of ander uitsteeksel waar ik me aan vast kon houden om te voorkomen dat ik oncharmant ter aarde zou vallen als de bus ineens moest remmen of een scherpe bocht zou maken. De bus stopte bij de volgende halte, een paar mensen stapten uit. En dan gebeurt er iets dat ik elke keer weer een merkwaardig fenomeen vind. De vrijgekomen stoel die zich op een ruime meter afstand van me bevond en net nog in beslag werd genomen door een aardig oud mannetje met een stok en hoed, bleef leeg. Mensen die nog in het gangpad op elkaar gepropt stonden, keken voorzichtig om zich heen wie de stap zou wagen, maar iedereen bleef staan waar hij stond. De bus begon weer te rijden en het meisje naast de lege stoel die een grote hutkoffer op schoot had, aarzelde even of ze haar roze met zwarte bakbeest daarop zou zitten.

Ik vraag me af waarom ik dit keer op keer zie gebeuren. Is het uit beleefdheid? Een typisch geval van kuddedierengedrag? Of heeft er gewoon niemand last van zere voeten? Ik denk persoonlijk dat mensen gewoon niet op willen vallen. Het is makkelijker om mee te gaan met de stroom dan hardnekkig je eigen ding te doen en daarmee het risico te lopen dat mensen je raar aankijken. Je ziet het niet alleen in bovenstaand voorbeeld, maar ook als er door de professor vragen worden gesteld in een collegezaal of als er het voortouw genomen moet worden bij bijvoorbeeld het organiseren van een bepaalde activiteit. Zelf maak ik me hier ook wel eens schuldig aan, maar als het puntje bij paaltje komt, ben ik niet te bang om te zeggen wat ik vind.

Terwijl ik dit alles overpeins, stopt de bus op het Centraal Station. Mensen stappen uit en vervolgen haastig hun weg naar hun bestemming. Ik kijk nog even achterom als de bus wegrijdt, klaar voor het ophalen van nieuwe passagiers. De stoel is de gehele reis leeg gebleven.

‘Heey schatje!’

Ik merk tijdens grijze, regenachtige dagen dat mijn humeur als een speer omlaag kan schieten. Met de nadruk op ‘kan’. Op zulke dagen blijf ik het liefste onder de warme dekens liggen, maar de plicht in de vorm van colleges en andere activiteiten roept nu eenmaal. Ook vandaag wilden de weergoden niet meewerken en zelfs het vooruitzicht op een middagje winkels afstruinen in centrum Tilburg kon me niet echt opvrolijken. Op weg naar de campus werd ik twee keer op een haar na aangereden en alle stoplichten sprongen spontaan op rood op het moment dat ik ze in het oog kreeg. Fijn.

Na een middagje shoppen, waarbij ik gelukkig voor bijna al mijn benodigdheden was geslaagd, stapte ik op de fiets terug naar huis. Op een gegeven moment reed ik achter een man op zo’n speciale driewieler. Ik kon er onmogelijk langs en enigszins geïrriteerd moest ik me aanpassen aan zijn zeer rustige tempo. Terwijl we zo in polonaise achter elkaar verder fietsten, bedacht ik me na een tijdje dat ik het eigenlijk helemaal niet erg vond om op mijn gemakje naar de mensen om me heen te kijken en er leek zowaar spontaan even een waterig zonnetje door te breken aan de hemel. Bij het geluid van een fietsbel schrok ik op uit m’n gedachten en week ik automatisch uit naar rechts. Toen ik vervolgens niet werd ingehaald, keek ik achterom en zag dat er niemand achter me reed. Een paar seconden later werd er weer gebeld en weer reed er niemand achter me. Dit ritueel herhaalde zich nog drie à vier keer in de daarop volgende minuut. Ik dacht even dat ik ze zag vliegen, maar toen kreeg ik door dat de man op de driewieler elke keer zijn fietsbel liet rinkelen. En niet op willekeurige momenten, nee, elke keer als er een vrouw voorbijkwam! Het maakte niet uit of ze jong of oud, blond of bruin, dik of dun waren, voor iedere vrouw liet hij een waarderend geklingel horen, dit vergezeld met een vrolijke zwaai en een ‘goedendag’. De gezichtsuitdrukkingen van de betreffende voorbijgangsters waren onbetaalbaar. Sommigen zwaaiden vrolijk terug, terwijl anderen met een misprijzend gezicht en opgetrokken wenkbrauwen de man nastaarden. Persoonlijk prefereer ik dit vrolijke ‘goedendag’ en het klingelen van de fietsbel boven het op griezelige toon aangesproken worden met ‘heey schatje’ dat je wel eens meemaakt als je ’s avonds over straat loopt, dus de vrouwen uit de laatste categorie vond ik enigszins flauw. De man was duidelijk niet helemaal wat ze noemen ‘100%’, maar het feit dat hij zelfs op een grauwe, regenachtige dag in een opperbest humeur over straat fietste, al dan niet in zijn eigen wereldje, vond ik vertederend.

Je kunt ervan vinden wat je wilt, maar die man wist ervoor te zorgen dat ik uiteindelijk met een glimlach de voordeur opende. Ik was blij dat ik vandaag niet onder de warme dekens was blijven liggen.

Rasta Thomas’ Bad Boys of Dance

Er zijn zoveel dingen die ik nog zou willen leren of waarvoor ik hoop stiekem talent te hebben. Iets wat ik jaren heb gedaan, maar waarvan ik moet bekennen nu eenmaal een gebrek aan talent te hebben, is dansen. Waar anderen moeiteloos in de split vielen, sprong ik standaard uit m’n broek en terwijl mededanseressen glimlachend in pirouettes om me heen cirkelden, werd ik al misselijk als ik er alleen al naar keek. Het zelf uitvoeren van een chassé, pas de bourrée, jeté en plié maakte daarom plaats voor het bekijken van alle mogelijke dansfilms en -shows en zo nu en dan het bezoeken van dansvoorstellingen die varieerden van amateurdans tot het befaamde Scapino ballet.

Op internet stuitte ik vandaag op wat blijkbaar de nieuwste danssensatie van dit moment is: de ‘Bad Boys of Dance’. Het gezelschap werd in 2007 opgericht door de Amerikaanse Rasta Thomas (1981) en wist al snel internationaal door te breken. Thomas haalt zijn dansers van Broadway, audities of bekende dansshows als So You Think You Can Dance. Het opvallende aan de shows is dat de klassieke dansen worden gecombineerd met jazz, hip hop, tap en acrobatische toeren en worden uitgevoerd op moderne muziek als U2, Michael Jackson, Prince, Queen, Goldplay, The Black Eyed Peas en Lenny Krevitz. Hierbij wordt niet gedanst in traditionele pakjes, maar dansen de dansers – die ongetwijfeld ook gecast zijn op hun goede looks – regelmatig met ontbloot bovenlijf of moderne kleding. Daarnaast wordt veel aandacht besteed aan de licht- en geluidseffecten.

Wat me opvalt tijdens het doorspitten van recensies en reacties van bezoekers, zijn de zeer variërende geluiden over de shows. Van ‘arrogant’ tot ‘sexy’ en ‘inspirerend’ tot ‘te veel van hetzelfde’, het komt allemaal in ongeveer gelijke mate voorbij. Persoonlijk vel ik het liefst een oordeel als ik er zelf heen ben geweest, dus wie weet kan ik ze nog een keer bewonderen in het theater… :)